Pompa diamagnetyczna, znana również jako urządzenie wykorzystujące zmienne niskoczęstotliwościowe pole elektromagnetyczne o wysokiej intensywności (LF-HI PEMF), coraz częściej znajduje zastosowanie w medycynie fizykalnej i rehabilitacji. Technologia ta opiera się na oddziaływaniu na tkanki biologiczne poprzez efekt diamagnetyczny, polegający na przemieszczaniu cząsteczek nieposiadających momentu magnetycznego w odpowiedzi na silne zmienne pole magnetyczne.
Mechanizm działania
Pompa diamagnetyczna, taka jak CTU Mega 20, wykorzystuje impulsowe pole elektromagnetyczne o wysokiej intensywności (2 Tesle) oraz niskiej częstotliwości (7 Hz) do wywoływania reakcji biologicznych w głębokich strukturach tkankowych. Regulowana amplituda umożliwia selektywną stymulację tkanek i zapewnia odpowiednią terapię. Efekt diamagnetyczny umożliwia bezkontaktowe przemieszczanie cząsteczek w płynach tkankowych (np. jonów, białek), co prowadzi do:
poprawy mikrokrążenia i drenażu limfatycznego,
zmniejszenia obrzęków,
przyspieszenia transportu substancji odżywczych i usuwania toksyn,
redukcji stanu zapalnego,
aktywacji komórek naprawczych (fibroblastów, osteoblastów),
modulacji bólu poprzez wpływ na zakończenia nerwowe.
Zastosowanie kliniczne
1. Skręcenia stawów
Pompa diamagnetyczna znajduje zastosowanie w leczeniu skręceń stawów. W badaniach obserwacyjnych pacjenci zgłaszali szybszy powrót do funkcji ruchowych i mniejsze zapotrzebowanie na leki przeciwbólowe.
W skręceniach i pourazowych zaburzeniach stabilności stawów, terapia diamagnetyczna wpływa korzystnie na:
zmniejszenie obrzęku, co przyspiesza możliwość wczesnego uruchamiania stawu,
redukcję bólu przez hamowanie przewodnictwa nocyceptywnego i zmniejszenie nacisku na receptory bólowe,
przyspieszenie przebudowy więzadeł i włókien kolagenowych, co poprawia stabilność i zakres ruchu.
2. Przepukliny kręgosłupa
Zastosowanie LF-HI PEMF u pacjentów z bólem lędźwi związanym z przepukliną dyskową wykazało skuteczną redukcję dolegliwości bólowych i poprawę zakresu ruchu. W serii przypadków opisanej przez Obando i wsp. (2020), pacjenci po 2-4 tygodniach terapii raportowali poprawę funkcji oraz znaczące zmniejszenie bólu bez interwencji chirurgicznej.
3. Urazy łąkotek
Uszkodzenia łąkotek, typowe dla sportowców i osób aktywnych, można leczyć wspomagająco za pomocą pompy diamagnetycznej. Terapia ta wspiera regenerację tkanek chrzęstnych i zmniejsza ból pourazowy. W praktyce klinicznej obserwuje się przyspieszenie powrotu do aktywności fizycznej u pacjentów stosujących terapię diamagnetyczną w ramach kompleksowego programu rehabilitacji.
4. Urazy mięśni
W leczeniu naciągnięć, naderwań oraz stłuczeń mięśni pompa diamagnetyczna przyczynia się do szybszej regeneracji poprzez stymulację angiogenezy i redukcję mikrozapalnych ognisk. Znacząco skraca to czas rekonwalescencji, co potwierdzają liczne raporty z praktyki fizjoterapeutycznej.
W leczeniu urazów mięśniowych terapia diamagnetyczna:
stymuluje regenerację uszkodzonych włókien mięśniowych poprzez poprawę ukrwienia i transportu tlenu,
zmniejsza lokalny stan zapalny, ograniczając powstawanie blizn i zrostów,
pozwala na szybsze rozpoczęcie ćwiczeń czynnych bez ryzyka pogłębienia urazu.
W praktyce fizjoterapeutycznej często łączy się ją z terapią manualną i odpowiednimi ćwiczeniami, co znacznie przyspiesza powrót pacjenta do aktywności sportowej.
Terapia diamagnetyczna sprawdza się również w leczeniu mikrourazów i przeciążeń ścięgien oraz przyczepów mięśniowych. Szczególnie efektywna bywa w leczeniu entezopatii (np. łokieć tenisisty, kolano skoczka) i zespołów przeciążeniowych u sportowców.
W takich przypadkach mechanizmy działania obejmują:
zmniejszenie napięcia mięśniowo-powięziowego,
poprawę nawodnienia tkanki łącznej,
stymulację metabolizmu lokalnego, co skraca czas gojenia przeciążonych struktur.
5. Stany przewlekłe i ostre
U pacjentów z przewlekłymi dolegliwościami bólowymi po urazach (np. zespół bólu rzepkowo-udowego, pourazowe zmiany zwyrodnieniowe), terapia diamagnetyczna wspomaga:
poprawę ruchomości stawów,
regenerację chrząstki stawowej poprzez zwiększenie aktywności chondrocytów,
długotrwałą modulację bólu
Przykłady kliniczne
Zespół bólu regionalnego (CRPS): Roberti i wsp. (2022) opublikowali raport z terapii 69-letniej pacjentki z CRPS typu I. Dzięki zastosowaniu pompy diamagnetycznej udało się zmniejszyć ból z 10/10 do 2/10 oraz zlikwidować obrzęk kończyny dolnej.
Owrzodzenie stopy: W przypadku 94-letniej pacjentki z przewlekłym owrzodzeniem, leczenie uzupełnione terapią diamagnetyczną zakończyło się całkowitym wygojeniem rany w ciągu 9 tygodni, bez działań niepożądanych.
Leczenie skręcenia kostki za pomocą pompy diamagnetycznej CTU Mega 20: W klinice Trauma Sport zastosowano diamagnetoterapię w leczeniu skręcenia więzadła bocznego zewnętrznego II stopnia u zawodnika klubu koszykówki Ourense. Terapia trwała trzy sesje w ciągu sześciu dni. Według fizjoterapeuty Yago Blanco, który leczył zawodnika, dzięki temu leczeniu udało mu się osiągnąć zmniejszenie krwiaka, obrzęku i stanu zapalnego oraz świetny powrót do zdrowia po skręconej kostce w bardzo krótkim czasie. (art bitmed)
Rola w rehabilitacji i fizjoterapii
Pompa diamagnetyczna znajduje coraz szersze zastosowanie w programach rehabilitacyjnych i fizjoterapeutycznych jako uzupełnienie tradycyjnych metod leczenia, takich jak kinezyterapia, masaż, elektroterapia czy terapia manualna.
Zalety w rehabilitacji:
bezbolesność
bezinwazyjność – możliwość terapii bez kontaktu ze skórą. Terapia pozwalająca na pracę na uszkodzonej skórze (odleżyny, stopa cukrzycowa, rany pooperacyjne, niezasklepione blizny). Możliwa interwencja w przypadku długotrwałego unieruchomienia (bezpośrednio na opatrunkach, szynach, gipsie),
możliwość pracy w kontakcie ze skórą (połączenie z terapią TECAR).
możliwość stosowania w fazie ostrej, gdy inne formy terapii są przeciwwskazane,
synergistyczne działanie z innymi metodami (np. krioterapia, ultradźwięki),
szybkie efekty kliniczne – szczególnie w redukcji bólu i obrzęku,
brak skutków ubocznych potwierdzony w badaniach klinicznych.
różne cele terapeutyczne:
podaż leków
stymulacja płynów wewnątrz i zewnątrzkomórkowych
biostymulacja tkanek
działanie przeciwbólowe
Według badania Izzo i wsp. (2010), zastosowanie pompy diamagnetycznej u pacjentów z obrzękami kończyn dolnych przyniosło poprawę objętości limfatycznej, zmniejszenie bólu oraz poprawę komfortu życia. Włączenie tej terapii do protokołów fizjoterapeutycznych może więc skrócić czas rehabilitacji i zwiększyć skuteczność leczenia.
Przeciwwskazania i środki ostrożności
Chociaż terapia diamagnetyczna jest bezpieczna, istnieją przeciwwskazania do jej stosowania, m.in.:
ciąża,
rozrusznik serca i inne implanty elektroniczne,
obecności materiałów ferromagnetycznych w obszarach ciała, które mają być poddane zabiegowi,
aktywne choroby nowotworowe,
niewyjaśnione krwawienia,
epilepsja.
u osób z niskim ciśnieniem krwi (hipotonią) należy sprawdzić ciśnienie tętnicze przed i po zabiegu, a jeśli to konieczne, skrócić czas trwania sesji oraz wydłużyć czas między kolejnymi sesjami.
niezakończonym procesem kostnienia (osteogenezy) w obrębie nasad kości
poważnymi chorobami serca, wątroby, nerek
Każdy przypadek kliniczny powinien być indywidualnie oceniony przez lekarza prowadzącego lub fizjoterapeutę.
Źródła:
Izzo M, Napolitano L, Coscia V, et al. (2010). The role of the diamagnetic pump (CTU Mega 18) in the physical treatment of limbs lymphoedema. A clinical study. Eur J Lymphol Rel Probl. 21:24–29.
Roberti R, Marcianò G, Casarella A, et al. (2022). Diamagnetic therapy in a patient with complex regional pain syndrome Type I and multiple drug intolerance: A case report. Reports. 5(2):18.
Romeo P, Torres OF, Di Pardo F, Graus T. (2022). Medical Applications of Diamagnetism. Journal of Regenerative Science. 2(2):07–12.
Baronio M, Sadia H, Paolacci S, et al. (2020). Molecular aspects of regional pain syndrome. Pain Res Manag. 2020:7697214
Tło: Choroba zwyrodnieniowa stawów (OA) charakteryzuje się bardzo wysoką częstością występowania wśród osób w średnim i starszym wieku, jest odpowiedzialna za znaczne bezpośrednie i pośrednie koszty socjoekonomiczne, a opcje leczenia są nieliczne i niezadowalające. Ostatnio pojawiło się wiele publikacji sugerujących stosowanie pulsacyjnych pól elektromagnetycznych (PEMF) jako techniki leczenia OA.
Cel badania: Celem tego badania była ocena skuteczności PEMF (Pulsacyjne Pole Elektromagnetyczne, CTU Medical Device – Periso sa) w leczeniu pacjentów z CHOROBĄ ZWYRODNIENIOWĄ STAWU KOLANOWEGO.
Metody: Było to badanie randomizowane, kontrolowane, podwójnie ślepe w stosunku 1:1. Badanie trwało 14 tygodni, a pacjenci uczestniczyli w pięciu wizytach. Badanie obejmowało 30 minut codziennej terapii, 5 dni w tygodniu, przez 6 tygodni, u 83 pacjentów z OA kolana. Oceny pacjentów przeprowadzono na początku badania oraz po 2 i 6 tygodniach leczenia. Ocena kontrolna została przeprowadzona 6 tygodni po zakończeniu leczenia. Aktywności Życia Codziennego (ADL), BÓL i SZTYWNOŚĆ oceniano za pomocą kwestionariusza Western Ontario and McMaster Universities (WOMAC).
Wyniki: Analiza wewnątrzgrupowa wykazała znaczną poprawę w zakresie ADL, SZTYWNOŚCI i BÓLU w grupie leczonej CTU we wszystkich ocenach. W grupie kontrolnej nie odnotowano wpływu na ADL po 2 tygodniach, a słabą istotność zaobserwowano po 6 i 12 tygodniach. Istotne efekty odnotowano w zakresie bólu we wszystkich ocenach oraz w zakresie sztywności po 6 i 12 tygodniach. Analiza międzygrupowa nie wykazała znaczącej poprawy w czasie. Analiza wyniku ADL dla grupy leczonej PEMF wykazała znaczącą korelację między mniejszą poprawą a wzrostem wieku. Analiza pacjentów < 65 lat z wykorzystaniem analizy międzygrupowej wykazała znaczną poprawę w zakresie sztywności leczonego kolana po 2 tygodniach, ale efekt ten nie był obserwowany w przypadku ADL i bólu.
Wnioski: Stosując analizę międzygrupową, nie byliśmy w stanie wykazać korzystnego efektu objawowego PEMF w leczeniu OA kolana u wszystkich pacjentów. Jednakże, u pacjentów < 65 roku życia występuje znaczący i korzystny efekt leczenia związany ze sztywnością.
Strategia wyszukiwania: Bazy danych użyte do identyfikacji badań do tego badania klinicznego obejmowały Medline, Embase i Cochrane.
Słowa kluczowe: PEMF, Pulsacyjne pola elektromagnetyczne, Choroba zwyrodnieniowa stawów, Badanie kliniczne kontrolowane placebo
Choroba zwyrodnieniowa stawów (OA) charakteryzuje się bardzo wysoką częstością występowania wśród osób w średnim i starszym wieku, a choroba ta jest odpowiedzialna za znaczne bezpośrednie i pośrednie koszty socjoekonomiczne, a opcje leczenia są nieliczne i niezadowalające.
Ostatnio pojawiło się wiele publikacji sugerujących stosowanie pulsacyjnych pól elektromagnetycznych (PEMF) jako techniki leczenia OA, w której technika była stosowana jeden lub kilka razy dziennie przez okres do jednego miesiąca. Założenie, że PEMF sprzyja korzystnym efektom, zostało dodatkowo potwierdzone przez niedawne badanie in vivo wykazujące efekt modyfikujący chorobę PEMF w zwierzęcym modelu OA. Europejska Liga Przeciwko Reumatyzmowi (EULAR) oceniła obecnie leczenie PEMF dla OA jako dowód klasy IB i otrzymało ono ocenę B pod względem siły rekomendacji. Zdecydowano tak, ponieważ niemożliwe było obliczenie wielkości efektu na podstawie wcześniejszych danych, słaba była praktyczność dostarczenia pacjentom w większości przypadków oraz ze względu na względy ekonomiczne.
Korzystne efekty terapeutyczne PEMF są również coraz częściej dokumentowane dla różnych chorób związanych z kośćmi i chrząstką od 1973 roku. Jednakże, jak dotąd, stosowanie PEMF w leczeniu złamań kości jest jedynym stanem, który uzyskał zatwierdzenie przez Food and Drug Administration w USA.
Sposób działania PEMF opiera się na tworzeniu małych pól elektrycznych w tkankach i tym samym promowaniu efektów biologicznych. Kiedy prąd zmienia się w cewkach przymocowanych do ciała, w tkance pojawia się rosnące pole magnetyczne, które z kolei tworzy gradient elektryczny o wielkości zależnej od szybkości, z jaką zmienia się pole magnetyczne zgodnie z prawem Faradaya. Pola elektryczne indukowane w tkance są małej wielkości, zazwyczaj 1-100 mV/cm, a sposób, w jaki te pola aktywują procesy biologiczne komórek, nie został wyjaśniony.
Dlatego postawiliśmy sobie za cel zbadanie skuteczności leczenia PEMF CTU Medical Device – PERISO sa, w grupie pacjentów cierpiących na OA.
OPIS URZĄDZENIA
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI:
Pulsacyjne pola elektromagnetyczne niskiej częstotliwości (<50 Hz; ∼7 Hz) należą do klasy promieniowania niejonizującego, co oznacza, że charakteryzują się związaną z nimi energią poniżej 12 eV (elektronowolt). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do włączenia zjawisk jonizacji w cząsteczkach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowania te nie były uważane za zdolne do interakcji z systemami biologicznymi, a w konsekwencji badania na ten temat były rzadkie, a informacje skąpe, zwłaszcza w porównaniu z ogromną ilością wiedzy dotyczącej interakcji między promieniowaniem jonizującym a systemami biologicznymi. Dopiero niedawno, ze względu na coraz powszechniejsze stosowanie pól elektromagnetycznych o różnej intensywności i częstotliwościach, rozpoczęto szeroką działalność badawczą, mającą na celu zdefiniowanie ich głównych efektów biologicznych i terapeutycznych, na których opierają się obecnie zalecane progi ekspozycji.
DIAMAGNETYZM:
Diamagnetyzm działa na atomy wodoru. Rzeczywiście, gdy atom wodoru jest kowalencyjnie związany z silnie elektroujemnym atomem, takim jak na przykład tlen, elektrony wiążące mają tendencję do przemieszczania się w kierunku tego ostatniego. W konsekwencji atom H przyjmuje częściowy, ale stały ładunek dodatni. Ten ładunek, rozłożony w małej objętości, prowadzi do wysokiej gęstości ładunku elektrycznego. W tym momencie atom wodoru ma tendencję do wiązania się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), w ten sposób uzyskując większą stabilność, neutralizując swój ładunek elektryczny.
Pojedyncza cząsteczka wody nie odczuwa żadnej siły wypadkowej, ponieważ podlega działaniu otaczających cząsteczek, które są równomiernie rozmieszczone w dowolnym kierunku trójwymiarowej przestrzeni. Ciekła woda składa się z nieuporządkowanej sieci cząsteczek, związanych ze sobą względnie słabymi wiązaniami chemicznymi. Taka sieć jest ciągle podatna na fluktuacje, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Z powodu tych cech woda nie ma właściwego momentu dipolowego magnetycznego i jest odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
PEMF CTU PERISO sa jest urządzeniem do molekularnego przyspieszenia diamagnetycznego. Wykorzystuje energię do 200 Dżuli, generując pola pulsacyjne o dużej mocy (2 Tesle) i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku odpychania diamagnetycznego, wolna woda w przestrzeniach zewnątrzkomórkowych jest silnie wypychana z miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych wspomaga wchłanianie obrzęków i wysięków pourazowych oraz usuwanie zanieczyszczeń, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki drenażowemu działaniu rozszerzającemu naczynia krwionośne, wytwarzanemu przez diatermię sprzężoną z PEMF (CTU PERISO sa). Dodatkowo, pole magnetyczne działa na płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich ruchliwość. Wzrost termicznego wzbudzenia molekularnego wspomaga aktywność biochemiczną komórek, jak również mitochondrialne i fagocytowo-lizosomalne mechanizmy metaboliczne. Rezultatem jest korzystne przyspieszenie wszystkich energetycznych, metabolicznych i komórkowych aktywności, takich jak transport jonów, usuwanie zanieczyszczeń i oddychanie komórkowe.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, w którym, gdy przechodzi przez nie pole magnetyczne, występuje zjawisko biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach bioelektrycznych podobieństw istniejących między komórkami, ponieważ działa na różnicę potencjału elektrycznego po stronach membrany, jak również na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne.
STRATEGIA WYSZUKIWANIA
Przeszukano Medline, Embase i Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) od początku istnienia każdej bazy danych, od 18 stycznia 2013 r. do 13 grudnia 2013 r. Bazy danych Medline i Embase były przeszukiwane razem poprzez www.embase.com. Wyszukiwanie przeprowadzono przy użyciu słów kluczowych: kolano, choroba zwyrodnieniowa stawów, OA, PEMF, dowody radiograficzne, scyntygrafia kości i ograniczono je do RCT (Lista 1). Dodatkowo, wszystkie dostępne przeglądy związane z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego zostały ręcznie przesiane pod kątem jakichkolwiek dodatkowych, potencjalnie istotnych badań. Nie zastosowano ograniczenia językowego.
MATERIAŁY I METODY
Było to randomizowane, kontrolowane, podwójnie ślepe badanie w stosunku 1:1. Czas trwania badania wynosił 14 tygodni, a pacjenci uczestniczyli w pięciu wizytach.
KRYTERIA WYBORU DO BADANIA
Włączone typy badań, uczestnicy i interwencje Włączono pacjentów w wieku powyżej 45 lat z bolesną OA kolana w przedziale udowo-piszczelowym, spełniających połączone kliniczne i radiologiczne kryteria American College of Rheumatology. Ponadto, pacjenci zostali wykluczeni, jeśli nie byli w stanie zrozumieć/wypełnić kwestionariuszy, otrzymali dostawowe wstrzyknięcie glikokortykoidów lub kwasu hialuronowego 1 miesiąc przed przystąpieniem do badania, lub mieli OA biodra i/lub kręgosłupa lędźwiowego z bólem rzutowanym do badanego kolana. Wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną świadomą zgodę.
Pacjenci zostali włączeni na początku badania (Wizyta 1) i spotkali się 2 tygodnie później w celu randomizacji i rozpoczęcia leczenia (Wizyta 2). Leczenie było następnie podawane przez 6 tygodni, 30 minut dziennie, co 5 dni. Pacjenci spotkali się w celu sprawdzenia przestrzegania zaleceń po 1-2 tygodniach leczenia (Wizyta 3) i spotkali się na zakończenie leczenia (Wizyta 4). Wizyta kontrolna i końcowa została zaplanowana 6 tygodni po zakończeniu leczenia (Wizyta 5). Na wszystkich wizytach wypełniano kwestionariusz Western Ontario and McMaster Universities (WOMAC) oraz mierzono wagę, wzrost i przeprowadzano badanie fizyczne badanego kolana.
Leczenie rozpoczęło się natychmiast po włączeniu: Po włączeniu do badania pacjent został losowo przydzielony, w sposób zaślepiony, do grupy leczenia PEMF (Grupa 1) lub grupy kontrolnej (Grupa 2) zgodnie z losowo generowanymi liczbami. Leczenie rozpoczęło się natychmiast po włączeniu.
W Grupie 1, PEMF wykorzystywało prawdziwe urządzenie (Pole Magnetyczne = 2 Tesla; Intensywność = 90 J; częstotliwość impulsów = 7 Hz; czas trwania = 30 minut/sesję). Głowica CTU Medical Device – PERISO sa, została umieszczona 3 cm nad obszarem badanego kolana. W Grupie 2, cewka była aplikowana przez 30 minut/dzień za pomocą pozornego generatora sygnału od tego samego producenta.
Wszyscy pacjenci zostali poproszeni o odnotowanie potencjalnego dyskomfortu i czasu trwania leczenia. Poproszono ich również o powstrzymanie się od palenia, nadużywania alkoholu lub dodatkowych form terapii w okresie badania. Dwutygodniowy kontakt telefoniczny był przeprowadzany przez dwóch asystentów badawczych w celu wykluczenia pacjentów o słabym przestrzeganiu zaleceń.
KRYTERIA WYKLUCZENIA
Przed przeprowadzeniem leczenia PEMF CTU Medical Device PERISO sa, wszyscy pacjenci otrzymali ocenę kliniczną w celu wykluczenia pacjentów z: Otwarte nasady kości, zapalna choroba stawów, akromegalia, artropatia Charcota, hemochromatoza, choroba Wilsona, ochronoza, choroby terminalne/nowotwory złośliwe, ciąża lub brak stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, oraz stosowanie rozrusznika serca lub jakiegokolwiek wszczepionego urządzenia elektrycznego i części ferromagnetycznych.
KORZYŚĆ/RYZYKO
Nie odnotowano żadnego Ryzyka, Zagrożenia, Działań Niepożądanych związanych ze stosowaniem CTU Medical Device – PERISO sa, nawet poza stosowanymi protokołami. CTU Medical Device PERISO sa, przestrzega wszystkich Standardów BEZPIECZEŃSTWA KLINICZNEGO.
TYPY MIERZONYCH WYNIKÓW
Badanie fizyczne obejmowało pomiar ROM (zakres ruchu) (goniometr) i badanie pod kątem tkliwości okołostawowej (tak/nie) i obrzęku stawu (tak/nie). Pacjenci mogli kontynuować przyjmowanie leków przeciwbólowych przez cały czas trwania badania. Cechy radiologiczne na początku badania zostały zbadane zgodnie z systemem oceny OA Kellgrena i Lawrence’a.
METODY
Objawy OA kolana oceniano za pomocą wskaźnika WOMAC OA, kwestionariusza dotyczącego nasilenia bólu stawów (pięć pytań), sztywności (dwa pytania) i ograniczenia funkcji fizycznej (17 pytań). Użyto wersji ze skalą oceny werbalnej wskaźnika WOMAC, tj. pacjent oceniał każde pytanie jako żaden (1), łagodny (2), umiarkowany (3), silny (4) i ekstremalny (5). Wyższy wynik WOMAC oznacza gorsze nasilenie objawów. Podwynik WOMAC bólu stawów był pierwotnym miernikiem wyniku (0-25). Podwyniki WOMAC sztywności (0-10), aktywności życia codziennego (ADL) (0-85) i wyniki scyntygraficzne były wtórnymi miernikami wyniku. Ponieważ oczekuje się, że PEMF modyfikuje i wzmacnia procesy komórkowe, zwłaszcza u młodszych pacjentów, zaprojektowaliśmy badanie w taki sposób, aby po zgromadzeniu wszystkich danych, przeprowadzono oddzielną ocenę pacjentów w wieku < 65 lat.
ANALIZA STATYSTYCZNA
METODY STATYSTYCZNE Do zbierania danych wykorzystano specjalnie zaprojektowane formularze raportów przypadków. Zaślepienie utrzymywano do momentu oczyszczenia i zablokowania ostatecznej bazy danych. Wartości początkowe obliczono jako średnią wartość dla pierwszych dwóch wizyt. Przeprowadzono analizę opartą na intencji leczenia z przeniesieniem ostatniej obserwacji (last observation carried forward), jak również analizę pacjentów, którzy ukończyli badanie zgodnie z protokołem. Zastosowano parametryczne lub nieparametryczne testy statystyczne, w zależności od tego, czy dane miały rozkład Gaussa, czy niegaussowski. Porównania wewnątrz grup przeprowadzono za pomocą sparowanego testu t-Studenta, a porównania między grupami za pomocą dwukierunkowej ANOVA z powtarzanymi pomiarami (powtórzenie jednego czynnika). Poziom P ≤0,05 uznano za wykazujący istotność. Na podstawie SD wynoszącego 3,5, obliczyliśmy, że wielkość próby wynosząca 90 pacjentów zapewni moc 90% w wykrywaniu różnicy większej niż 2,5 (10%) w podwyniku WOMAC bólu stawów na 5% poziomie istotności. Dane podano jako średnia (SD), chyba że zaznaczono inaczej.
SCYNTYGRAFIA KOŚCI
Późne wychwytywanie kości zarejestrowano 180 minut po wstrzyknięciu 500 MBq 99mTc-MDP. Rejestrowano trzy 6-minutowe klatki w widokach przednim, tylnym i bocznym za pomocą kolimatora wysokiej rozdzielczości na dwugłowicowej kamerze gamma. Rozmiar matrycy wynosił 256×256. Obrazy odpowiedniego kolana do badania były wyświetlane na ekranie komputera o wysokiej rozdzielczości przy użyciu monochromatycznej skali kolorów i standardowego pakietu oprogramowania do wyświetlania. Kwantyfikacja była wykonywana w sposób zaślepiony poprzez umieszczenie predefiniowanych prostokątnych obszarów zainteresowania (ROI) nad stawem kolanowym (obejmujących pole od 1,4 cm proksymalnie do 1,4 cm dystalnie od linii stawu) (Staw Kolanowy), całym obszarem kolana (Całe Kolano) i referencyjnym ROI umieszczonym nad kością udową 19 cm proksymalnie do kolana. Stosunki kolano do referencyjnego ROI (Współczynniki) obliczono bez odejmowania tła.
WYNIKI
CHARAKTERYSTYKA NA POCZĄTKU BADANIA
Oceniono stu pięćdziesięciu pięciu pacjentów, a 90 spełniło kryteria badania i zostało zrandomizowanych do leczenia. Osiemdziesięciu trzech pacjentów ukończyło badanie bez naruszeń protokołu po jego zakończeniu i zostali włączeni do analizy, a wyniki podano poniżej. Analiza oparta na zasadzie intencji leczenia z przeniesieniem ostatniej obserwacji dała podobne wyniki, ponieważ wszyscy pacjenci, którzy nie ukończyli badania, opuścili je przed Wizytą 3. Pacjenci zostali zrandomizowani do aktywnej grupy PEMF (45 pacjentów) i do grupy kontrolnej (45 pacjentów). Przed zakończeniem leczenia, trzech wycofało się z grupy PEMF i czterech z grupy kontrolnej. W ten sposób 42 ukończyło badanie w grupie PEMF i 41 w grupie kontrolnej. Charakterystyka pacjentów z obu grup jest pokazana w Tabeli I. Nie było znaczących różnic między grupami pod względem wieku, wskaźnika masy ciała (BMI), płci, czasu trwania choroby oraz wyniku Kellgrena i Lawrence’a. Na początku badania 23 z 42 pacjentów w grupie PEMF stosowało leki przeciwbólowe (55%) – ośmiu pacjentów stosowało niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), 10 pacjentów stosowało leki przeciwbólowe (paracetamol lub słabe opioidy), a pięciu pacjentów stosowało zarówno NLPZ, jak i leki przeciwbólowe. Na początku badania 25 z 41 pacjentów w grupie placebo stosowało leki przeciwbólowe (61%) – 13 pacjentów stosowało NLPZ, siedmiu pacjentów stosowało leki przeciwbólowe (paracetamol lub słabe opioidy), a pięciu pacjentów stosowało zarówno NLPZ, jak i leki przeciwbólowe. Pod koniec leczenia w grupie PEMF dwóch pacjentów zwiększyło, a jeden zmniejszył spożycie leków przeciwbólowych, podczas gdy w grupie placebo jeden pacjent zwiększył, a trzech pacjentów zmniejszyło spożycie leków przeciwbólowych.
ADL, BÓL I SZTYWNOŚĆ
Podwyniki WOMAC dla ADL podano w Tabeli II(a). W grupie PEMF odnotowano znaczący spadek podwyniku WOMAC dla ADL podczas leczenia, na zakończenie leczenia i podczas kontroli. W grupie placebo odnotowano znaczący spadek na zakończenie leczenia i podczas kontroli, ale nie podczas leczenia. Na zakończenie leczenia spadek podwyniku WOMAC wyniósł 14% w grupie CTU PEMF i 8,7% w grupie placebo. Analiza międzygrupowa z wykorzystaniem dwukierunkowej ANOVA z replikacją nie wykazała znaczącej różnicy między grupą leczoną PEMF a grupą placebo.
Podwyniki WOMAC dla bólu podano w Tabeli II(b). W obu grupach podczas kontroli odnotowano znaczący spadek podwyniku WOMAC o 15%. Nie było znaczących różnic między obiema grupami w żadnym punkcie czasowym przy użyciu dwukierunkowej ANOVA.
Jeśli chodzi o sztywność, odnotowano znaczący spadek w grupie leczonej PEMF na zakończenie leczenia i podczas kontroli, czego nie zaobserwowano w grupie placebo. Podczas kontroli spadek wyniósł 16% w grupie leczonej PEMF i 12% w grupie placebo. Dwukierunkowa ANOVA nie wykazała znaczącej różnicy między grupami w żadnym punkcie.
ADL, BÓL I SZTYWNOŚĆ U PACJENTÓW < 65 LAT
Ponieważ oczekuje się, że efekty PEMF inicjują wzrost i różnicowanie żywej tkanki, przewidywaliśmy, że PEMF może mieć większy wpływ na pacjentów o większym potencjale wzrostu dla osteoblastów, chondrocytów i być może zdolnych do wywołania zwiększonego przepływu krwi w stosunkowo młodej populacji. W projekcie zdecydowaliśmy się zatem ocenić pacjentów w wieku < 65 lat. Przeanalizowaliśmy związek między wiekiem a zmianami w wyniku WOMAC ADL, mierzonym jako różnica między wynikiem przed leczeniem a wynikiem zmierzonym po 6 tygodniach leczenia (koniec leczenia). Wykreślając różnice w wynikach WOMAC ADL w stosunku do wieku, stwierdziliśmy, że istniała znacząca korelacja między wzrostem wieku a spadkiem zgłoszonej poprawy (P=0,05) w grupie leczonej PEMF. Tej korelacji nie zaobserwowano w grupie kontrolnej (P=0,57). Wyniki Kellgrena dla pacjentów <65 lat wynosiły 2,50±1,00 (SD) dla grupy leczonej PEMF i 2,57±1,14 (SD) dla grupy placebo. Średnie wieku wynosiły odpowiednio 56,7 lat i 55,3 lat. Przeanalizowaliśmy efekty leczenia na ADL, ból i sztywność dla leczonej i placebo grup <65 lat. W każdej grupie (leczonej PEMF i placebo) było 31 pacjentów. Analiza danych wykazała, że odnotowano znaczną poprawę w zakresie ADL, bólu i sztywności w grupach leczonych PEMF, a efekt ten zaobserwowano w grupie placebo tylko podczas kontroli dla ADL [Tabela III(a-c)].
Jeśli chodzi o sztywność, odnotowano bardzo znaczącą różnicę między początkiem badania a 2, 6 i 14 tygodniami dla grupy leczonej PEMF. Poprawa w grupie leczonej PEMF wyniosła 19% podczas kontroli, podczas gdy w grupie placebo wyniosła tylko 8%. Analiza międzygrupowa z wykorzystaniem dwukierunkowej ANOVA w zakresie sztywności ujawniła znaczącą poprawę po 2 tygodniach (P=0,032), a mniejszy poziom istotności (P=0,072) zaobserwowano po 6 tygodniach. Zatem leczenie PEMF zmniejsza sztywność stawów u pacjentów <65 lat, gdy jest oceniane za pomocą analizy międzygrupowej.
SCYNTYGRAFIA KOŚCI
Wyniki badań scyntygraficznych kości podano w Tabeli IV. Aby odróżnić aktywność w przedziale rzepkowo-udowym od aktywności w przedziale piszczelowo-udowym, współczynniki uzyskane w widoku bocznym podano oddzielnie (Całe Kolano-bok, Staw Kolanowy-bok). Współczynniki w obu grupach badawczych były porównywalne na początku leczenia. Nie było zmian wewnątrz ani między grupami, które można by przypisać leczeniu.
DYSKUSJA
Celem badania była ocena skuteczności i możliwości zastosowania technologii PEMF CTU w poprawie stanu pacjentów cierpiących na OA. Wybraliśmy ocenę ogólną, ADL, sztywności i bólu. Ważnym elementem projektu w tym badaniu było to, że pacjenci byli leczeni przez 6 tygodni, a ostateczna ocena została przeprowadzona po kolejnych 6 tygodniach, aby ocenić, czy poprawa utrzyma się w czasie. Wyniki tego badania wykazały szybką poprawę w zakresie ADL, bólu i sztywności w grupie leczonej PEMF – efekt, który nie był tak wyraźny w grupie placebo.
Analiza międzygrupowa z wykorzystaniem dwukierunkowej ANOVA z powtarzanymi pomiarami nie wykazała znaczącej różnicy między grupami leczonymi PEMF i placebo. Jednakże, gdy grupa pacjentów została ograniczona do wieku <65 lat, odnotowano znaczącą poprawę w zakresie sztywności we wczesnych punktach czasowych, ale nie w zakresie ADL i bólu. Nie było oczywistych wad w prowadzeniu naszego badania.
Na początku badania pacjenci leczeni PEMF i pacjenci kontrolni nie różnili się pod żadnym istotnym względem. Jak wynika z dzienników, przestrzeganie zaleceń było wysokie i nie mamy powodów sądzić, że pacjenci nie stosowali się do leczenia. Użyliśmy kwestionariusza WOMAC, który jest zatwierdzonym, specyficznym dla choroby i czułym pomiarem objawów związanych z OA kolana.
Liczba pacjentów włączonych do badania była wystarczająca, aby zapewnić wysokie prawdopodobieństwo wykrycia klinicznie istotnej poprawy u pacjentów leczonych PEMF. Wybrano projekt „add-on” (dodatkowy), w związku z czym pacjenci kontynuowali indywidualne leki przeciwbólowe (paracetamol, NLPZ lub słabe opioidy). Tylko niewielu pacjentów zmieniło leki przeciwbólowe w okresie badania. Więcej pacjentów w grupie placebo niż w grupie PEMF zmniejszyło leki przeciwbólowe, a mniej pacjentów w grupie placebo niż w grupie PEMF zwiększyło leki przeciwbólowe. Jest zatem mało prawdopodobne, aby możliwy efekt przeciwbólowy PEMF został zakłócony przez przeciwregulacyjny spadek w przyjmowaniu leków przeciwbólowych. Ponadto, cewki dla urządzenia placebo zostały skonstruowane w taki sposób, że były nie do odróżnienia od cewek aktywnych dla grupy leczonej PEMF.
Nasze ustalenia są pod pewnymi względami zgodne z wcześniejszymi obserwacjami opisującymi poprawę wydajności funkcjonalnej u pacjentów leczonych PEMF, zarówno w odniesieniu do OA kolana, jak i OA kręgosłupa szyjnego. Nasze dane różnią się od danych Zizica i in. w naszym stwierdzeniu, że wynik bólu nie ulega znaczącej poprawie, gdy dane są analizowane między grupami. Nasza poprawa w zakresie ruchomości jest również nieco mniejsza niż ta zgłoszona przez Trocka i in. Niedawno Pipetone i Scott zgłosili znaczącą poprawę wewnątrz grup leczonych PEMF – ustalenie, którego nie zaobserwowano w grupie placebo. Oni jednak nie przeprowadzili analizy międzygrupowej. My, stosując analizę międzygrupową, mogliśmy wykazać poprawę w zakresie sztywności, czego nie wykazano w badaniu Pipitone i Scotta. Zatem wydaje się, że analiza wewnątrz grup leczenia PEMF konsekwentnie daje wynik, że następuje poprawa w zakresie ADL i ruchomości, która jest nieco lepsza niż ta obserwowana w grupach placebo, gdy są oceniane na podstawie ich poziomów istotności.
Dlatego analiza międzygrupowa jest niezbędna, aby wykazać, czy poprawa nastąpiła na skutek leczenia, czy nie. Chociaż znaleźliśmy znacznie lepszy poziom istotności dla leczenia PEMF w zakresie ADL i sztywności w porównaniu z placebo dla wszystkich pacjentów, nie byliśmy w stanie wykazać poprawy na skutek leczenia na podstawie analizy międzygrupowej.
WNIOSEK
Jednakże, oceniając pacjentów w wieku <65 lat, stwierdziliśmy znaczącą poprawę sztywności kolana, co ujawnia możliwą poprawę ruchomości leczonego stawu.
Poprawa sztywności może być wynikiem zwiększonego krążenia krwi w przedziale okołostawowym, poprawy wzrostu chondrocytów lub pozytywnych efektów na różnicowanie chrząstki. Możliwym wyjaśnieniem poprawy ruchomości leczonego stawu w krótkim okresie 2 tygodni może być zwiększony przepływ krwi. Wsparcie dla tej idei można znaleźć w obserwacji, że PEMF aktywuje syntezę tlenku azotu (NO), a synteza NO w komórkach śródbłonka może być zaangażowana w zwiększanie przepływu krwi.
U wszystkich pacjentów z OA kolana istniała tendencja do początkowej, przejściowej poprawy, a analiza wewnątrz grup wykazała wysoki poziom istotności w porównaniu z początkiem badania. Analiza międzygrupowa wszystkich pacjentów jednak nie wykazała znaczącego efektu leczenia. Kiedy grupa została zredukowana do osób <65 lat, nadal istniała tendencja do szybkiej poprawy w zakresie ADL, bólu i sztywności w skali WOMAC, a ponadto odnotowano znaczący efekt w zakresie sztywności przy użyciu analizy międzygrupowej.
Zatem poprawa ruchomości stawów poddanych działaniu PEMF jest możliwym rezultatem leczenia. Aby w pełni scharakteryzować możliwy użyteczny efekt kliniczny leczenia PEMF, należy przeprowadzić dalsze analizy na pacjentach w różnych grupach wiekowych i z zastosowaniem różnych czasów trwania leczenia.
KONFLIKT INTERESÓW
Autorzy oświadczają, że nie ma konfliktu interesów związanego z publikacją tego artykułu.
Ostrzeżenie o poufności
Wszystkie dane i informacje zawarte w tym dokumencie są zastrzeżone i objęte Ostrzeżeniem o Poufności. Niniejszym informujemy, że wszelkie rozpowszechnianie, kopiowanie lub dystrybucja tych informacji jest zabroniona bez uprzedniej pisemnej zgody PERISO sa Swiss Company.
Oznaki i objawy : Promieniujący ból w prawo MMII, przeciwbólowy wzór zginacza, wymaga pomocy przy poruszaniu się i przechodzeniu z pozycji siedzącej do leżącej, bez możliwości podparcia prawej stopy. TEST: – Valsalva + – test slumsów + – lasegue + – test sprężystości.- hipermobilność L4-L5.
Próby brzuszne +.- duża hipotonia obręczy brzusznej, napięcie mięśni. Hipertonia mięśni fazowych (odbyt prosty przedni, przepona 3 stopnia, 3+ prawa kopuła). Skurcz mięśnia przykręgowego i czworobocznego lędźwi, ++ d. Spastyczny i nadwrażliwy mięsień pośladkowy mały I. Pośladkowy 1/2 i główne prawe głębokie włókna ++
Diagnoza fizjoterapeutyczna:
Podczas oceny zaobserwowaliśmy ostry ból krzyża z zajęciem neuropatycznym, który nasilał się przy wyprostowaniu i rotacji prawego odcinka kręgosłupa.
Nadciśnienie brzuszne+, bardzo istotna nierównowaga mięśniowa i biomechaniczna w zakresie mięśni tonicznych i fazowych, wynikająca z orientacji treningowej pacjenta.
Czas trwania objawów : 1 miesiąc od pojawienia się choroby. Pacjent opowiada nam, że po 12 godzinach pracy w taksówce poczuł się nieswojo z uczuciem przeciążenia odcinka lędźwiowo-pośladkowego, poszedł spać, a gdy następnego dnia wstał, pochylając się, żeby umyć zęby, nie był w stanie ponownie wstać.
Udał się na izbę przyjęć i przepisano mu dakortynę i domięśniowe kortykosteroidy na 15 dni wraz z plastrami morfiny. Stan pacjenta nie poprawia się, trzykrotnie zgłasza się na izbę przyjęć, gdzie podaje mu kolejne kortykosteroidy i leki zwiotczające mięśnie. Podczas prywatnych konsultacji zalecają operację na podstawie wyników rezonansu magnetycznego i utrzymujących się objawów.
Uwagi : pacjent przychodzi na konsultację w towarzystwie, nie może samodzielnie chodzić, od miesiąca nie pracuje, leży na boku, zgłasza parestezje, pieczenie po stronie bocznej prawego uda oraz ból 10 z pieczeniem w okolicy strzałkowej, nasilający się przy próbie wyprostu kolana, unikając obciążenia MMII D, ponieważ zaostrza to objawy, zgłasza, że pali go okolica strzałkowa i mięśnia brzuchatego łydki, potrzebuje pomocy przy pójściu do łazienki.
Nie można leżeć na wznak ani na brzuchu
Zabieg DL I rozpoczynamy w zgięciu.
Opis leczenia
Zastosowane technologie: pompa diamagnetyczna z protokołem:
Dni 0-7 . 4 sesje w pierwszym tygodniu i 3 sesje w drugim tygodniu.
1. Wypieranie cieczy (80%-100%) przy pomocy diatermii oporowej dwupłytowej, jednej umieszczonej na bocznym brzuchu, drugiej pod mięśniem brzuchatym łydki po stronie wewnętrznej i na poduszce podpartej pomiędzy nogami. 2. Biostymulacja błon komórkowych za pomocą diatermii oporowej (w tym samym miejscu) przykręgowy odcinek lędźwiowy 3. Szybka biostymulacja tkanki nerwowej przez obszar nerwowy i obszar, w którym zgłaszane są objawy za pomocą diatermii pojemnościowej (w tym samym miejscu) 4. Powolna biostymulacja tkanki nerwowej w diatermii oporowej (w tym samym miejscu) ) stymulujący odcinek lędźwiowo-krzyżowy w kierunku łopatek kręgowych.
Dni 7-15 . Pompa diamagnetyczna połączona w tej samej sesji z technikami aspiracji hipopresyjnej i przeponowej. od 2 do 3 sesji w tygodniu.
1. Przemieszczenie płynu (80%-80%) przy zastosowaniu diatermii oporowej z podwójną płytką w PD, odcinku lędźwiowym i udzie. 2. Biostymulacja mięśni szkieletowych odcinka lędźwiowego, pośladkowego, ścięgien podkolanowych, diatermia pojemnościowa łydek. 3. Biostymulacja błony komórkowej za pomocą diatermii oporowej (to samo umiejscowienie) obszar od l3 do S1 4. Biostymulacja tkanki nerwowej szybka włókno przez obszar nerwowy i obszar, w którym zgłaszane są objawy za pomocą diatermii pojemnościowej (to samo umiejscowienie) 5. Powolna biostymulacja tkanki nerwowej diatermia oporowa (to samo umiejscowienie ) ) stymulujące odcinek lędźwiowy i krzyżowy w kierunku blaszek kręgowych. Biostymulacja mięśni w okolicy przepony, mięśnia prostego uda i strzałki.
Od szóstej sesji zaczynamy łączyć w tej samej sesji i po terapii diamagnetycznej z readaptacją postawy z technikami hipopresyjnymi i uwalnianiem przeponowym. W ten sposób jesteśmy w stanie wykorzystać okresy bezobjawowe do przeprowadzenia treningu, w przeciwnym razie musielibyśmy poczekać na całkowite wyleczenie.
Czas sesji : Od 30 do 40 minut przez pierwsze dwa tygodnie. 60′ 3. i 4. tydzień Liczba sesji : 15 Połączenie z innymi technikami : techniki hipopresyjne Metodologia Caufriez Concept.
Wyniki
Komentarze : Obiektywne oceny:
Na 4. sesji pacjent nie odczuwa już bólu, nadal utrzymują się pewne parestezje:
– Test spadku to (+)
Między 6 a 7 dniem rozpoczynamy leczenie.
– Test Valsalvy ( – ) – Lassage negatywny ( – )
W sesji 13 wszystkie testy są negatywne. Kończy zabiegi fizjoterapeutyczne w kabinie. Realizujemy program treningowy obejmujący readaptację postawy, normalizację napięć i integrację kontroli motorycznej, mający na celu utrzymanie równowagi i normalności ciała, nie kompensując braków równowagi występujących w sporcie.
Subiektywna ocena: Młody pacjent, który przez całe życie uprawiał sport, jednak obecnie i ze względu na wykonywaną pracę, miał bardzo dużą dekompensację mięśniową i dużą nierównowagę biomechaniczną. Zastosowanie pompy diamagnetycznej pozwoliło nam rozpocząć program treningowy w zaledwie 6 sesjach, co w innym przypadku byłoby niemożliwe, biorąc pod uwagę charakterystykę i stan kliniczny pacjenta.
Pacjent opowiada nam, że po wizytach u kilku traumatologów i neurochirurgów nie wierzył, że możliwy będzie powrót do zdrowia bez operacji, a tym bardziej w tak krótkim czasie. Jest mu niezmiernie wdzięczny, ponieważ praca nie pozwalała mu na tak długą przerwę w pracy i nie mógł tego znieść w obliczu bólu i dysfunkcji. 3 miesiące później mówi nam, że czuje się odmłodzony i „bardziej sprawny fizycznie ” .
Artykuł w European Journal of Lymphology and Related Problems Styczeń 2010
Cytowanie:
1
6 autorów, w tym:
Marcello Izzo
University of Ferrara
23 publikacje 261 cytowań
ZOBACZ PROFIL
Vincenzo Gasbarro
University of Ferrara
93 publikacje 704 cytowania
ZOBACZ PROFIL
Niektórzy z autorów tej publikacji pracują również nad następującymi powiązanymi projektami:
Choroba przeciążenia żelazem Zobacz projekt
tętniak aorty Zobacz projekt
Cała zawartość tej strony została przesłana przez Marcina zm w dniu 12 lipca 2017 r.
Użytkownik zażądał ulepszenia pobranego pliku.
ODCZYTY
772
Fabrizio Mariani
28 publikacji 224 cytowania
ZOBACZ PROFIL
THE EUROPEAN JOURNAL OF lymphology and related problems
TOM 21 Nr 61 2010
INDEKSOWANE W CICERIMA MEDICA
ROLA POMPY DIAMAGNETYCZNEJ (CTU mega 18) W FIZYCZNYM LECZENIU OBRZĘKU LIMFATYCZNEGO KOŃCZYN. BADANIE KLINICZNE
MARCELLO IZZO***, LUIGI NAPOLITANO**, VINCENZO COSCIA ^ , ANTONIO LA GATTA*, FABRIZIO MARIANI, VINCENZO GASBARRO*°
*Ośrodek Badawczy „Matematyka dla Technologii”, grupa robocza VasaeTech. Katedra Matematyki, Uniwersytet w Ferrarze.
Katedra Chirurgii, Anestezjologii i Radiologii, Oddział Chirurgii Naczyniowej, Uniwersytet w Ferrarze – Międzyuczelniane Centrum Studiów i Edukacji w Dziedzinie Flebologii.
^Oedema Center – Nola (NA).
24
WPROWADZENIE
Obrzęk limfatyczny jest przewlekłą patologią, która powoduje fizyczne i psychiczne upośledzenie pacjentów, jest trudna do kontrolowania i wykazuje wyraźną tendencję do samoistnego występowania powikłań. Z tych powodów obrzęk limfatyczny wymaga nowego, wczesnego, ukierunkowanego i trwałego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego (1).
Jak dotąd często błędnie twierdzi się, że fizjopatologia obrzęku limfatycznego nie jest jasna ani że odpowiadające mu leczenie jest zadowalające. Niemniej jednak, chociaż szczegóły patogenne są nadal otwartą kwestią, ogólne zasady fizjopatologii choroby są dobrze znane. Z jednej strony, główne zaburzenie może charakteryzować się „niewydolnością o niskim przepływie” układu limfatycznego, czyli ogólnym zmniejszeniem przepływu limfy. Takie zaburzenie może być spowodowane wrodzoną dysplazją limfatyczną (obrzęk limfatyczny pierwotny) lub anatomiczną niedrożnością, na przykład spowodowaną radykalną resekcją chirurgiczną lub radioterapią, lub też w wyniku powtarzających się zapaleń naczyń chłonnych z limfangiosklerozą, lub wreszcie spowodowane niewydolnością czynnościową, taką jak limfangiospazm, paraliż i niewydolność zastawek (obrzęk limfatyczny wtórny). W każdym przypadku wspólną cechą jest zaburzenie mechanizmu transportu limfy, który spada poniżej minimalnej wydolności wymaganej przez przesącz mikronaczyniowy, który obejmuje białka osocza i komórki, które normalnie wydostają się z sieci naczyniowej, wchodząc do przestrzeni międzykomórkowej.
Z drugiej strony, „niewydolność o wysokim przepływie” krążenia limfatycznego występuje, gdy nadmiar przesączu kapilarnego przewyższa normalną zdolność transportową układu limfatycznego, co ma miejsce na przykład w marskości wątroby (wodobrzusze), w zespole nerczycowym (anasarca) oraz w niewydolności głębokich żył kończyn dolnych (zespół pozakrzepowy) i w ciężkiej flebostazie (2). Uszkodzenie limfatyczne, zarówno pierwotne, jak i wtórne, pogarsza się z czasem z powodu powstania błędnego koła: ZABURZENIE LIMFATYCZNE → WZROST PŁYNU ŚRÓDMIĄŻSZOWEGO BOGATEGO W BIAŁKA → SPADEK ZDOLNOŚCI PROTEOLITYCZNEJ → WZROST TKANKI ŁĄCZNEJ ŚRÓDMIĄŻSZOWEJ → WŁÓKNIENIE (3).
W tkance podskórnej pacjentów dotkniętych obrzękiem limfatycznym obserwuje się zwiększenie ilości płynu śródmiąższowego, bogatego w białka. Zwiększeniu towarzyszy przewlekłe zapalenie (aktywowany jest układ monocytowo-makrofagowy i fibroblasty), z rozrostem macierzy śródmiąższowej. Limfa gromadzi się w powięzi, tworząc „dziury” lub „jeziora limfatyczne”, a trójwymiarowa struktura siateczkowata kieruje cząsteczki i limfę w kierunku powierzchni skóry. Hydrofobowe zraziki tłuszczowe zatrzymują składnik wodny, który gromadzi się wzdłuż siateczki. Ostatecznie obserwujemy zaburzenie tkanki podskórnej, z pojawieniem się obrazu „grzebienia” (4).
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne o niskiej częstotliwości (<50 Hz) (5) należą do klasy promieniowania niejonizującego, co oznacza, że charakteryzują się energią poniżej 12 eV (elektronowoltów). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do wywołania zjawisk jonizacji w cząsteczkach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowanie to nie było uważane za zdolne do interakcji z układami biologicznymi, a w konsekwencji badania na ten temat były nieliczne, a informacje skąpe, zwłaszcza w porównaniu z ogromną ilością wiedzy na temat interakcji między promieniowaniem jonizującym a układami biologicznymi (6). Dopiero niedawno, ze względu na coraz powszechniejsze stosowanie pól elektromagnetycznych o różnej intensywności i częstotliwości (7), rozpoczęto szeroko zakrojoną działalność badawczą (8-9-10-11-12-13-14-15), mającą na celu określenie ich głównych skutków biologicznych i terapeutycznych, na których opierają się obecnie zalecane progi ekspozycji (Tab. 1):
Tabela 1.
Poniższa tabela: Rodzaje promieniowania | Częstotliwość | Długość fali — | — | — Promieniowanie niejonizujące | Najniższe pola fz | 0 Hz-50 Hz | Powyżej 6000 km | 1 System DIA Niskiej Częstotliwości Pola elektromagnetyczne | 50 Hz 100 Hz | Powyżej 3 km | Terapia magnetyczna Promieniowanie wysokiej częstotliwości | > 100 KHz – 300 GHz | 1 mm – 3 km | Niebezpieczeństwo Transmisja radiowa Terapia Marconiego / Terapia radarowa Podczerwień | > 300 GHz | 780 nm-1 mm | Leczenie fizyczne Światło widzialne | | 380 nm 780 nm | Leczenie fototerapeutyczne Promienie ultrafioletowe | | 10 nm 380 nm | Promieniowania Leczenie opalające | | Poniżej 10 nm | Promieniowanie jonizujące | Promieniowanie rentgenowskie i gamma Diagnostyka kliniczna / Sterylizacja biologiczna | | | +
DIAMAGNETYZM: Diamagnetyzm działa na atomy wodoru. W rzeczywistości, gdy atom wodoru jest kowalencyjnie związany z silnie elektroujemnym atomem, takim jak na przykład tlen, elektrony wiązania mają tendencję do przemieszczania się w kierunku tego ostatniego. W rezultacie atom H przyjmuje częściowy, ale znaczący ładunek dodatni. Ten ładunek, rozłożony w małej objętości, prowadzi do dużej gęstości ładunku elektrycznego. W tym momencie atom wodoru ma tendencję do wiązania się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), uzyskując w ten sposób większą stabilność, neutralizując swój ładunek elektryczny (Rys. 1).
Rys. 1
H
H
H
H
H
H
OHOHO
3
1
H
Pojedyncza cząsteczka wody nie odczuwa żadnej siły netto, ponieważ podlega działaniu otaczających cząsteczek, które są równomiernie rozmieszczone w każdym kierunku przestrzeni trójwymiarowej. Ciekła woda składa się z nieuporządkowanej sieci cząsteczek, związanych ze sobą stosunkowo słabymi wiązaniami chemicznymi. Taka sieć podlega ciągłym fluktuacjom, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Z powodu tych właściwości woda nie ma własnego momentu dipolowego magnetycznego i jest odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
CTU Mega 18 jest urządzeniem do molekularnej akceleracji diamagnetycznej. Wykorzystuje energię do 200 Dżuli, generując pulsujące pola o dużej mocy (2 Tesla) i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
implantacja farmakologicznie aktywnych, rozpuszczalnych w wodzie cząsteczek, związanych z wodą (woda solwatyzacyjna);
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku diamagnetycznego odpychania, wolna woda w przedziałach zewnątrzkomórkowych jest silnie odpychana z miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych wspomaga wchłanianie obrzęków i wysięków pourazowych oraz usuwanie zanieczyszczeń, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki drenażowemu działaniu rozszerzającemu naczynia, wytwarzanemu przez diatermię połączoną z CTU Mega 18. Ponadto pole magnetyczne działa na płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich mobilność. Zwiększenie termicznego pobudzenia molekularnego wspomaga aktywność biochemiczną komórek, a także mechanizmy metaboliczne mitochondriów i fagowo-lizosomalne. Rezultatem jest korzystne przyspieszenie wszystkich energetycznych, metabolicznych i komórkowych działań, takich jak transport jonowy, usuwanie zanieczyszczeń i oddychanie komórkowe.
Implantacja cząsteczek farmakologicznie czynnych: Proces ten działa zgodnie z zasadą siły diamagnetycznej, która wywiera siłę odpychającą na wodę. Podawanie można uzyskać poprzez rozcieńczenie w wodzie (woda solwatyzacyjna). W rzeczywistości pola magnetyczne nie powodują efektów polaryzacji skórnej, działając jak ściany dyfuzyjne, które pojawiają się w przypadku stosowania urządzeń działających z prądami elektrycznymi (jonoforeza, elektroporacja, itp.). Pozwala to na głębsze działanie i lepszą jednolitość w dystrybucji leku w porównaniu z tradycyjnymi systemami.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, w którym, gdy przechodzi przez nie pole magnetyczne, dochodzi do zjawiska biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach bioelektrycznych paralelizmów istniejących między komórkami (17), ponieważ działa na różnicę potencjału elektrycznego na stronach błony, a także na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne (18-19).
***
CTU-Mega 18 posiada dostawcę transferu energii do diatermii pojemnościowej i rezystancyjnej, co pozwala na wytworzenie efektu termicznego o następujących głównych cechach:
działanie na mikrokrążenie;
działanie na adipocyty;
działanie na żel mukopolisacharydowy;
działanie na przyległą do tkanki śródmiąższowej osnowę.
Działanie na mikrokrążenie: Diatermia stymuluje mikrohyperemię, która pozwala przezwyciężyć deficyt tętniczo-tętniczkowy i zwiększyć prędkość przepływu w naczyniach włosowatych. W ten sposób ustaje zastój w mikrokrążeniu i obrzękowe zalewanie przestrzeni międzykomórkowej (20).
Działanie na adipocyty: Przywrócenie mikrokrążenia podnosi gradienty termiczne i enzymatyczne, reaktywując w ten sposób lipolizę. Ponadto tarcie spowodowane prądami przesuwnymi ładunków jonowych poruszających się w tkance powoduje zlokalizowany i jednorodny wzrost temperatury, który przywraca normalny obrót niezbędny do utrzymania aktywnego metabolizmu adipocytów.
Działanie na żel mukopolisacharydowy: Diatermia przywraca właściwą płynność żelu, działając na jego składniki i przywracając selektywność błony, która dostosowuje osmozę między przedziałami śródmiąższowym, naczyniowym i śródmiąższowym. Takie działanie jest dodatkowo wzmocnione przez efekty pól magnetycznych, co uzasadnia poprawę przejścia macierzy „żel-sol”.
Działanie na przyległą do tkanki śródmiąższowej osnowę: Diatermia, zwiększając temperaturę, indukuje wzrost aktywności proteolitycznej makrofagów, zmniejszając w ten sposób zwartość włókien łącznych, co skutkuje spadkiem echogeniczności (21).
MATERIAŁY I METODY
W ramach Oddziału Chirurgii Naczyniowej – Uniwersytetu w Ferrarze i „Oedema Centre” w Noli (NA) oceniono 42 kończyny dotknięte obrzękiem limfatycznym u 38 pacjentów w wieku od 21 do 67 lat (średnio 47 lat). 34 pacjentów było dotkniętych jednostronnym obrzękiem limfatycznym (30 w kończynie dolnej, 4 w kończynie górnej), a 4 pacjentów obustronnym obrzękiem limfatycznym, z obrzękiem zlokalizowanym w kończynach dolnych.
Utworzono dwie losowe grupy. Pacjenci w grupie 1 byli leczeni CTU Mega 18 wraz z pończochami uciskowymi klasy 2; pacjenci w grupie 2 byli leczeni wyłącznie pończochami uciskowymi klasy 2.
Wszyscy pacjenci zostali poddani ocenie klinicznej przy użyciu zaproponowanej przez nas standardowej procedury, patrz Tabela 2 (23), przed rekrutacją, poprzez dokładne badanie kliniczne i badania instrumentalne (limfoscyntygrafia, echografia tkanek miękkich, echodoppler). Ponadto, przed i po leczeniu (60 dni) mierzono obwód kończyny w określonych pozycjach.
Każdy pacjent został poproszony o wypełnienie formularza informacji i zgody oraz poddany dokładnemu wywiadowi w celu ustalenia historii choroby przy użyciu pliku klinicznego poświęconego klasyfikacji CEAP-L (23), co pozwoliło nam, na końcu badania, uzyskać obiektywne wnioski kliniczne. Ponadto, specyficzne przyczyny wykluczenia z leczenia pompą diamagnetyczną (epilepsja, rozruszniki serca, niekompatybilne z MR elementy metalowe).
Tabela 2
Prawdopodobna przyczyna żylna
Badanie fizykalne obrzęk kończyny
Prawdopodobna przyczyna ogólnoustrojowa
Duplex USG
Pozytywny
Obrzęk żylny
Negatywny
Prawdopodobny obrzęk limfatyczny
Limfoscyntygrafia As, Ap. An
USG tkanek miękkich SO-S2 An
obrzęk limfatyczny
Tomografia komputerowa/rezonans magnetyczny, inne
Pierwotny obrzęk limfatyczny Ep C1-5, DO-3, PaPiPr
Wtórny obrzęk limfatyczny Es C1-5, Do-3, PoPr
Leczenie medyczne / fizyczne
Podniesienie kończyny
Środki higieniczne
Manualny drenaż limfatyczny uciskowy
Bandaż
Odzież uciskowa
Chirurgia
Rekonstrukcyjne techniki
Limfangiografia C2-3
Techniki wycinania
Kliniczna i instrumentalna re-ewaluacja
Inne leczenie
Gasbarro V. i in., 2007
Wszyscy pacjenci zostali następnie wybrani na podstawie klasy C CEAP-L (stopień zaawansowania choroby (1-5), lokalizacja i stopień zaangażowania) (Tabele 3, 4, 5).
Tabela 3 Klasyfikacja kliniczna
Poniższa tabela: C1 | Brak obrzęku (etap przedkliniczny) | 1 punkt C2 | Obrzęk, który znika po nocnym odpoczynku | 2 punkty C3 | Obrzęk, który utrzymuje się po nocnym odpoczynku | 3 punkty C4 | Obrzęk zwłókniały | 4 punkty C5 | Słoniowacizna ze zmianami skórnymi | 5 punktów
Procedura wykonawcza: Masaż wykonywano zgodnie z kierunkami drenażu limfatycznego, łącząc w ten sposób zalety ręcznego drenażu limfatycznego z energią wytwarzaną przez maszynę (25). Czas trwania diatermii wynosił 30-40 minut i był powtarzany trzy razy w tygodniu przez około dwa miesiące (łącznie 20 aplikacji). Badanie trwało sześć miesięcy, aby ocenić ewentualne negatywne skutki tej metody terapeutycznej w czasie.
Skutki uboczne: 4 pacjentów (10% badanej próby) wykazało, we wczesnym etapie terapii, tymczasowe uczucie ciepła, nudności i nagły bodziec do diurezy.
WYNIKI
Kontrole kliniczne (obwody i konsystencja kończyn) i instrumentalne (echografia tkanek miękkich) wykazały pozytywny wynik u pacjentów leczonych zarówno diatermią, jak i kompresją w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie kompresją.
Ocena kliniczna:
Poprawa kliniczna, ujawniona za pomocą bardzo wiarygodnej klasyfikacji CEAP-L, została podsumowana w poniższej tabeli 6.
W drugim etapie pacjenci, rekrutowani zgodnie z ich klasą, zostali losowo przyporządkowani, aby uzyskać jednorodne próby dla bardziej wiarygodnej ostatecznej oceny.
Echografię wykonano za pomocą sondy 7,5-10 MHz z urządzeniami Kontron Sigma i Philips 7,5-10 MHz. Wykorzystane parametry to grubość tkanki podskórnej, obecność hiperechogeniczności w tkance podskórnej (oznaczająca obecność wolnej limfy, czyli „dziur limfatycznych”) (24). Rozważaliśmy śródmiąższową siatkę beleczkową, która na tym etapie wydaje się pogrubiona, hiperechogeniczna i pofragmentowana.
Używając echograficznego mapowania kończyny, zaobserwowaliśmy obszary o wysokim zwłóknieniu i akumulacji limfy; te same kwestie oceniono po terapii.
Aplikację terapii diamagnetycznej przeprowadzono zgodnie ze schematem:
Sposób działania: Przesunięcie płynu; Wewnątrzkomórkowe 20%; Zewnątrzkomórkowe 100%.
Diatermia z systemem rezystancyjnym, opór elektryczny 500-1000 Ohm w zależności od zmierzonej impedancji (urządzenie jest wyposażone w detektor impedancji, który pozwala na wyróżnienie obszarów tkanki o wysokim oporze na pola magnetyczne, gdzie konieczne jest zwiększenie oporu elektrycznego do 1000 Ohm).
Wyniki te zasługują na dogłębną analizę. Chociaż mogłyby wydawać się na zwykłym poziomie, w rzeczywistości tak nie jest. W grupie 1 (diatermia + kompresja) uzyskaliśmy w całości (3 kończyny, 100%) kończyn klasy C4 regresję zaburzeń troficznych, takich jak owrzodzenia limfatyczne. W wyniku tej poprawy w chorobie, zostały one zdeklasowane do klasy C3. Wynik ten jest, naszym zdaniem, o wielkim znaczeniu klinicznym. To samo stało się z trzema pacjentami (20%), którzy przenieśli się z klasy C3 do C2. Z drugiej strony, przy użyciu wyłącznie terapii kompresyjnej, wyniki kliniczne były w zasadzie nieistotne.
Aby wyniki były bardziej znaczące, użyliśmy również klinicznego wskaźnika nasilenia, który doprowadził do następujących danych (Tabele 7, 8):
Tabela 7
Poniższa tabela: KLINICZNY WSKAŹNIK NASILENIA
1 punkt za każdy dotknięty obszar kończyny
1 punkt za każdą dotkniętą kończynę
2 punkty za inne dotknięte obszary (narządy płciowe, barki)
1-4 punkty w zależności od etapu obrzęku
1 punkt za obrzęk objawowy
1-3 punkty w zależności od etapu niepełnosprawności
Wraz ze spadkiem objętości obrzęku, pacjenci leczeni diatermią + kompresją (Grupa 1) wykazali znaczący spadek konsystencji tkanki (twardy obrzęk stawał się miękkim obrzękiem).
W szczegółach, oceny echograficzne wykazały poprawę struktury echograficznej skóry właściwej i podskórnej, z bardziej jednorodnymi i cieńszymi pasmami łącznymi, hipo-anechogenicznym wyglądem powierzchownej luźnej tkanki komórkowej, redukcją zrostów łączących skórę właściwą i podskórną oraz podskórną i powierzchowną powięź mięśniową, co skutkowało lepszym wyeksponowaniem mięśni.
Ponadto, pod koniec każdego cyklu leczenia zaobserwowaliśmy redukcję dziur i jezior limfatycznych (26), co skutkowało spadkiem pomiarów obwodu [cB (kostka) = -3 cm; cD (kolano) = -4 cm; cG (korzeń uda) = -6 cm) (Rys. 2) i [cC (nadgarstek) = -2 cm; cE (łokieć) = -3,5 cm; cGi(ramię) = -5 cm] (Rys. 3), a przede wszystkim transformacją twardego obrzęku w miękki. W ten sposób kończyna stała się bardziej podatna na ucisk (spadek sztywności tkanki), co prowadziło do lepszej odpowiedzi na terapię kompresyjną (27).
WNIOSKI
Uzyskane dane potwierdzają ważność podejścia terapeutycznego (CTU Mega 18), chociaż z pewnością można je zintegrować ze wszystkimi innymi metodami leczenia obrzęku w ogóle, a obrzęku limfatycznego w szczególności (28). Wykazało ono swoją skuteczność dzięki różnym i synergicznym działaniom (siła diamagnetyczna działająca na wodę, efekt termiczny i możliwy podskórny transport farmakologiczny), które doprowadziły do dobrych wyników, zarówno klinicznych, jak i instrumentalnych. W szczególności w Grupie 1 zaobserwowano wyraźną poprawę kliniczną w porównaniu z Grupą 2, co potwierdziła klasyfikacja CEAP-L i kliniczny wskaźnik nasilenia, a także poprawa instrumentalna, na którą wskazywały obrazy echograficzne (29).
Ponadto bezpieczeństwo (30) tej techniki zostało potwierdzone przez absolutną nieistotność zarejestrowanych skutków ubocznych. Podsumowując, zadowolenie pacjentów i obiektywna poprawa zarówno danych klinicznych, jak i instrumentalnych, wraz z jej prostotą, sprawiają, że proponowana technika, ewentualnie zintegrowana z innymi podejściami, jest nowym, fundamentalnym narzędziem w terapii obrzęku limfatycznego.
W praktyce terapeutycznej pozaustrojowe fale uderzeniowe (ESW) są znane ze swoich właściwości przeciwzapalnych, przeciwbólowych i regeneracyjnych. Z tego powodu są z powodzeniem stosowane w większości schorzeń mięśniowo-szkieletowych, w tym w
chorobie zwyrodnieniowej stawów (OA). Przedstawiamy serię 66 kolejnych pacjentów cierpiących na
chorobę zwyrodnieniową stawu kciuka (T-OA), sklasyfikowaną w II-III radiologicznym stadium Eatona i Littera, leczonych nowym rodzajem urządzenia do pozaustrojowej fali uderzeniowej (CTU-S-Wave). Urządzenie generuje mechaniczne fale uderzeniowe, wykorzystując
zjawisko odpychania diamagnetyzmu, które opiera się na wpływie impulsowych pól elektromagnetycznych o wysokiej intensywności i niskiej częstotliwości (HI-LF-PEMF) na materiały diamagnetyczne, takie jak grafit, bizmut i inne. Z tego efektu odpychania wywodzi się tzw.
diamagnetyczna fala uderzeniowa. Głównym celem naszego badania była ocena skuteczności ESW na ból przed i po leczeniu. Następnie oceniliśmy ewentualny dyskomfort dla pacjentów pod względem odczuwanego bólu będącego konsekwencją stymulacji kości podchrzęstnej pierwszego stawu śródręczno-nadgarstkowego, przypisywanego mechanicznej fali uderzeniowej. Wszyscy pacjenci zgłosili dobrą tolerancję leczenia, łagodząc pierwotny ból związany ze zwyrodnieniem (p<0,001), przy czym nie zgłoszono żadnego dyskomfortu. Diamagnetyczna fala uderzeniowa okazała się skutecznym i całkowicie bezbolesnym leczeniem.
T-OA jest wieloczynnikowym, wyniszczającym schorzeniem dłoni i stanowi drugie najczęściej występujące miejsce OA, przeważające u kobiet w wieku pomenopauzalnym. Przebieg kliniczny charakteryzuje się postępującą utratą funkcji chwytu i stopniowo upośledza funkcjonowanie dłoni w codziennych czynnościach życiowych. Oprócz czynników genetycznych, metabolicznych, hormonalnych i biomechanicznych, ten wielofunkcyjny staw może podlegać konsekwencjom nadużywania i ograniczeń funkcjonalnych, w wyniku zmian zwyrodnieniowych, które zwykle występują w jednostce kostno-chrzęstnej oraz torebce i więzadłach okołostawowych. Termin „T-OA” odnosi się do pierwszego stawu śródręczno-nadgarstkowego (CMC-1), z zajęciem lub bez zajęcia stawu łódeczkowo-czworobocznego, rzadziej do samego stawu łódeczkowo-czworobocznego. Oprócz bólu i zmienności upośledzenia funkcjonalnego, nasilenie choroby jest określane przez
radiograficzne stadia Eatona i Littera.
Jeśli chodzi o terapię, procedury niechirurgiczne mają na celu spowolnienie uszkodzeń anatomiczno-patologicznych i opóźnienie opcji chirurgicznych. W tym celu proponowano leki, ortezy, iniekcje sterydów lub innych substancji oraz terapie fizyczne, ale żadna z nich nie okazała się lepsza od innych. Chirurgia, sama w sobie, daje różne wyniki i wiąże się z kontrowersyjnymi plusami i minusami zarówno pod względem czasu trwania efektu przeciwbólowego, jak i powrotu do sprawności.
Racjonalne stosowanie ESW w kościach rozpoczyna się od pierwszej, udanej, systematycznej aplikacji w opóźnionym zroście i braku zrostu złamań i naturalnie jest kontynuowane w leczeniu chorób naczyniowych, metabolicznych i zwyrodnieniowych. Fundamentalne badania na zwierzętach Wanga i współpracowników wykazały, że leczenie
kości podchrzęstnej (SB) było w stanie poprawić strukturę jednostki kostno-chrzęstnej (OU), wraz z pozytywnymi zmianami w biomarkerach OA i metabolizmu kostnego. Ponadto, zaobserwowano znaczące pozytywne efekty przeciwbólowe w OA kolana , a także w obrzęku szpiku kostnego podchrzęstnej (BME) , metabolicznej dysregulacji występującej w SB i często związanej z objawową OA. BME jest obecnie uważany za możliwą przyczynę strukturalnego i funkcjonalnego osłabienia OU, odzwierciedlającego zmiany w fizjologicznej komunikacji krzyżowej kości i chrząstki i z tego powodu jest czynnikiem predykcyjnym OA. Dane kliniczne ujawniają skuteczność ESW również w chorobie zwyrodnieniowej kciuka i na tej podstawie zaprojektowaliśmy zbiorowe studium serii przypadków.
Miało ono na celu ocenę krótko-terminowych efektów nowej technologii na ból. Technologia ta dostarcza impuls akustyczny, wykorzystując uderzenie HI-LF-PEMF w materiały diamagnetyczne, uzyskując efekt odpychania, który jest w stanie wygenerować tak zwaną „
diamagnetyczną falę uderzeniową„. Ponadto, dążymy do oceny, czy duża prędkość mechanicznego uderzenia wywołanego przez pole magnetyczne o wysokiej intensywności w soczewkę akustyczną może być przyczyną dyskomfortu u leczonych pacjentów.
Metody
Od czerwca do grudnia 2020 r. włączono do badania serię 66 pacjentów (21 mężczyzn, 45 kobiet), o średniej wieku 63,28 lat (44-86, SD 10,32) ze zwyrodnieniem stawu kciuka w stadium II-III klasyfikacji Eatona i Littera. Poddano ich 3 sesjom leczenia ESW, raz w tygodniu. Poziom energii wahał się od
0,09−0,11 mJ/mm2 gęstości strumienia energii (EFD) przy 120 impulsach na sesję na głębokości ogniska 2 cm. Pacjenci byli oceniani pod kątem bólu przed leczeniem i natychmiast po trzeciej sesji terapii falą uderzeniową. Zabiegi przeprowadzono w Villa Gemma Clinic (Gardone Riviera – Włochy) oraz w Cell Regeneration Medical Organization (Bogotá, Kolumbia).
Kryteria włączenia do badania to: wiek > 40 lat, ból w pierwszym stawie śródręczno-nadgarstkowym (CMC) trwający co najmniej 6 miesięcy. Wartość odcięcia dla bólu ustalono na 4 punkty w skali VAS, podczas gdy stadium radiologiczne włączonych pacjentów musiało być zgodne ze stadium II-III klasyfikacji Eatona i Littera. Do leczenia nie dopuszczono pacjentów z wcześniejszymi urazami, zastrzykami kortykosteroidów lub kwasu hialuronowego podanymi w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Wykluczono również uczestników, którzy mieli otrzymywać terapie fizyczne w tym samym czasie trwania badania. Uwzględniono zwykłe przeciwwskazania do leczenia ESW: ciążę, nowotwory złośliwe w obszarze docelowym (w tym przypadku skóra-kość) i ciężką koagulopatię.
Urządzenie do fali uderzeniowej (CTU-S Wave Periso SA – Szwajcaria) jest wyposażone w źródło energii dostarczane przez cewkę elektromagnetyczną, która wytwarza
impulsowe pole elektromagnetyczne o wysokiej intensywności (2 Tesla). Impuls elektromagnetyczny uderza w dyskoidalny element składający się ze stopu materiałów diamagnetycznych, który w konsekwencji jest przesuwany w górę i w dół. Zgodnie z właściwościami substancji diamagnetycznych, po wystawieniu na działanie wysokich wartości pola magnetycznego, ulegają one silnemu i szybkiemu efektowi odpychania, zdolnemu do generowania fal ciśnienia o wysokiej energii (
Diamagnetyczna Fala Uderzeniowa). Ze względu na konieczność zapewnienia odpowiedniego czasu ładowania cewki elektromagnetycznej umieszczonej w głowicy, w tym urządzeniu
częstotliwość impulsów jest niska (16 Hz na minutę) , ale zapewnia to jednocześnie stały i stabilny poziom energii.
Dysk diamagnetyczny (soczewka diamagnetyczna) jest ukształtowany za pomocą serii koncentrycznych pierścieni zgodnie z optyczną zasadą Fresnela. Zasada ta stwierdza możliwość modyfikacji soczewki sferycznej na soczewkę płaską bez zmiany jej właściwości optycznych. Seria soczewek akustycznych, różniących się liczbą pierścieni, daje różną głębokość ogniskowania fali ciśnienia, od 2 do 6 cm.
Protokół leczenia obejmował stymulację zarówno powierzchni dłoniowej, jak i grzbietowej stawu CMC-1,
skupiając energię akustyczną na kości czworobocznej (trapezium) i podstawie pierwszej kości śródręcza. Dla każdego punktu podano 30 strzałów, co daje łącznie 120 impulsów przy niskiej częstotliwości stymulacji (16 Hz/min). Jak już wyjaśniono, ta wysoka latencja między dwoma kolejnymi strzałami jest konieczna, aby zapewnić optymalne naładowanie cewki elektromagnetycznej i stały poziom energii akustycznej przez cały okres eksploatacji głowicy urządzenia. Aby rozłożyć energię prostopadle, proksymalnie i dystalnie do stawu, dłoń była ustawiona w pozycji neutralnej. Jako medium przewodzące zastosowano żel ultradźwiękowy.
Analiza Statystyczna wyników leczenia obejmowała sumę punktów przypisanych wszystkim pacjentom w ocenie bólu w Wizualnej Skali Analogowej (VAS) mierzonej przed leczeniem (T0) i na koniec trzeciego leczenia (T1). Zebrane dane analizowano jako średnie różnice wartości odchyleń standardowych (SD) dla dyskretnych zmiennych liczbowych.
Test „t” dla normalnego rozkładu danych wybrano do określenia istotności statystycznej między pomiarami przed i po leczeniu oraz stratyfikowano według płci i wieku, w tym przypadku poniżej i powyżej 60 lat. Poziom istotności wybrano na
p<0,05.
Wyniki
Wszyscy leczeni pacjenci wykazali
znaczący spadek bólu w całym okresie obserwacji, w porównaniu do stanu początkowego. Ocena bólu wykazała
znaczącą statystycznie poprawę bólu przed i po leczeniu, bez istotnych różnic ze względu na płeć i wiek. Wartość VAS wahała się od
6,3 przed leczeniem do 3,27 punktów na koniec leczenia jako wartość średnia (SD±1,90−P<0,001).
Analiza stratyfikowana według wieku wykazała następujące średnie wartości wariancji VAS:
6,51 punktów przed leczeniem do 2,93 punktów dla 29 próbek w wieku poniżej 60 lat (SD±1,91−P<0,001) w porównaniu do wariancji 6,62 do 3,5 punktów dla 37 próbek w wieku powyżej 60 lat (SD±1,91−P<0,001). Średnia wariancja wartości bólu stratyfikowana według płci wykazała odpowiednio
6,33 do 3,33 punktów przed leczeniem i po leczeniu dla mężczyzn (SD±2,42−P<0,001) i 6,8 do 3,2 punktów dla kobiet (SD±1,63−P<0,001).
Wszyscy leczeni pacjenci byli w stanie ukończyć leczenie i
nie zgłoszono bólu, dyskomfortu ani zdarzeń niepożądanych pomimo mechanicznego uderzenia soczewki akustycznej.
Dyskusja
Obecne koncepcje w rozumieniu patogenezy OA podkreślają złożoność i wieloczynnikowy charakter choroby, w tym zmiany strukturalne całego stawu, które są źródłem postępującej utraty funkcji. Zajęcie kciuka ma znaczący udział u kobiet (2 razy częściej niż u mężczyzn), głównie po menopauzie, gdzie radiograficzne dowody T-OA zaobserwowano u 36% kobiet.
Leczeniem pierwszego rzutu dla T-OA jest leczenie zachowawcze. Niemniej jednak, leki objawowe lub modyfikujące chorobę, ortezy, iniekcje dostawowe i terapie fizyczne, mające na celu spowolnienie progresji choroby, nie wykazały jeszcze wyższości jedne nad drugimi. W niedawnej metaanalizie, Aherna i współpracownicy stwierdzili, że istnieją dowody wysokiej jakości, iż leczenie fizyczne jedno- lub multimodalne może prowadzić do klinicznie wartościowej poprawy bólu i funkcji u pacjentów z T-OA (np. leczenie neurodynamiczne, stosowanie ortez, ultradźwięki, ćwiczenia pasywne i terapia zajęciowa). Niemniej jednak, wcześniejsze leczenie niefarmakologiczne i silna motywacja pacjentów zostały uznane za czynniki predykcyjne dla operacji, która, sama w sobie, nadal nie oferuje ustandaryzowanych technik lepszych od innych pod względem czasu trwania efektów przeciwbólowych i powrotu do sprawności, korzyści lub szkód. Ponadto, porównanie z leczeniem nieoperacyjnym jest kontrowersyjne.
W ciągu ostatnich kilku dekad, biofizyczna stymulacja uszkodzonej tkanki mięśniowo-szkieletowej dostarczana przez ESW rozprzestrzeniła się na całym świecie dzięki dużej różnorodności działań biologicznych. Obejmują one
neoangiogenezę, produkcję czynników wzrostu, stymulację komórek zróżnicowanych do produkcji macierzy pozakomórkowej (ECM), a także bezpośrednie efekty regeneracyjne mediowane przez aktywację, zasiedlanie i różnicowanie mezenchymalnych komórek macierzystych. Ponadto, bardziej wyrafinowane mechanizmy otwierają nowe horyzonty w zrozumieniu mechanizmu działania ESW, na przykład dostarczanie egzosomów i regulacyjne przesunięcie makrofagów w łączące zapalenie i regenerację tkanek.
Racjonalne stosowanie leczenia OA za pomocą ESW rozpoczyna się od serii badań na zwierzętach, które wykazały skuteczność stymulacji kości podchrzęstnej we wczesnym stadium choroby. Zaobserwowano lepszy wynik chrzęstny i dodatkowe efekty na właściwości mechaniczne kości, wraz z wyższą ekspresją biomarkerów anabolicznych (osteokalcyna, białka morfogenetyczne kości) i niższą ekspresją katabolicznych (białko oligomeryczne chrząstki, metaloproteinazy macierzy, kolagen telopeptyd II) w wyniku leczenia ESW.
Oprócz typowych mechanizmów zapalenia, przyczynę bólu (bólu przewlekłego) w OA przypisuje się również
dysregulacji neuropeptydów (NP), takich jak Substancja P i Peptyd Związany z Genem Kalcytoniny (CGRP). Ich ekspresję zaobserwowano zarówno w zakończeniach nerwowych stawów objętych chorobą zwyrodnieniową, jak i w korzeniach tylnych odpowiadającego segmentu rdzenia kręgowego poprzez ortodromiczne i antydromiczne drogi transmisji bodźców bólowych. W eksperymentalnym modelu OA kolana, leczenie ESW wykazało poprawę czasu trwania chodu, co odpowiadało redukcji neuronów CGRP-pozytywnych. Ponieważ neuropeptydy wykazały obniżenie progu nocyceptorów w stawach objętych chorobą zwyrodnieniową , możemy lepiej rozważyć możliwą rolę ESW w leczeniu przewlekłego bólu stawów, poprzez modulowanie produkcji NP.
ESW są skategoryzowane jako
mechanoterapia działająca poprzez mechanizm Mechanotransdukcji. Zjawisko to odnosi się do przekształcania bodźca mechanicznego w sygnały biologiczne, dzięki aktywacji mechano-sensorów i wewnątrzkomórkowych szlaków sygnałowych mechano-sygnalizacji. Dzieje się tak, oprócz ESW, również w przypadku innych form mechanoterapii obejmujących mikro-deformację, ekspansję tkanki i osteogenezę dystrakcyjną. Fundamentalną rolę w tych dobrze zorganizowanych procesach odgrywa ECM i jej zdolność do interakcji z komórkami. Ze względu na swoją naturę i strukturę, kość może łatwo reagować na bodźce mechaniczne poprzez odkształcanie lub powodowanie lokalnych odkształceń (mikro-odkształceń). W kości, gradienty ciśnienia przepływają przez strukturę beleczkową kości, rozciągając osteocyty i poruszając płyny pozakomórkowe. Uogólniając, odkształcenia i przepływ płynów indukują odpowiednio
efekt piezoelektryczny i tworzenie potencjałów elektrycznych przepływu, które, jak zaobserwowano w kulturach komórkowych, odgrywają kluczową rolę w Mechanotransdukcji.
Uwalnianie energii akustycznej z urządzenia do fali uderzeniowej zastosowanego w tym badaniu jest dość specyficzne. Wysoka energia (2T) generowana przez cewkę elektromagnetyczną, wyładowuje się na
akustycznej soczewce diamagnetycznej umieszczonej na zewnątrz głowicy. Powoduje to szybki i wysokoenergetyczny, naprzemienny ruch odpychający soczewki, który z kolei generuje falę akustyczną o wysokim ciśnieniu i skupieniu. Termin „
diamagnetyczny” odnosi się do szczególnej właściwości magnetycznej materii, która, w przeciwieństwie do ferromagnetyzmu, ulega efektowi odpychania w obecności HI-LF-PEMF.
Sygnał akustyczny wytwarzany przez urządzenie na 2 cm obszaru ogniskowego (
2,14 cm2) zapewnia maksymalną wartość (Ciśnienie Szczytowe) 42 MPa ze spadkiem przy – 6 dB mierzoną w 21 MPa.
Ciśnienie ujemne waha się od -6,87 MPa do 1,7 MPa [dane dostarczone przez producenta urządzenia CTU-S-Wave® – Periso SA Szwajcaria].
Częstotliwość impulsów jest niska (16 Hz na minutę), aby zapewnić odpowiedni czas ładowania cewki elektromagnetycznej podczas leczenia. Ma to na celu dostarczanie stałej i stabilnej wysokiej intensywności pola magnetycznego, a w konsekwencji energii kinetycznej niezbędnej do poruszenia soczewki i wytworzenia Diamagnetycznej Fali Uderzeniowej. Ponadto, oprócz energii uwalnianej w obszarze ogniskowym, dodatkowy front energii mechanicznej wynika z
uderzenia ukształtowanej soczewki dyskoidalnej (6 cm średnicy) w ciało. Generuje to
poprzeczne fale ścinające (odkształcenia ścinające) powstające w sprężystym składniku tkanek przez które przechodzi fala akustyczna, niosąc potencjalne bioefekty z transdukcji tego rodzaju sygnału mechanicznego. W szczegółach, ruch płaskiej soczewki akustycznej urządzenia rozkłada, oprócz sekcji długiej osi skupionej fali uderzeniowej,
fale poprzeczne, których kierunek jest normalny do długiej osi. Biorąc pod uwagę promień soczewki akustycznej (3 cm) i odległość ogniskową (2 cm)
możliwa jest teoretyczna cylindryczna objętość energii (56,6 cm3) otaczająca obszar ogniskowy, chociaż jest ona tłumiona wraz z odległością. Oznacza to możliwość uzyskania
dodatkowej energii dostępnej dla Mechanotransdukcji sygnału akustycznego poza tą wynikającą z energii ogniskowej wytwarzanej przez soczewkę akustyczną. Właściwe pomiary powinny lepiej zbadać charakterystykę fal ścinających wytwarzanych przez urządzenie.
Jednym z najbardziej interesujących tematów w fizyce akustycznej jest możliwość koncentracji, wynikająca z zasady optycznej Fresnela, sygnałów akustycznych o wysokiej rozdzielczości za pomocą zbieżnych, monofokalnych soczewek planarnych utworzonych przez koncentryczne pierścienie o malejącej szerokości, znanych jako
Płytki Strefy Fresnela (FZPs). Te soczewki akustyczne skupiają dźwięk w ten sam sposób, w jaki soczewki optyczne skupiają światło ; dzieje się tak, ponieważ teoria bazowa ma zastosowanie zarówno do fal mechanicznych, jak i elektromagnetycznych. Na przykład, jedno z zastosowań tych soczewek akustycznych w medycynie to
ablacja guzów poprzez terapie Ultrasonografią Skupioną o Wysokiej Intensywności (HIFU). Soczewka akustyczna ogniskująca dostarczana przez urządzenie jest zgodna z projektem, parametrami, geometrią i wydajnością wymaganą dla płytki FZP, zmieniając tylko strukturę i oryginalny skład na
stop diamagnetyczny.
Rosnąca liczba badań klinicznych dowodzi skuteczności ESW w OA, głównie w kolanie. Biologiczne uzasadnienie opiera się na badaniach
in vitro i in vivo. Wyniki na komórkach chrzęstnych są kontrowersyjne. Moretti i współpracownicy zaobserwowali normalizację, na poziomie wewnątrzkomórkowym, ekspresji TNF-alfa i IL-10 w ludzkich chondrocytach stawowych od pacjentów z chorobą zwyrodnieniową. Z drugiej strony, zaobserwowano szkodliwe efekty przy wysokich energiach (
0,5 mJ/mm2), nietypowych w praktyce klinicznej, takie jak uszkodzenia ultrastrukturalne szorstkiej siateczki endoplazmatycznej, odrywanie błony komórkowej i martwica chondrocytów w próbkach zwierzęcych.
Ważniejsza wydaje się być rola SB, nie tylko w patogenezie, ale także w leczeniu OA. Bardziej zadowalające wyniki zgłosili Wang i współpracownicy w badaniach na zwierzętach. Autorzy wykazali znaczącą poprawę wyniku chrząstki, zwiększone stężenie chondrocytów i kolagenu typu II w surowicy, lepszą strukturę kości podchrzęstnej, produkcję markerów neoangiogenicznych i specyficznych czynników wzrostu kości, proliferację komórek.
Badania kliniczne donoszą o
skuteczności ESW, zarówno radialnych, jak i skupionych fal uderzeniowych, w zmniejszaniu bólu i poprawie funkcjonalności zwyrodniałych stawów, co wynika z konkretnych skal. Opisano również korzystne wyniki w porównaniu z innymi terapiami, takimi jak ćwiczenia izokinetyczne i terapia ultradźwiękowa , natomiast zgłaszano równoważne efekty między leczeniem radialnymi falami uderzeniowymi a dostawowymi iniekcjami kwasu hialuronowego, a także lepsze subiektywne i funkcjonalne wyniki w porównaniu z terapią laserową. Wskazanie do leczenia falami uderzeniowymi zwykle obejmuje radiologiczne stadium Kallgren i Lawrence II-III. Niemniej jednak, podobnie jak w przypadku większości zastosowań klinicznych ESW, skrajna zmienność protokołów, intensywności, częstotliwości i wszystkich indywidualnych parametrów urządzeń oferowanych przez rynek nie pozwala na zdefiniowanie jednorodnych procedur leczenia.
W przypadku radialnych fal ciśnienia zalecana jest umiarkowana intensywność EFD w leczeniu klinicznym OA kolana (
0,12 do 0,25 mJ/mm2), a liczba uderzeń może być stosowana w zakresie 2000 lub 4000 impulsów z podobnymi wynikami. Podobnie, w przypadku skupionych ESW, średnia dawka (
EFD 0,09 mJ/mm2) byłaby bardziej skuteczna niż niższa (0,04 mJ/mm2) po 12 tygodniach po leczeniu, jak zgłoszono dla skali VAS, skali Roles i Maudsley, skali WOMAC i indeksu Lequesne’a z 1000 strzałami na zabieg. Równie interesujący jest wynik subiektywny i funkcjonalny w nieciężkiej OA kolana (stadium K-L 1) w serii pacjentów po udarze, leczonych 1000 impulsami tygodniowo przez 3 tygodnie dawką energii
0,05 mJ/mm2 na bliższej przyśrodkowej kości piszczelowej dotkniętego kolana.
Dlatego leczenie SB wydaje się być kluczowe w leczeniu OA, biorąc pod uwagę również jego rolę patogenetyczną jako miejsca zaburzeń metabolicznych i jednego z ognisk bólu aktywujących neurogenne zapalenie w stawach. Dzieje się tak, ponieważ włókna nerwowe czuciowe i współczulne oraz ich neurotransmitery są efektorami neuronalnymi zdolnymi do regulowania patofizjologii chrząstki i kości oraz komórkami rezydentnymi układu kostno-stawowego, które mają receptory dla neurotransmiterów współczulnych i czuciowych. Uogólniając, te przesłanki prowadzą do wykorzystania leczenia ESW w innych lokalizacjach choroby, takich jak staw CMC-1. W RCT (Randomizowane Badanie Kontrolowane) dotyczącym ESW
versus kwas hialuronowy, zgłoszono, w dwóch seriach pacjentów z OA stawu CMC-1, znaczące zmniejszenie bólu, poprawę wydajności testu szczypcowego i zmniejszenie niepełnosprawności ręki przez co najmniej 6 miesięcy po leczeniu (2400 impulsów – 4 Hz częstotliwości – 0,09 mJ/mm2 EFD). W porównaniu do pacjentów leczonych dostawowym kwasem hialuronowym, zmniejszenie bólu było prawdopodobnie lepsze w grupie ESW ; aspekt funkcjonalny był równy po 6 miesiącach po leczeniu. Nasze doświadczenie nie jest porównywalne z wyżej wymienionym. Nie jest to badanie kontrolowane i, pomimo znacznej liczby pacjentów, ma pojedynczą kohortę kolejnych pacjentów, a ból po leczeniu jest jedynym wynikiem. Niemniej jednak, badanie to miało na celu zbadanie pierwotnego efektu na ból oryginalnego urządzenia, które dostarcza skupione mechaniczne fale uderzeniowe (diamagnetyczne fale uderzeniowe) i, według naszej wiedzy, jest to pierwsze badanie kliniczne z tym urządzeniem.
Szczególnością tego badania jest zastosowanie tych samych poziomów EFD co w innych badaniach nad OA, ale, w przeciwieństwie, z bardzo ograniczoną liczbą strzałów (nie więcej niż 120 impulsów na zabieg) niezbędną do osiągnięcia korzystnego wyniku na ból, jak wykazano przez porównanie przed i po leczeniu (
p<0,001). Zachowanie średnich wartości VAS było statystycznie niezależne od wieku i płci. W tym typie urządzenia, oprócz składowej podłużnej fali skupionej, składową poprzeczną energii można przypisać
mechanicznemu ruchowi soczewki, który dostarcza dodatkową objętość energii, zgodnie z fizyką niskiej częstotliwości odkształcenia ścinającego. W tych modelach, bioefekty uzyskane przez Mechanotransdukcję są bardziej związane z wynikającymi zmianami mechanicznymi (odkształceniami) w tkance niż z siłami, które powodują te zmiany (ilość energii zewnętrznej). W tym urządzeniu, opisana powyżej rozpraszająca objętość energii wytwarzałaby te małe siły poprzeczne (odkształcenie ścinające), aby uzyskać efekty biologiczne dodatkowo do tych wynikających ze skupionej energii akustycznej. Podsumowując,
bi-modalne dostrajanie energii akustycznej dostarczanej przez urządzenie CTU-S-Wave obejmuje zarówno zmiany EFD, jak ma to miejsce w przypadku wszystkich urządzeń ESW, podczas gdy intensywność pola magnetycznego, która uderza w soczewkę diamagnetyczną, generuje rozpraszającą objętość energii otaczającą obszar ogniskowy, gdzie przeważa składowa poprzeczna.
Soczewka akustyczna jest
soczewką Fresnela, wklęsłą soczewką uzyskaną przez dekompozycję wypukłej. Pierwotnie została zaprojektowana do ogniskowania fal elektromagnetycznych, a następnie rozszerzono jej zastosowanie na fale akustyczne. Jest skuteczna w ogniskowaniu energii akustycznej w określonym obszarze na określonej głębokości, spełniając różne bieżące potrzeby leczenia schorzeń mięśniowo-szkieletowych. Soczewki Fresnela są utworzone przez zestaw koncentrycznych pierścieni o malejącej szerokości: każdy pierścień nazywa się „
strefą Fresnela” i między dwoma kolejnymi strefami występuje różnica faz. Główny wkład energetyczny do ogniska jest dostarczany przez centralne obszary soczewki, a różna liczba pierścieni daje ognisko na różnych głębokościach. Możemy mieć lepszą wydajność ogniskowania w zależności od materiału, z którego składa się soczewka, który minimalizuje współczynnik odbicia i ma duże niedopasowanie impedancji z ośrodkiem gospodarza (
stop diamagnetyczny).
Efekt diamagnetyczny wywodzi się z siły magnetycznej i momentu magnetycznego, wynikających z dobrze zdefiniowanej energii magnetycznej na poziomie ultrastrukturalnym materii diamagnetycznej. Oznacza to, że
wysokie intensywności pola magnetycznego są niezbędne do wytworzenia siły diamagnetycznej skierowanej w górę, zdolnej do poruszenia soczewki diamagnetycznej, wytwarzając falę uderzeniową w sposób mechaniczny. Uderzenie mechaniczne może aktywować kanały jonowe wrażliwe na bodźce mechaniczne w mechanowrażliwych nerwach aferentnych i może powodować dyskomfort lub ból u pacjentów. Niemniej jednak, ponieważ zwiększający się rozmiar źródła stymulującego zmniejszyłby odkształcenia ścinające w pobliżu źródła dla danej amplitudy, w tym urządzeniu
większy obszar soczewki akustycznej (36 cm3) zapobiega zakłóceniom u pacjentów podczas leczenia falą uderzeniową, zgodnie z reaktywnością mechaniczną większości komórek ludzkiego ciała na zewnętrzne bodźce mechaniczne.
Przenosząc te koncepcje na charakterystykę urządzenia, można dokonać kilku końcowych uwag:
Kształt soczewki akustycznej pozwala na
ogniskowanie energii akustycznej na różnych poziomach energii.
Pomimo poddania wysokiemu naprężeniu mechanicznemu, niezbędnemu do wytworzenia fali uderzeniowej,
większy obszar soczewki (36 cm2) zmniejszyłby odkształcenia ścinające w pobliżu źródła i uniknąłby nadmiernej stymulacji zakończeń nerwowych skóry.
Oprócz skupionej fali uderzeniowej, ruch soczewki wytwarza
objętość (56,6 cm3) dodatkowej tłumiącej energii z potencjalnymi efektami biologicznymi, dostarczaną przez poprzeczne powolne fale, które generują fizjologiczne odkształcenie ścinające.
Koncepcje te powinny częściowo wyjaśniać
brak bólu i dyskomfortu zgłaszanego przez pacjentów podczas leczenia i, co więcej, pewna ich liczba nie odczuwała uderzenia soczewki akustycznej na skórze, pomimo impulsu mechanicznego. Ta hipoteza wymagałaby dalszych i szczegółowych badań.
Wnioski
Zebraliśmy serię danych dotyczących leczenia T-OA za pomocą oryginalnego urządzenia do skupionych ESW (CTU-S-Wave). Zaobserwowaliśmy
znaczącą poprawę w bólu przed i po leczeniu, niezależnie od wieku i płci pacjentów. Charakterystyczne jest, że pomimo wysokoenergetycznego ruchu soczewki, pacjenci
nie zgłosili żadnych skutków ubocznych, w tym bólu lub dyskomfortu, a także percepcji impulsu mechanicznego.
W tym typie urządzenia, oprócz składowej podłużnej fali skupionej, składową poprzeczną energii można przypisać mechanicznemu ruchowi soczewki, który dostarcza dodatkową objętość energii, zgodnie z fizyką niskiej częstotliwości odkształcenia ścinającego.
Nowoczesna fizykoterapia coraz częściej sięga po zaawansowane technologie, które nie tylko łagodzą objawy, ale wspierają rzeczywistą regenerację tkanek. CTU S Wave to innowacyjna metoda leczenia, łącząca działanie skupionej fali uderzeniowej z terapią diamagnetyczną. Ta synergia stanowi krok naprzód w leczeniu przewlekłych schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego.
Większość dostępnych terapii ESWT (Extracorporeal Shock Wave Therapy) opiera się na klasycznej fali radialnej lub skupionej. CTU S Wave to zupełnie nowy system, który:
generuje skupioną falę uderzeniową za pomocą elektromagnetycznej cewki i soczewki akustycznej,
łączy falę uderzeniową która działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i biostymulacyjnie z działaniem diamagnetycznym, co wspomaga drenaż, redukuje obrzęk i przyspiesza gojenie,
umożliwia precyzyjne dostosowanie parametrów (gęstość energii, czas narastania fali) do danego schorzenia i oporności tkanki,
Pod względem technologicznym, CTU S Wave wyznacza nowy standard w dziedzinie terapii falą uderzeniową – to więcej niż tylko uderzenie mechaniczne. To kontrolowany impuls biologiczny.
Fala uderzeniowa radialna czy skupiona?
To jedno z najczęstszych pytań pacjentów. Fala skupiona, szczególnie w systemie takim jak CTU S Wave, działa precyzyjniej, głębiej i skuteczniej.
Radialna fala uderzeniowa rozchodzi się powierzchniowo (do 3–4 cm), co sprawia, że dobrze działa na mięśnie i tkanki powierzchniowe.
Skupiona fala uderzeniowa wnika nawet do 10–12 cm i koncentruje energię w jednym punkcie – co jest kluczowe przy leczeniu przyczepów ścięgien, struktur głębokich i przewlekłych stanów zapalnych.
CTU S Wave dodatkowo moduluje efekt mechaniczny falą elektromagnetyczną, poprawiając przepływ płynów śródmiąższowych i zmniejszając stan zapalny.
1. Zmiany zwyrodnieniowe stawów (w początkowych fazach)
Fala uderzeniowa na stawy np. na kolano wspomaga mikrokrążenie i redukuje obrzęk okołostawowy. U pacjentów z chorobą zwyrodnieniową obserwuje się poprawę funkcji i zmniejszenie bólu po serii zabiegów. (DOI: 10.29011/2575-8241.001186 – ten art od was)
2. Łokieć tenisisty
Fala uderzeniowa łokieć tenisisty – dzięki głębokiemu i precyzyjnemu działaniu, CTU S Wave stymuluje regenerację w miejscu przyczepu mięśni prostowników przedramienia, łagodząc przewlekły ból i poprawiając funkcję ręki.
3. Ostroga piętowa i rozcięgno podeszwowe
Skuteczność terapii falą uderzeniową w leczeniu przewlekłego zapalenia rozcięgna podeszwowego została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych. Terapia ta przyczynia się do redukcji bólu i poprawy funkcji stopy.
4. Zespół bolesnego barku
Fala uderzeniowa na bark, szczególnie w przypadku tendinopatii stożka rotatorów i wapniejącego zapalenia ścięgien, skutecznie redukuje ból i zwiększa zakres ruchu. (źródło podlinkowałam na koncu)
5. Zespół pasma biodrowo-piszczelowego, ostre przeciążenia ścięgien, tendinopatie i entezopatie z cechami zwapnienia
Terapia falą uderzeniową jest stosowana w leczeniu różnych entezopatii i przeciążeń ścięgien, przyczyniając się do redukcji bólu i poprawy funkcji.
6. Owrzodzenia skórne i trudno gojące się rany
CTU S Wave poprawia mikrokrążenie, działa drenażowo i biostymulująco. Przyspiesza regenerację tkanek, wspomaga tworzenie nowych naczyń (angiogenezę) i ułatwia gojenie ran przewlekłych, np. cukrzycowych lub odleżynowych.
7. Zespoły bólowe mięśni
Fala skupiona działa głęboko, rozluźnia napięte włókna mięśniowe i obniża aktywność punktów spustowych. Efekt diamagnetyczny wspomaga usuwanie metabolitów i łagodzi stan zapalny.
8. Zapalenie kaletek
Redukuje stan zapalny i obrzęk kaletki, przyspieszając jej regenerację. Energia mechaniczna i diamagnetyzm wspólnie zmniejszają nacisk na otaczające tkanki i ułatwiają odpływ płynów.
9. Zespół cieśni nadgarstka
CTU S Wave zmniejsza obrzęk w obrębie kanału nadgarstka, poprawia przepływ płynów i zmniejsza ucisk na nerw pośrodkowy, łagodząc drętwienie, ból i sztywność.
10. Zespół rzepkowo-udowy
Terapia redukuje przeciążenie i stan zapalny tkanek okołorzepkowych, wpływa na poprawę elastyczności mięśnia czworogłowego oraz poprawia ślizg rzepki względem kości udowej.
11. Stany zapalne i bólowe ścięgna Achillesa
Skupiona fala stymuluje naprawę włókien kolagenowych, zmniejsza przewlekły stan zapalny oraz przyspiesza regenerację ścięgna. Efekt przeciwbólowy pojawia się już po 1–2 zabiegach.
12. Zapalenie okostnej piszczeli
Urządzenie działa przeciwzapalnie, zmniejsza napięcie mięśni przyczepiających się do piszczeli i przyspiesza regenerację okostnej, skracając czas powrotu do aktywności fizycznej.
13. Opóźniony zrost kostny w przypadku złamań
Fala skupiona stymuluje osteogenezę, poprawia ukrwienie w miejscu złamania i pobudza komórki kościotwórcze (osteoblasty), co wspomaga odbudowę tkanki kostnej i przyspiesza zrost.
Dzięki precyzyjnemu dostrojeniu impulsu do rodzaju tkanki i schorzenia, CTU S Wave skutecznie leczy urazy sportowe, przeciążenia i przewlekłe dolegliwości.
W jakiej fazie choroby stosować CTU S Wave?
CTU S Wave znajduje zastosowanie:
zarówno podczas zaostrzenia choroby, jak i przy stanach przewlekłych – Jest to możliwe dzięki działanie w trybie diamagnetycznym co pozwala na stosowanie fal uderzeniowych i ich efektu drenującego. CTU S Wave umożliwia generowanie impulsu odpowiedniego do oporności akustycznej tkanek biologicznych. Ta innowacja wywołuje lepsze wchłanianie energii i większą biostymulację składników komórkowych.
po nieefektywnym leczeniu farmakologicznym lub fizjoterapii,
w przypadku ograniczenia ruchomości, bólu przy aktywności lub zmian strukturalnych widocznych w USG/MRI.
Zalecenia po fali uderzeniowej CTU S Wave
Po zabiegu należy:
unikać wysiłku przez 48 godzin,
nie stosować leków przeciwbólowych typu NLPZ, które mogą zakłócić reakcję biologiczną,
obserwować ewentualne przejściowe objawy, takie jak tkliwość czy zaczerwienienie.
nawadniać odpowiednio organizm
Zalecenia po fali uderzeniowej są istotne, aby zmaksymalizować efekt regeneracyjny i zapobiec nawrotom.
Zabieg z użyciem CTU S Wave jest bardziej komfortowy niż klasyczna fala uderzeniowa. Dzięki możliwości modulacji czasu narastania impulsu, pacjent odczuwa mniejszy dyskomfort. Producenci zapewniają całkowitą bezbolesność w stosowaniu urządzenia.
Jak często wykonywać zabiegi?
Zwykle zaleca się 3–5 sesji w odstępach tygodniowych. Terapia może być powtarzana po kilku miesiącach w razie potrzeby.
Skutki uboczne
Leczenie falą uderzeniową – skutki uboczne są rzadkie i przejściowe: niewielki obrzęk, ból, zaczerwienienie. Dzięki synergii z działaniem diamagnetycznym, ryzyko powikłań jest jeszcze mniejsze niż w standardowej terapii ESWT.
CTU S Wave a dostępność w Polsce – czy jest na NFZ?
Obecnie fala uderzeniowa NFZ nie obejmuje terapii CTU S Wave – leczenie odbywa się najczęściej prywatnie. Jednak ze względu na rosnącą liczbę badań i pozytywne wyniki kliniczne, trwają prace nad włączeniem tej technologii do szerszych programów refundacyjnych.
Brak kosztów eksploatacji – praktyczna i ekonomiczna przewaga CTU S Wave
Jednym z największych atutów technologii CTU S Wave jest brak kosztów eksploatacyjnych, co czyni ją wyjątkową wśród urządzeń do terapii falą uderzeniową. W odróżnieniu od tradycyjnych systemów, gdzie po określonej liczbie uderzeń trzeba wymieniać naboje, końcówki lub soczewki – CTU S Wave nie wymaga żadnych wymian części roboczych.
To ogromna zaleta dla placówek medycznych i fizjoterapeutycznych – zarówno pod względem oszczędności finansowej, jak i ciągłości leczenia.
CTU S Wave to przykład nowoczesnej medycyny fizykalnej: precyzyjna, bezpieczna, skuteczna. Łącząc skupioną falę uderzeniową z terapią diamagnetyczną, oferuje wyższy poziom biologicznej skuteczności niż klasyczne urządzenia ESWT. Jest szczególnie rekomendowana w terapii takich schorzeń jak: ostroga piętowa, łokieć tenisisty, bóle kolana, czy zespół bolesnego barku.
W odróżnieniu od tradycyjnych metod, CTU S Wave dostosowuje się do tkanek pacjenta, zapewniając indywidualne podejście i szybszy powrót do sprawności.
Tło: Obrzęk limfatyczny jest przewlekłą patologią, która powoduje niepełnosprawność fizyczną i psychologiczną pacjentów, jest trudny do kontrolowania i wykazuje wyraźną tendencję do spontanicznego powstawania powikłań. Chociaż szczegóły patogenetyczne są nadal otwartą kwestią, ogólne zasady fizjopatologii tej choroby są dobrze znane.
Cel badania: Celem tego badania była ocena skuteczności PEMF (Pulsed Electromagnetic Field, CTU Medical Device – Periso sa) w leczeniu pacjentów z
OBRZĘKIEM LIMFATYCZNYM.
Metody: W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym łącznie 38 pacjentów, u których stwierdzono 42 kończyny dotknięte obrzękiem limfatycznym, zostało losowo podzielonych na dwie grupy i poddanych aplikacji PEMF CTU MEDICAL DEVICE PERISO sa w połączeniu z kompresją lub leczeniu tylko kompresją. Przeprowadzono kontrole kliniczne i instrumentalne w celu oceny stanu wyleczenia.
Wyniki: Kontrole kliniczne (obwody i konsystencja kończyn) i instrumentalne (echografia tkanek miękkich) wykazały pozytywny wynik u pacjentów leczonych zarówno
PEMF CTU Medical Device PERISO sa, jak i kompresją w porównaniu z pacjentami leczonymi tylko kompresją.
Wnioski: Uzyskane dane potwierdzają
zasadność podejścia terapeutycznego (CTU Medical Device – PERISO sa), które z pewnością można zintegrować ze wszystkimi innymi terapiami obrzęków, ogólnie, a w szczególności obrzęku limfatycznego.
Strategia wyszukiwania: Bazy danych użyte do identyfikacji badań do tego badania klinicznego to Medline, Embase i Cochrane.
Słowa kluczowe: PEMF, ZAKRES RUCHU (ROM), OBRZĘK, LYMPHEDEMA, LYMPHOEDEMA, PEMF. Nie zastosowano ograniczeń językowych.
MD. Pietro Romeo (Załącznik 1)
LECZENIE OBRZĘKU LIMFATYCZNEGO
Wprowadzenie
Obrzęk limfatyczny jest
przewlekłą patologią, która powoduje niepełnosprawność fizyczną i psychologiczną pacjentów, jest trudny do kontrolowania i wykazuje wyraźną tendencję do spontanicznego powstawania powikłań. Z tych powodów obrzęk limfatyczny wymaga nowatorskiego, wczesnego, ukierunkowanego i trwałego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.
Do tej pory często twierdzi się, w całkowicie mylący sposób, że ani fizjopatologia obrzęku limfatycznego nie jest jasna, ani odpowiednie leczenie nie jest zadowalające. Niemniej jednak, chociaż szczegóły patogenetyczne są nadal otwartą kwestią, ogólne zasady fizjopatologii tej choroby są dobrze znane.
Z jednej strony, główne zaburzenie może charakteryzować się
„niewydolnością niskiego wyrzutu” układu limfatycznego, czyli ogólnym zmniejszeniem przepływu limfy. Takie zaburzenie może być spowodowane wrodzoną dysplazją limfatyczną (pierwotny obrzęk limfatyczny) lub anatomiczną niedrożnością, na przykład spowodowaną radykalną resekcją chirurgiczną lub radioterapią, lub też jako konsekwencja powtarzających się zapaleń naczyń limfatycznych z limfangiosklerozą, lub wreszcie wywołane przez niewydolność funkcjonalną, taką jak spowodowana
skurczem naczyń limfatycznych, paraliżem i niewydolnością zastawek (wtórny obrzęk limfatyczny). W każdym przypadku wspólną cechą jest zaburzenie mechanizmu transportu limfatycznego, które spada poniżej minimalnej zdolności wymaganej przez przesącz mikronaczyniowy, który obejmuje białka osocza i komórki, które normalnie wychodzą z sieci naczyniowej, wchodząc do przestrzeni międzykomórkowej.
Z drugiej strony,
„niewydolność wysokiego wyrzutu” krążenia limfatycznego występuje, gdy nadmiar włośniczkowego przesączu krwionośnego przewyższa normalną zdolność transportową układu limfatycznego, jak ma to miejsce na przykład w marskości wątroby (wodobrzusze), w zespole nerczycowym (anasarca) oraz w głębokiej niewydolności żylnej kończyn dolnych (zespół pozakrzepowy) i ciężkiej flebostazie.
Uszkodzenie limfatyczne, zarówno pierwotne, jak i wtórne,
pogarsza się z czasem z powodu powstania błędnego koła: ZABURZENIE LIMFATYCZNE → WZROST PŁYNU INTERSTYCJALNEGO BOGATEGO W BIAŁKA → ZMNIEJSZENIE ZDOLNOŚCI PROTEOLITYCZNEJ → WZROST TKANKI ŁĄCZNEJ INTERSTYCJALNEJ → ZWŁÓKNIENIE.
W tkance podskórnej pacjentów dotkniętych obrzękiem limfatycznym obserwuje się
wzrost ilości płynu śródmiąższowego, bogatego w białka. Z tym wzrostem związany jest
przewlekły stan zapalny (układ monocytów-makrofagów i fibroblasty są aktywowane), ze wzrostem macierzy śródmiąższowej. Limfa gromadzi się w powięzi, tworząc
„dziury” lub „jeziora limfatyczne”, a trójwymiarowa struktura siatkowata kieruje cząsteczki i limfę w kierunku powierzchni skóry właściwej. Hydrofobowe płaciki tłuszczowe utrzymują składnik wodny z dala, tak że gromadzi się on wzdłuż siatki. Ostatecznie obserwujemy zaburzenie tkanki podskórnej, z pojawieniem się obrazu „grzebienia”.
Opis Urządzenia
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne niskiej częstotliwości (<50 Hz;∼7 Hz) należą do klasy promieniowania niejonizującego, to znaczy charakteryzują się energią związaną poniżej 12 eV (elektronowoltów). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do włączenia zjawisk jonizacji w cząsteczkach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowanie to nie było uważane za zdolne do interakcji z układami biologicznymi, a w konsekwencji badania na ten temat były nieliczne i ubogie w informacje, zwłaszcza w porównaniu z dużą ilością wiedzy na temat interakcji między promieniowaniem jonizującym a układami biologicznymi. Dopiero niedawno, ze względu na coraz powszechniejsze stosowanie pól elektromagnetycznych o różnym natężeniu i częstotliwościach, rozpoczęła się szeroka działalność badawcza, ukierunkowana na zdefiniowanie ich głównych
efektów biologicznych i terapeutycznych, na których opierają się obecnie zalecane progi ekspozycji.
DIAMAGNETYZM: Diamagnetyzm działa na atomy wodoru. Rzeczywiście, gdy atom wodoru jest kowalencyjnie związany z silnie elektroujemnym atomem, takim jak na przykład tlen, elektrony wiążące mają tendencję do przesuwania się w kierunku tego ostatniego. W konsekwencji atom H przyjmuje częściowy, ale znaczący
ładunek dodatni. Ten ładunek, rozłożony w małej objętości, prowadzi do wysokiej gęstości ładunku elektrycznego. W tym momencie atom wodoru ma tendencję do wiązania się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), uzyskując w ten sposób większą stabilność poprzez neutralizację swojego ładunku elektrycznego.
Pojedyncza cząsteczka wody nie odczuwa siły wypadkowej, ponieważ podlega działaniu otaczających cząsteczek, które są równomiernie rozłożone we wszystkich kierunkach przestrzeni trójwymiarowej. Woda w stanie ciekłym składa się z nieuporządkowanej sieci cząsteczek, związanych ze sobą względnie słabymi wiązaniami chemicznymi. Taka sieć jest nieustannie poddawana fluktuacjom, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Ze względu na te cechy woda nie ma własnego momentu dipolowego magnetycznego i jest
odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
PEMF CTU PERISO sa jest urządzeniem do molekularnego przyspieszania diamagnetycznego. Wykorzystuje energię do
200 Dz˙uli, generując wysoką moc (2 Tesla) pulsujących pól i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku odpychania diamagnetycznego, wolna woda w przedziałach zewnątrzkomórkowych jest silnie odpychana od miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych pomaga w
reabsorpcji obrzęków i wysięków pourazowych oraz usuwaniu złogów, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki działaniu drenażowemu spowodowanemu rozszerzeniem naczyń krwionośnych wytworzonym przez diatermię sprzężoną z PEMF (CTU PERISO sa). Ponadto pole magnetyczne działa na
płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich ruchliwość. Zwiększenie termicznego pobudzenia molekularnego wspiera aktywność biochemiczną komórek, a także mitochondrialne i fagolizosomalne mechanizmy metaboliczne. Rezultatem jest korzystne przyspieszenie wszystkich czynności energetycznych, metabolicznych i komórkowych, takich jak
transport jonowy, usuwanie złogów i oddychanie komórkowe.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, w którym, gdy przechodzi przez nie pole magnetyczne, zachodzi zjawisko biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach
równoległości bioelektrycznych istniejących między komórkami, ponieważ działa na różnicę potencjału elektrycznego po stronach błony, a także na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne.
Strategia Wyszukiwania
Przeszukano Medline, Embase oraz Centralny Rejestr Kontrolowanych Badań (CENTRAL) Cochrane od początku każdej bazy danych od maja 2013 r. do maja 2014 r.. Bazy danych Medline i Embase były przeszukiwane razem za pośrednictwem
www.embase.com. Wyszukiwanie przeprowadzono przy użyciu słów kluczowych
lymphoedema, limbs lymphoedema, lymphatic disorder, chronic pathology, lymphangio PEMF i ograniczono je do RCT (Randomizowane Badania Kontrolowane). Dodatkowo, wszystkie dostępne przeglądy związane z obrzękiem limfatycznym zostały ręcznie przesiane w celu znalezienia wszelkich dodatkowych, potencjalnie istotnych badań. Nie zastosowano ograniczenia językowego.
Pominięto Listę 1 Strategii Wyszukiwania.
Materiały i Metody
W ramach Oddziału Chirurgii Naczyniowej – Uniwersytetu w Ferrarze oraz
„Ośrodka Obrzęków” w Noli (NA) oceniliśmy 42 kończyny dotknięte obrzękiem limfatycznym u 38 pacjentów w wieku od 21 do 67 lat (średnia 47 lat). 34 pacjentów było dotkniętych obrzękiem limfatycznym jednostronnym (30 w kończynie dolnej, 4 w kończynie górnej) i 4 obrzękiem limfatycznym obustronnym, z obrzękiem zlokalizowanym w kończynach dolnych.
Utworzyliśmy dwie
randomizowane grupy.
Pacjenci w
Grupie 1 byli leczeni PEMF CTU Medical Device Periso sa wraz z pończochami uciskowymi klasy 2.
Pacjenci w
Grupie 2 byli leczeni tylko pończochami uciskowymi klasy 2.
Każdy pacjent został poproszony o wypełnienie formularza świadomej zgody i poddany dokładnemu wywiadowi chorobowemu przy użyciu karty klinicznej przeznaczonej do
Klasyfikacji CEAP-L. Umożliwiło to nam, na koniec badania, uzyskanie obiektywnych wniosków klinicznych.
Wszyscy pacjenci zostali następnie wybrani według klasy C CEAP-L (stopień stadium choroby (1-5), lokalizacja i stopień zajęcia).
Pominięto Tabele 3, 4 i 5.
W drugim etapie pacjenci, rekrutowani zgodnie z ich klasą, zostali zrandomizowani w celu uzyskania
jednorodnych próbek dla bardziej wiarygodnej oceny końcowej.
Echografię wykonano za pomocą sondy 7.5 – 10 MHz za pomocą urządzeń Kontron Sigma i Philips 7.5 – 10 MHz. Wykorzystane parametry to
grubość tkanki podskórnej, obecność hiperechogeniczności w podskórzu (oznaczająca obecność wolnej limfy, czyli „dziur limfatycznych”). Wzięliśmy pod uwagę siatki beleczkowe śródmiąższowe, które na tym etapie wydają się pogrubione, hiperechogeniczne i pofragmentowane. Wykorzystując mapowanie echograficzne kończyny, zaobserwowaliśmy obszary silnego zwłóknienia i gromadzenia limfy; te same kwestie oceniono po terapii.
Procedura wykonawcza: Zastosowanie terapii diamagnetycznej przeprowadzono zgodnie ze schematem: PEMF (Pole Magnetyczne $ = 2 \text{ Tesla}$; Intensywność $ = 90 \text{ J}$; częstotliwość impulsów $ = 7 \text{ Hz}$; czas trwania =30 minut/sesja) i diatermia z systemem oporowym, oporność elektryczna 500 – 1000 Ohm zgodnie ze zmierzoną impedancją (urządzenie jest wyposażone w detektor impedancji, który pozwala na wyróżnienie obszarów tkanki o dużej oporności na pola magnetyczne, gdzie konieczne jest zwiększenie oporności elektrycznej do 1000 Ohm) plus kompresja. Masaż wykonano zgodnie z kierunkami drenażu limfatycznego, w ten sposób łącząc zalety ręcznego drenażu limfatycznego z energią wytwarzaną przez maszynę.
Czas trwania aplikacji diatermii wynosił
30 – 40 minut i był powtarzany trzy razy w tygodniu przez około dwa miesiące (łącznie 20 aplikacji). Badanie trwało sześć miesięcy, aby ocenić ewentualne negatywne skutki tej metody terapeutycznej w czasie.
Skutki uboczne: 4 pacjentów (10% badanej grupy) wykazało we wczesnym stadium terapii przejściowe uczucie ciepła, nudności i nagłe parcie na mocz.
Kryteria Wyboru Badania
Rodzaje badań, uczestnicy i interwencje włączone: Po włączeniu do badania pacjent został
ślepo przydzielony do grupy leczenia PEMF plus kompresja (Grupa 1) lub grupy leczenia tylko kompresją (Grupa 2) zgodnie z losowo wygenerowanymi numerami. Leczenie rozpoczęto natychmiast po zapisaniu.
W
Grupie 1 zastosowanie terapii diamagnetycznej przeprowadzono zgodnie ze schematem: PEMF (Pole Magnetyczne $ = 2 \text{ Tesla}$; Intensywność $ = 90 \text{ J}$; częstotliwość impulsów $ = 7 \text{ Hz}$; czas trwania $ = 30$ minut/sesja) i diatermia z systemem oporowym, oporność elektryczna 500 – 1000 Ohm zgodnie ze zmierzoną impedancją (urządzenie jest wyposażone w detektor impedancji, który pozwala na wyróżnienie obszarów tkanki o dużej oporności na pola magnetyczne, gdzie konieczne jest zwiększenie oporności elektrycznej do 1000 Ohm) plus kompresja.
W
Grupie 2, tylko kompresja.
Dlatego pacjenci byli
zaślepieni na leczenie.
Kryteria wykluczenia: Przed wykonaniem zabiegów PEMF CTU Medical Device PERISO sa, wszyscy pacjenci otrzymali ocenę kliniczną w celu wykrycia:
Nieodpowiednich stanów fizjologicznych.
Obecności materiału ferromagnetycznego w obszarach ciała poddawanych leczeniu.
Pacjenci z
otwartą chrząstką wzrostową (Open Physis), chorobami terminalnymi/nowotworami złośliwymi, ciążą lub brakiem stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, a także stosowaniem rozrusznika serca lub jakiegokolwiek wszczepionego urządzenia elektrycznego zostali wykluczeni, podobnie jak części ferromagnetyczne.
Korzyści/Ryzyko: Z użytkowaniem CTU Medical Device – PERISO sa, nawet poza stosowanymi protokołami,
nie wiązano żadnego Ryzyka, Niebezpieczeństw, Niepożądanych Reakcji. CTU Medical Device PERISO sa przestrzega wszystkich
KLINICZNYCH Standardów BEZPIECZEŃSTWA.
Rodzaje miar wyników: Wszyscy pacjenci zostali klinicznie ocenieni przy użyciu standardowej procedury, którą zaproponowaliśmy (patrz Tabela 2), przed rekrutacją, poprzez dokładne badanie kliniczne i badania instrumentalne (scyntygrafia limfatyczna, echografia tkanek miękkich, echodoppler). Dodatkowo, zmierzono
obwód kończyny w określonych pozycjach przed i po leczeniu (60 dni).
Wyniki
Kontrole kliniczne (obwody i konsystencja kończyn) i instrumentalne (echografia tkanek miękkich) wykazały
pozytywny wynik u pacjentów leczonych zarówno PEMF CTU Periso sa, jak i kompresją w porównaniu z pacjentami leczonymi tylko kompresją.
Poprawa kliniczna, ujawniona za pomocą bardzo wiarygodnej
klasyfikacji CEAP-L, jest podsumowana w poniższej Tabeli 6.
Pominięto Tabelę 6.
Wyniki te zasługują na dogłębną analizę. Rzeczywiście, chociaż mogłyby wydawać się na zwykłym poziomie, w rzeczywistości tak nie jest. W
Grupie 1 (diatermia + kompresja) uzyskaliśmy regresję problemów troficznych, takich jak owrzodzenia limfatyczne, w całości (3 kończyny, 100%) kończyn klasy C4. W konsekwencji tej poprawy w chorobie, zostały one zdeklasyfikowane do
klasy C3. Ten wynik jest, naszym zdaniem, o wielkim znaczeniu klinicznym. To samo dotyczyło trzech pacjentów (20%), którzy przenieśli się z
klasy C3 do C2. Z drugiej strony, stosując
tylko terapię kompresyjną, wyniki kliniczne były zasadniczo nieistotne.
Aby wyniki były bardziej znaczące, użyliśmy również
klinicznego wyniku ciężkości (clinical gravity score), co doprowadziło do następujących danych (Tabele 7, 8).
Pominięto Tabele 7 i 8.
Oceny instrumentalne: Wraz ze spadkiem objętości obrzęku, pacjenci leczeni diatermią + kompresją (
Grupa 1) wykazali znaczący spadek konsystencji tkanek (twardy obrzęk stał się miękkim obrzękiem). W szczegółach, oceny echograficzne wskazały na
poprawę w strukturze echograficznej skóry właściwej i podskórnej, z bardziej jednorodnymi i cieńszymi pasmami tkanki łącznej, hipo- i anechogenicznym wyglądem powierzchownej luźnej tkanki komórkowej, redukcją zrostów łączących między skórą właściwą a podskórną oraz między podskórną a powierzchowną powięzią mięśniową, z wynikającą z tego lepszą ekskursją obszaru mięśniowego. Ponadto, pod koniec każdego cyklu leczenia zaobserwowaliśmy
redukcję dziur i jezior limfatycznych, z konsekwentnym zmniejszeniem miar obwodu [cB (kostka) =−3 cm; cD (kolano) =−4 cm; cG (korzeń uda) =−6 cm] i [cC (nadgarstek) =−2 cm; cE (łokieć) =−3.5 cm; cG (ramię) =−5 cm], a przede wszystkim transformację twardego obrzęku w miękki. W ten sposób kończyna stała się
bardziej ściśliwa (spadek sztywności tkanek), co prowadzi do lepszej reakcji na terapię kompresyjną.
Pominięto Rysunki 2 i 3 (wykresy).
Dyskusja
Uzyskane dane potwierdzają
zasadność podejścia terapeutycznego (CTU Medical Device – PERISO sa), które z pewnością można zintegrować ze wszystkimi innymi terapiami obrzęków, ogólnie, a w szczególności obrzęku limfatycznego. Wykazało ono swoją
skuteczność dzięki różnym i synergicznym działaniom (siła diamagnetyczna działająca na wodę, efekt termiczny i możliwy podskórny transport farmakologiczny), co doprowadziło do dobrych wyników, zarówno klinicznych, jak i instrumentalnych. W szczególności, w Grupie 1 zaobserwowaliśmy
wyraźną poprawę kliniczną w porównaniu z Grupą 2, potwierdzoną klasyfikacją CEAP-L i klinicznym wynikiem ciężkości, a także poprawę instrumentalną wskazaną przez obrazy echograficzne. Ponadto,
bezpieczeństwo techniki zostało potwierdzone przez absolutną nieistotność zarejestrowanych skutków ubocznych.
Wniosek
Podsumowując, zadowolenie pacjentów i
obiektywna poprawa danych klinicznych i instrumentalnych, wraz z prostotą tej techniki, czynią proponowaną technikę, ewentualnie zintegrowaną z innymi podejściami, nowym, fundamentalnym narzędziem w terapii obrzęku limfatycznego.
Konflikt Interesów
Autorzy oświadczają, że nie ma konfliktu interesów w związku z publikacją tego artykułu.
Ostrzeżenie o Poufności
Wszystkie dane i informacje zawarte w tym dokumencie są zastrzeżone i objęte Ostrzeżeniem o Poufności. Niniejszym informuje się, że
jakiekolwiek rozpowszechnianie, kopiowanie lub dystrybucja tych informacji jest zabroniona bez uprzedniej pisemnej zgody PERISO sa Swiss Company.
Pominięto Sekcje „References” i „Device References”.
Data:
21/02/2018
Podpis:
MD Pietro Romeo
Załącznik 1: Curriculum Vitae Dr. Pietro Romeo
FORMAT EUROPEJSKI DLA CURRICULUM VITAE
Informacje Personalne
Nazwisko
Pietro Romeo
Adres
Via E. Cernuschi 59, 21100, VARESE (VA), ITALIA.
Telefon
(039) 0332.281099-347.6651575
E-mail
romeo.p@libero.it
Narodowość
Włoska
Data urodzenia
05/11/1958
Eksportuj do Arkuszy
Doświadczenie Zawodowe
Data
Stanowisko / Rola / Opis
Kwiecień 2010 – obecnie
Istituto Ortopedico Galeazzi-IRCCS – Kierownik Medyczny (Umowa LP) w Katedrze Kliniki Ortopedycznej Uniwersytetu w Mediolanie (Dyrektor Prof. V. Sansone)
INAIL-Istituto Nazionale Assicurazione Infortuni sul Lavoro – Specjalista Ortopeda na podstawie umowy
1993 – 2000
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Kierownik Medyczny w Organizacji Podstawowej Opieki Zdrowotnej, Przychodnia Urazów
1993 – 2000
Ministero di Grazia e Giustizia – Specjalista Ortopeda na podstawie umowy w Zakładzie Administracji Więziennej – Casa Circondariale di Busto Arsizio (VA)
1990
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Zastępca Lekarza Asystenta – Chirurgia Ogólna (Umowa na czas określony)
1990
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Zastępca Lekarza Asystenta w Higienie Publicznej (Umowa na czas określony)
1988 – 1993
Ministero di Grazia e Giustizia – Lekarz w Zintegrowanej Służbie Opieki Zdrowotnej w Zakładzie Administracji Więziennej – Casa Circondariale di Busto Arsizio (VA)
Eksportuj do Arkuszy
Wykształcenie i Szkolenia
Data
Tytuł / Kwalifikacja / Instytucja
2008
Zaawansowany Kurs
Ultrasonografii Układu Mięśniowo-Szkieletowego (Bologna)
2006 i 2007
Podstawowy Kurs
Ultrasonografii Układu Mięśniowo-Szkieletowego (Bologna)
1992
Dyplom Specjalizacji w Ortopedii i Traumatologii (Università degli Studi di Milano)
1984
Uprawnienia Zawodowe (Università degli Studi di Pavia)
1984
Dyplom ukończenia studiów w zakresie Medycyny i Chirurgii (Università degli Studi di Pavia)
1977
Dyplom Ukończenia Szkoły Średniej (Liceo „F.lli Vianeo” Tropea (CZ))
Eksportuj do Arkuszy
Zdolności i Kompetencje Organizacyjne
Członek Rad Zarządzających i Referent Regionalny dla różnych stowarzyszeń naukowych.
Inne Informacje
Przynależność do towarzystw naukowych:
SIOT (Włoskie Towarzystwo Ortopedii i Traumatologii)
ASON (Krajowe Stowarzyszenie Specjalistów Chorób Układu Kostno-Stawowego) – Referent regionalny dla Lombardii na lata 2015-2017
SITOD (Włoskie Towarzystwo Terapii Falą Uderzeniową) – Członek Rady Zarządzającej w latach 2008-2018
ISMST (Międzynarodowe Towarzystwo Leczenia Medyczną Falą Uderzeniową)
Oświadczam, że jestem świadomy, że składanie fałszywych oświadczeń jest karalne. Upoważniam do przetwarzania danych osobowych.
Miasto: Varese
Data: 07/08/2017
Zdolności i Kompetencje Personalne
Ortopedia i Medycyna Sądowa: Od 1995 do 2016 roku zainteresowanie i specyficzne kompetencje w zakresie Ortopedii stosowanej w Medycynie Sądowej jako konsultant towarzystw ubezpieczeniowych, INAIL oraz biegły techniczny w Sądzie w Varese.
Terapia Falą Uderzeniową (ESWT): Od 2004 roku zainteresowanie Terapią Zewnątrzustrojową Falą Uderzeniową przy użyciu urządzeń piezoelektrycznych, elektromagnetycznych i elektrohydraulicznych. Ekspert w leczeniu
pod kontrolą i wspomaganych ultrasonografią patologii mięśniowo-szkieletowych, w tym opóźnienia zrostu złamań, patologii naczyniowej i metabolicznej kości, osteochondropatii oraz leczenia owrzodzeń skóry.
Badania kliniczne i eksperymentalne: Od 2010 roku działalność badawcza w zakresie zastosowania energii fizycznej w patologii metabolicznej, degeneracyjnej i naczyniowej kości oraz badanie wpływu na hodowle komórkowe w Ośrodku Badań Stosowanych nad Biofizyczną Stymulacją Tkanek Mięśniowo-Szkieletowych.
Publikacje i konferencje: Współautor publikacji w czasopismach krajowych i międzynarodowych. Prelegent-moderator na kongresach i kursach szkoleniowych.
Język Ojczysty: Włoski
Inne Języki: Angielski
Czytanie: Dobre
Pisanie: Dobre
Mówienie: Dostateczne
Zdolności i Kompetencje Międzyludzkie: W ciągu lat zdobył umiejętności pracy indywidualnej i zespołowej.
Tło: Obrzęk limfatyczny jest przewlekłą patologią, która powoduje niepełnosprawność fizyczną i psychologiczną pacjentów, jest trudny do kontrolowania i wykazuje wyraźną tendencję do spontanicznego powstawania powikłań. Chociaż szczegóły patogenetyczne są nadal otwartą kwestią, ogólne zasady fizjopatologii tej choroby są dobrze znane.
Cel badania: Celem tego badania była ocena skuteczności PEMF (Pulsed Electromagnetic Field, CTU Medical Device – Periso sa) w leczeniu pacjentów z
OBRZĘKIEM LIMFATYCZNYM.
Metody: W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym łącznie 38 pacjentów, u których stwierdzono 42 kończyny dotknięte obrzękiem limfatycznym, zostało losowo podzielonych na dwie grupy i poddanych aplikacji PEMF CTU MEDICAL DEVICE PERISO sa w połączeniu z kompresją lub leczeniu tylko kompresją. Przeprowadzono kontrole kliniczne i instrumentalne w celu oceny stanu wyleczenia.
Wyniki: Kontrole kliniczne (obwody i konsystencja kończyn) i instrumentalne (echografia tkanek miękkich) wykazały pozytywny wynik u pacjentów leczonych zarówno
PEMF CTU Medical Device PERISO sa, jak i kompresją w porównaniu z pacjentami leczonymi tylko kompresją.
Wnioski: Uzyskane dane potwierdzają
zasadność podejścia terapeutycznego (CTU Medical Device – PERISO sa), które z pewnością można zintegrować ze wszystkimi innymi terapiami obrzęków, ogólnie, a w szczególności obrzęku limfatycznego.
Strategia wyszukiwania: Bazy danych użyte do identyfikacji badań do tego badania klinicznego to Medline, Embase i Cochrane.
Słowa kluczowe: PEMF, ZAKRES RUCHU (ROM), OBRZĘK, LYMPHEDEMA, LYMPHOEDEMA, PEMF. Nie zastosowano ograniczeń językowych.
MD. Pietro Romeo (Załącznik 1)
LECZENIE OBRZĘKU LIMFATYCZNEGO
Wprowadzenie
Obrzęk limfatyczny jest
przewlekłą patologią, która powoduje niepełnosprawność fizyczną i psychologiczną pacjentów, jest trudny do kontrolowania i wykazuje wyraźną tendencję do spontanicznego powstawania powikłań. Z tych powodów obrzęk limfatyczny wymaga nowatorskiego, wczesnego, ukierunkowanego i trwałego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.
Do tej pory często twierdzi się, w całkowicie mylący sposób, że ani fizjopatologia obrzęku limfatycznego nie jest jasna, ani odpowiednie leczenie nie jest zadowalające. Niemniej jednak, chociaż szczegóły patogenetyczne są nadal otwartą kwestią, ogólne zasady fizjopatologii tej choroby są dobrze znane.
Z jednej strony, główne zaburzenie może charakteryzować się
„niewydolnością niskiego wyrzutu” układu limfatycznego, czyli ogólnym zmniejszeniem przepływu limfy. Takie zaburzenie może być spowodowane wrodzoną dysplazją limfatyczną (pierwotny obrzęk limfatyczny) lub anatomiczną niedrożnością, na przykład spowodowaną radykalną resekcją chirurgiczną lub radioterapią, lub też jako konsekwencja powtarzających się zapaleń naczyń limfatycznych z limfangiosklerozą, lub wreszcie wywołane przez niewydolność funkcjonalną, taką jak spowodowana
skurczem naczyń limfatycznych, paraliżem i niewydolnością zastawek (wtórny obrzęk limfatyczny). W każdym przypadku wspólną cechą jest zaburzenie mechanizmu transportu limfatycznego, które spada poniżej minimalnej zdolności wymaganej przez przesącz mikronaczyniowy, który obejmuje białka osocza i komórki, które normalnie wychodzą z sieci naczyniowej, wchodząc do przestrzeni międzykomórkowej.
Z drugiej strony,
„niewydolność wysokiego wyrzutu” krążenia limfatycznego występuje, gdy nadmiar włośniczkowego przesączu krwionośnego przewyższa normalną zdolność transportową układu limfatycznego, jak ma to miejsce na przykład w marskości wątroby (wodobrzusze), w zespole nerczycowym (anasarca) oraz w głębokiej niewydolności żylnej kończyn dolnych (zespół pozakrzepowy) i ciężkiej flebostazie.
Uszkodzenie limfatyczne, zarówno pierwotne, jak i wtórne,
pogarsza się z czasem z powodu powstania błędnego koła: ZABURZENIE LIMFATYCZNE → WZROST PŁYNU INTERSTYCJALNEGO BOGATEGO W BIAŁKA → ZMNIEJSZENIE ZDOLNOŚCI PROTEOLITYCZNEJ → WZROST TKANKI ŁĄCZNEJ INTERSTYCJALNEJ → ZWŁÓKNIENIE.
W tkance podskórnej pacjentów dotkniętych obrzękiem limfatycznym obserwuje się
wzrost ilości płynu śródmiąższowego, bogatego w białka. Z tym wzrostem związany jest
przewlekły stan zapalny (układ monocytów-makrofagów i fibroblasty są aktywowane), ze wzrostem macierzy śródmiąższowej. Limfa gromadzi się w powięzi, tworząc
„dziury” lub „jeziora limfatyczne”, a trójwymiarowa struktura siatkowata kieruje cząsteczki i limfę w kierunku powierzchni skóry właściwej. Hydrofobowe płaciki tłuszczowe utrzymują składnik wodny z dala, tak że gromadzi się on wzdłuż siatki. Ostatecznie obserwujemy zaburzenie tkanki podskórnej, z pojawieniem się obrazu „grzebienia”.
Opis Urządzenia
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne niskiej częstotliwości (<50 Hz;∼7 Hz) należą do klasy promieniowania niejonizującego, to znaczy charakteryzują się energią związaną poniżej 12 eV (elektronowoltów). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do włączenia zjawisk jonizacji w cząsteczkach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowanie to nie było uważane za zdolne do interakcji z układami biologicznymi, a w konsekwencji badania na ten temat były nieliczne i ubogie w informacje, zwłaszcza w porównaniu z dużą ilością wiedzy na temat interakcji między promieniowaniem jonizującym a układami biologicznymi. Dopiero niedawno, ze względu na coraz powszechniejsze stosowanie pól elektromagnetycznych o różnym natężeniu i częstotliwościach, rozpoczęła się szeroka działalność badawcza, ukierunkowana na zdefiniowanie ich głównych
efektów biologicznych i terapeutycznych, na których opierają się obecnie zalecane progi ekspozycji.
DIAMAGNETYZM: Diamagnetyzm działa na atomy wodoru. Rzeczywiście, gdy atom wodoru jest kowalencyjnie związany z silnie elektroujemnym atomem, takim jak na przykład tlen, elektrony wiążące mają tendencję do przesuwania się w kierunku tego ostatniego. W konsekwencji atom H przyjmuje częściowy, ale znaczący
ładunek dodatni. Ten ładunek, rozłożony w małej objętości, prowadzi do wysokiej gęstości ładunku elektrycznego. W tym momencie atom wodoru ma tendencję do wiązania się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), uzyskując w ten sposób większą stabilność poprzez neutralizację swojego ładunku elektrycznego.
Pojedyncza cząsteczka wody nie odczuwa siły wypadkowej, ponieważ podlega działaniu otaczających cząsteczek, które są równomiernie rozłożone we wszystkich kierunkach przestrzeni trójwymiarowej. Woda w stanie ciekłym składa się z nieuporządkowanej sieci cząsteczek, związanych ze sobą względnie słabymi wiązaniami chemicznymi. Taka sieć jest nieustannie poddawana fluktuacjom, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Ze względu na te cechy woda nie ma własnego momentu dipolowego magnetycznego i jest
odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
PEMF CTU PERISO sa jest urządzeniem do molekularnego przyspieszania diamagnetycznego. Wykorzystuje energię do
200 Dz˙uli, generując wysoką moc (2 Tesla) pulsujących pól i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku odpychania diamagnetycznego, wolna woda w przedziałach zewnątrzkomórkowych jest silnie odpychana od miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych pomaga w
reabsorpcji obrzęków i wysięków pourazowych oraz usuwaniu złogów, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki działaniu drenażowemu spowodowanemu rozszerzeniem naczyń krwionośnych wytworzonym przez diatermię sprzężoną z PEMF (CTU PERISO sa). Ponadto pole magnetyczne działa na
płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich ruchliwość. Zwiększenie termicznego pobudzenia molekularnego wspiera aktywność biochemiczną komórek, a także mitochondrialne i fagolizosomalne mechanizmy metaboliczne. Rezultatem jest korzystne przyspieszenie wszystkich czynności energetycznych, metabolicznych i komórkowych, takich jak
transport jonowy, usuwanie złogów i oddychanie komórkowe.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, w którym, gdy przechodzi przez nie pole magnetyczne, zachodzi zjawisko biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach
równoległości bioelektrycznych istniejących między komórkami, ponieważ działa na różnicę potencjału elektrycznego po stronach błony, a także na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne.
Strategia Wyszukiwania
Przeszukano Medline, Embase oraz Centralny Rejestr Kontrolowanych Badań (CENTRAL) Cochrane od początku każdej bazy danych od maja 2013 r. do maja 2014 r.. Bazy danych Medline i Embase były przeszukiwane razem za pośrednictwem
www.embase.com. Wyszukiwanie przeprowadzono przy użyciu słów kluczowych
lymphoedema, limbs lymphoedema, lymphatic disorder, chronic pathology, lymphangio PEMF i ograniczono je do RCT (Randomizowane Badania Kontrolowane). Dodatkowo, wszystkie dostępne przeglądy związane z obrzękiem limfatycznym zostały ręcznie przesiane w celu znalezienia wszelkich dodatkowych, potencjalnie istotnych badań. Nie zastosowano ograniczenia językowego.
Pominięto Listę 1 Strategii Wyszukiwania.
Materiały i Metody
W ramach Oddziału Chirurgii Naczyniowej – Uniwersytetu w Ferrarze oraz
„Ośrodka Obrzęków” w Noli (NA) oceniliśmy 42 kończyny dotknięte obrzękiem limfatycznym u 38 pacjentów w wieku od 21 do 67 lat (średnia 47 lat). 34 pacjentów było dotkniętych obrzękiem limfatycznym jednostronnym (30 w kończynie dolnej, 4 w kończynie górnej) i 4 obrzękiem limfatycznym obustronnym, z obrzękiem zlokalizowanym w kończynach dolnych.
Utworzyliśmy dwie
randomizowane grupy.
Pacjenci w
Grupie 1 byli leczeni PEMF CTU Medical Device Periso sa wraz z pończochami uciskowymi klasy 2.
Pacjenci w
Grupie 2 byli leczeni tylko pończochami uciskowymi klasy 2.
Każdy pacjent został poproszony o wypełnienie formularza świadomej zgody i poddany dokładnemu wywiadowi chorobowemu przy użyciu karty klinicznej przeznaczonej do
Klasyfikacji CEAP-L. Umożliwiło to nam, na koniec badania, uzyskanie obiektywnych wniosków klinicznych.
Wszyscy pacjenci zostali następnie wybrani według klasy C CEAP-L (stopień stadium choroby (1-5), lokalizacja i stopień zajęcia).
Pominięto Tabele 3, 4 i 5.
W drugim etapie pacjenci, rekrutowani zgodnie z ich klasą, zostali zrandomizowani w celu uzyskania
jednorodnych próbek dla bardziej wiarygodnej oceny końcowej.
Echografię wykonano za pomocą sondy 7.5 – 10 MHz za pomocą urządzeń Kontron Sigma i Philips 7.5 – 10 MHz. Wykorzystane parametry to
grubość tkanki podskórnej, obecność hiperechogeniczności w podskórzu (oznaczająca obecność wolnej limfy, czyli „dziur limfatycznych”). Wzięliśmy pod uwagę siatki beleczkowe śródmiąższowe, które na tym etapie wydają się pogrubione, hiperechogeniczne i pofragmentowane. Wykorzystując mapowanie echograficzne kończyny, zaobserwowaliśmy obszary silnego zwłóknienia i gromadzenia limfy; te same kwestie oceniono po terapii.
Procedura wykonawcza: Zastosowanie terapii diamagnetycznej przeprowadzono zgodnie ze schematem: PEMF (Pole Magnetyczne $ = 2 \text{ Tesla}$; Intensywność $ = 90 \text{ J}$; częstotliwość impulsów $ = 7 \text{ Hz}$; czas trwania =30 minut/sesja) i diatermia z systemem oporowym, oporność elektryczna 500 – 1000 Ohm zgodnie ze zmierzoną impedancją (urządzenie jest wyposażone w detektor impedancji, który pozwala na wyróżnienie obszarów tkanki o dużej oporności na pola magnetyczne, gdzie konieczne jest zwiększenie oporności elektrycznej do 1000 Ohm) plus kompresja. Masaż wykonano zgodnie z kierunkami drenażu limfatycznego, w ten sposób łącząc zalety ręcznego drenażu limfatycznego z energią wytwarzaną przez maszynę.
Czas trwania aplikacji diatermii wynosił
30 – 40 minut i był powtarzany trzy razy w tygodniu przez około dwa miesiące (łącznie 20 aplikacji). Badanie trwało sześć miesięcy, aby ocenić ewentualne negatywne skutki tej metody terapeutycznej w czasie.
Skutki uboczne: 4 pacjentów (10% badanej grupy) wykazało we wczesnym stadium terapii przejściowe uczucie ciepła, nudności i nagłe parcie na mocz.
Kryteria Wyboru Badania
Rodzaje badań, uczestnicy i interwencje włączone: Po włączeniu do badania pacjent został
ślepo przydzielony do grupy leczenia PEMF plus kompresja (Grupa 1) lub grupy leczenia tylko kompresją (Grupa 2) zgodnie z losowo wygenerowanymi numerami. Leczenie rozpoczęto natychmiast po zapisaniu.
W
Grupie 1 zastosowanie terapii diamagnetycznej przeprowadzono zgodnie ze schematem: PEMF (Pole Magnetyczne $ = 2 \text{ Tesla}$; Intensywność $ = 90 \text{ J}$; częstotliwość impulsów $ = 7 \text{ Hz}$; czas trwania $ = 30$ minut/sesja) i diatermia z systemem oporowym, oporność elektryczna 500 – 1000 Ohm zgodnie ze zmierzoną impedancją (urządzenie jest wyposażone w detektor impedancji, który pozwala na wyróżnienie obszarów tkanki o dużej oporności na pola magnetyczne, gdzie konieczne jest zwiększenie oporności elektrycznej do 1000 Ohm) plus kompresja.
W
Grupie 2, tylko kompresja.
Dlatego pacjenci byli
zaślepieni na leczenie.
Kryteria wykluczenia: Przed wykonaniem zabiegów PEMF CTU Medical Device PERISO sa, wszyscy pacjenci otrzymali ocenę kliniczną w celu wykrycia:
Nieodpowiednich stanów fizjologicznych.
Obecności materiału ferromagnetycznego w obszarach ciała poddawanych leczeniu.
Pacjenci z
otwartą chrząstką wzrostową (Open Physis), chorobami terminalnymi/nowotworami złośliwymi, ciążą lub brakiem stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, a także stosowaniem rozrusznika serca lub jakiegokolwiek wszczepionego urządzenia elektrycznego zostali wykluczeni, podobnie jak części ferromagnetyczne.
Korzyści/Ryzyko: Z użytkowaniem CTU Medical Device – PERISO sa, nawet poza stosowanymi protokołami,
nie wiązano żadnego Ryzyka, Niebezpieczeństw, Niepożądanych Reakcji. CTU Medical Device PERISO sa przestrzega wszystkich
KLINICZNYCH Standardów BEZPIECZEŃSTWA.
Rodzaje miar wyników: Wszyscy pacjenci zostali klinicznie ocenieni przy użyciu standardowej procedury, którą zaproponowaliśmy (patrz Tabela 2), przed rekrutacją, poprzez dokładne badanie kliniczne i badania instrumentalne (scyntygrafia limfatyczna, echografia tkanek miękkich, echodoppler). Dodatkowo, zmierzono
obwód kończyny w określonych pozycjach przed i po leczeniu (60 dni).
Wyniki
Kontrole kliniczne (obwody i konsystencja kończyn) i instrumentalne (echografia tkanek miękkich) wykazały
pozytywny wynik u pacjentów leczonych zarówno PEMF CTU Periso sa, jak i kompresją w porównaniu z pacjentami leczonymi tylko kompresją.
Poprawa kliniczna, ujawniona za pomocą bardzo wiarygodnej
klasyfikacji CEAP-L, jest podsumowana w poniższej Tabeli 6.
Pominięto Tabelę 6.
Wyniki te zasługują na dogłębną analizę. Rzeczywiście, chociaż mogłyby wydawać się na zwykłym poziomie, w rzeczywistości tak nie jest. W
Grupie 1 (diatermia + kompresja) uzyskaliśmy regresję problemów troficznych, takich jak owrzodzenia limfatyczne, w całości (3 kończyny, 100%) kończyn klasy C4. W konsekwencji tej poprawy w chorobie, zostały one zdeklasyfikowane do
klasy C3. Ten wynik jest, naszym zdaniem, o wielkim znaczeniu klinicznym. To samo dotyczyło trzech pacjentów (20%), którzy przenieśli się z
klasy C3 do C2. Z drugiej strony, stosując
tylko terapię kompresyjną, wyniki kliniczne były zasadniczo nieistotne.
Aby wyniki były bardziej znaczące, użyliśmy również
klinicznego wyniku ciężkości (clinical gravity score), co doprowadziło do następujących danych (Tabele 7, 8).
Pominięto Tabele 7 i 8.
Oceny instrumentalne: Wraz ze spadkiem objętości obrzęku, pacjenci leczeni diatermią + kompresją (
Grupa 1) wykazali znaczący spadek konsystencji tkanek (twardy obrzęk stał się miękkim obrzękiem). W szczegółach, oceny echograficzne wskazały na
poprawę w strukturze echograficznej skóry właściwej i podskórnej, z bardziej jednorodnymi i cieńszymi pasmami tkanki łącznej, hipo- i anechogenicznym wyglądem powierzchownej luźnej tkanki komórkowej, redukcją zrostów łączących między skórą właściwą a podskórną oraz między podskórną a powierzchowną powięzią mięśniową, z wynikającą z tego lepszą ekskursją obszaru mięśniowego. Ponadto, pod koniec każdego cyklu leczenia zaobserwowaliśmy
redukcję dziur i jezior limfatycznych, z konsekwentnym zmniejszeniem miar obwodu [cB (kostka) =−3 cm; cD (kolano) =−4 cm; cG (korzeń uda) =−6 cm] i [cC (nadgarstek) =−2 cm; cE (łokieć) =−3.5 cm; cG (ramię) =−5 cm], a przede wszystkim transformację twardego obrzęku w miękki. W ten sposób kończyna stała się
bardziej ściśliwa (spadek sztywności tkanek), co prowadzi do lepszej reakcji na terapię kompresyjną.
Pominięto Rysunki 2 i 3 (wykresy).
Dyskusja
Uzyskane dane potwierdzają
zasadność podejścia terapeutycznego (CTU Medical Device – PERISO sa), które z pewnością można zintegrować ze wszystkimi innymi terapiami obrzęków, ogólnie, a w szczególności obrzęku limfatycznego. Wykazało ono swoją
skuteczność dzięki różnym i synergicznym działaniom (siła diamagnetyczna działająca na wodę, efekt termiczny i możliwy podskórny transport farmakologiczny), co doprowadziło do dobrych wyników, zarówno klinicznych, jak i instrumentalnych. W szczególności, w Grupie 1 zaobserwowaliśmy
wyraźną poprawę kliniczną w porównaniu z Grupą 2, potwierdzoną klasyfikacją CEAP-L i klinicznym wynikiem ciężkości, a także poprawę instrumentalną wskazaną przez obrazy echograficzne. Ponadto,
bezpieczeństwo techniki zostało potwierdzone przez absolutną nieistotność zarejestrowanych skutków ubocznych.
Wniosek
Podsumowując, zadowolenie pacjentów i
obiektywna poprawa danych klinicznych i instrumentalnych, wraz z prostotą tej techniki, czynią proponowaną technikę, ewentualnie zintegrowaną z innymi podejściami, nowym, fundamentalnym narzędziem w terapii obrzęku limfatycznego.
Konflikt Interesów
Autorzy oświadczają, że nie ma konfliktu interesów w związku z publikacją tego artykułu.
Ostrzeżenie o Poufności
Wszystkie dane i informacje zawarte w tym dokumencie są zastrzeżone i objęte Ostrzeżeniem o Poufności. Niniejszym informuje się, że
jakiekolwiek rozpowszechnianie, kopiowanie lub dystrybucja tych informacji jest zabroniona bez uprzedniej pisemnej zgody PERISO sa Swiss Company.
Pominięto Sekcje „References” i „Device References”.
Data:
21/02/2018
Podpis:
MD Pietro Romeo
Załącznik 1: Curriculum Vitae Dr. Pietro Romeo
FORMAT EUROPEJSKI DLA CURRICULUM VITAE
Informacje Personalne
Nazwisko
Pietro Romeo
Adres
Via E. Cernuschi 59, 21100, VARESE (VA), ITALIA.
Telefon
(039) 0332.281099-347.6651575
E-mail
romeo.p@libero.it
Narodowość
Włoska
Data urodzenia
05/11/1958
Eksportuj do Arkuszy
Doświadczenie Zawodowe
Data
Stanowisko / Rola / Opis
Kwiecień 2010 – obecnie
Istituto Ortopedico Galeazzi-IRCCS – Kierownik Medyczny (Umowa LP) w Katedrze Kliniki Ortopedycznej Uniwersytetu w Mediolanie (Dyrektor Prof. V. Sansone)
INAIL-Istituto Nazionale Assicurazione Infortuni sul Lavoro – Specjalista Ortopeda na podstawie umowy
1993 – 2000
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Kierownik Medyczny w Organizacji Podstawowej Opieki Zdrowotnej, Przychodnia Urazów
1993 – 2000
Ministero di Grazia e Giustizia – Specjalista Ortopeda na podstawie umowy w Zakładzie Administracji Więziennej – Casa Circondariale di Busto Arsizio (VA)
1990
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Zastępca Lekarza Asystenta – Chirurgia Ogólna (Umowa na czas określony)
1990
Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese – Zastępca Lekarza Asystenta w Higienie Publicznej (Umowa na czas określony)
1988 – 1993
Ministero di Grazia e Giustizia – Lekarz w Zintegrowanej Służbie Opieki Zdrowotnej w Zakładzie Administracji Więziennej – Casa Circondariale di Busto Arsizio (VA)
Eksportuj do Arkuszy
Wykształcenie i Szkolenia
Data
Tytuł / Kwalifikacja / Instytucja
2008
Zaawansowany Kurs
Ultrasonografii Układu Mięśniowo-Szkieletowego (Bologna)
2006 i 2007
Podstawowy Kurs
Ultrasonografii Układu Mięśniowo-Szkieletowego (Bologna)
1992
Dyplom Specjalizacji w Ortopedii i Traumatologii (Università degli Studi di Milano)
1984
Uprawnienia Zawodowe (Università degli Studi di Pavia)
1984
Dyplom ukończenia studiów w zakresie Medycyny i Chirurgii (Università degli Studi di Pavia)
1977
Dyplom Ukończenia Szkoły Średniej (Liceo „F.lli Vianeo” Tropea (CZ))
Eksportuj do Arkuszy
Zdolności i Kompetencje Organizacyjne
Członek Rad Zarządzających i Referent Regionalny dla różnych stowarzyszeń naukowych.
Inne Informacje
Przynależność do towarzystw naukowych:
SIOT (Włoskie Towarzystwo Ortopedii i Traumatologii)
ASON (Krajowe Stowarzyszenie Specjalistów Chorób Układu Kostno-Stawowego) – Referent regionalny dla Lombardii na lata 2015-2017
SITOD (Włoskie Towarzystwo Terapii Falą Uderzeniową) – Członek Rady Zarządzającej w latach 2008-2018
ISMST (Międzynarodowe Towarzystwo Leczenia Medyczną Falą Uderzeniową)
Oświadczam, że jestem świadomy, że składanie fałszywych oświadczeń jest karalne. Upoważniam do przetwarzania danych osobowych.
Miasto: Varese
Data: 07/08/2017
Zdolności i Kompetencje Personalne
Ortopedia i Medycyna Sądowa: Od 1995 do 2016 roku zainteresowanie i specyficzne kompetencje w zakresie Ortopedii stosowanej w Medycynie Sądowej jako konsultant towarzystw ubezpieczeniowych, INAIL oraz biegły techniczny w Sądzie w Varese.
Terapia Falą Uderzeniową (ESWT): Od 2004 roku zainteresowanie Terapią Zewnątrzustrojową Falą Uderzeniową przy użyciu urządzeń piezoelektrycznych, elektromagnetycznych i elektrohydraulicznych. Ekspert w leczeniu
pod kontrolą i wspomaganych ultrasonografią patologii mięśniowo-szkieletowych, w tym opóźnienia zrostu złamań, patologii naczyniowej i metabolicznej kości, osteochondropatii oraz leczenia owrzodzeń skóry.
Badania kliniczne i eksperymentalne: Od 2010 roku działalność badawcza w zakresie zastosowania energii fizycznej w patologii metabolicznej, degeneracyjnej i naczyniowej kości oraz badanie wpływu na hodowle komórkowe w Ośrodku Badań Stosowanych nad Biofizyczną Stymulacją Tkanek Mięśniowo-Szkieletowych.
Publikacje i konferencje: Współautor publikacji w czasopismach krajowych i międzynarodowych. Prelegent-moderator na kongresach i kursach szkoleniowych.
Język Ojczysty: Włoski
Inne Języki: Angielski
Czytanie: Dobre
Pisanie: Dobre
Mówienie: Dostateczne
Zdolności i Kompetencje Międzyludzkie: W ciągu lat zdobył umiejętności pracy indywidualnej i zespołowej.
A. Felipe Torres Obando¹, J. Manuel Velasco², P. Romeo² ¹Cell Regeneration Medical Organization, Bogotá, Kolumbia ²Galeazzi Orthopedic Institute, Mediolan, Włochy Autor do korespondencji: Pietro Romeo, Galeazzi Orthopedic Institute, Mediolan, Włochy
Cytowanie: Obando AFT, Velasco JM, Romeo P (2020) Zmienne, niskiej częstotliwości, wysokiej intensywności, impulsowe pola elektromagnetyczne w leczeniu bólu dolnej części pleców: opis serii przypadków i przegląd literatury. J Orthop Res Ther 5: 1174. DOI: 10.29011/2575-8241.001174 Otrzymano: 02 października 2020; Zaakceptowano: 20 października 2020; Opublikowano: 26 października 2020
Streszczenie
Ból dolnej części pleców (LBP) jest jedną z najczęstszych przyczyn, dla których ludzie szukają pomocy medycznej. Tendencja do przechodzenia w stan przewlekły wiąże się z wysokim wskaźnikiem zachorowalności i nadmiernymi kosztami społecznymi. Konwencjonalne metody leczenia obejmują leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i rozluźniające mięśnie, podczas gdy nieinwazyjne programy rehabilitacyjne, uzupełnione terapiami fizycznymi, zapewniają ponowne kondycjonowanie zaburzeń biomechanicznych leżących u podstaw tego stanu. Chirurgia jest zarezerwowana dla poważnych problemów kostnych, dyskogennych i neurologicznych. Z uwagi na działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i regeneracyjne, stymulacja biofizyczna wywołana przez Pulsacyjne Pola Elektromagnetyczne (PEMF) wzbudziła pewne zainteresowanie ze względu na bezpieczeństwo i skuteczność w modulowaniu bólu, a także w przywracaniu metabolicznych i funkcjonalnych zaburzeń w przypadku schorzeń mięśniowo-szkieletowych.
W celu oceny wpływu unikalnego urządzenia do impulsowych pól elektromagnetycznych o niskiej intensywności – wysokiej energii (LI-HI-PEMF), które dostarcza zmienne, samoregulujące pasmo częstotliwości elektromagnetycznych (CTU Mega 20® Periso SA – Szwajcaria CE), zbadaliśmy 18 pacjentów, którzy poddali się temu leczeniu z powodu bólu dolnej części pleców. Pacjenci byli oceniani na początku, po pierwszym tygodniu i na końcu leczenia pod kątem bólu (wynik w skali NRS) oraz Zrewidowanego Wskaźnika Niepełnosprawności Oswestry, który odzwierciedla zdolność pacjenta do radzenia sobie w życiu codziennym. Wyniki pokazały, że leczenie LF-HI PEMF (Diamagnetoterapia) zapewniło znaczącą redukcję bólu (
P<0,05 w porównaniu z wartością początkową) oraz poprawę niepełnosprawności, co wynikało z wartości procentowej w zrewidowanym wskaźniku niepełnosprawności Oswestry od wartości początkowej do 4 tygodni po zakończeniu terapii (P<0,05). Ponadto, przeanalizowaliśmy stan wiedzy dotyczący nieinwazyjnych biofizycznych metod leczenia LBP. Dodatkowe badania, takie jak RCT, mogą być konieczne do potwierdzenia skuteczności LF-HI-PEMF.
Słowa kluczowe: Ból przewlekły; Diamagnetoterapia; Ból dolnej części pleców; LF-HI-PEMF.
Wstęp
Ze względu na trudności w kategoryzowaniu LBP, leczenie może być wyzwaniem i zależeć od przyczyn, czasu pojawienia się, różnych czynników wewnętrznych i zewnętrznych, cech klinicznych oraz stadium choroby [1, 2, 25]. Ponadto, historia kliniczna pacjenta i badanie fizykalne rozróżniają specyficzny od niespecyficznego LBP i implikują, odpowiednio, podejście „czekaj i obserwuj” lub głębszą analizę diagnostyczną, a także odpowiednie leczenie. Dotyczy to deficytów neurologicznych, tzw. „czerwonych flag” lub sytuacji, gdy objawy te nie poprawiają się po 4 do 6 tygodniach od początku. Nadzorowana kinezyterapia i programy ćwiczeń stabilizacyjnych są szeroko stosowane w rehabilitacji dolnej części pleców jako leczenie pierwszego rzutu. Z kolei, energie fizyczne mogą wspierać programy rehabilitacyjne, działając przeciwbólowo i rozluźniająco na mięśnie. W tym zakresie, z różnym poziomem dowodów, proponowano przezskórną stymulację nerwów (TENS) [5], terapię laserem niskoenergetycznym (LLLT) [6] oraz terapię diatermią pojemnościowo-oporową (TECAR) [7, 31].
Z czasem, pewne zainteresowanie wzbudziła stymulacja biofizyczna wywołana przez PEMF o niskiej częstotliwości. Ich zastosowanie, po zatwierdzeniu przez Amerykańską Agencję Żywności i Leków (U.S. Food and Drug Administration) w 1979 roku do leczenia opóźnionego zrostu złamań i pseudostawów, szybko rozprzestrzeniło się na różne bolesne stany mięśniowo-szkieletowe i inne rodzaje schorzeń [8, 9, 33]. Uzasadnienie stosowania PEMF opierałoby się na działaniu przeciwzapalnym [34], mediowanym przez receptory adenozynowe A2A i A3, co zaobserwowano w ludzkich chondrocytach i osteoblastach [10], a także w modelach urazów krążków międzykręgowych u szczurów [11, 41]. Działanie regeneracyjne, obejmujące mezenchymalne komórki macierzyste, zostało również teoretyzowane przez Viganò et al. [12], podczas gdy pozytywne efekty opisano w leczeniu bólu różnego pochodzenia, takiego jak w zespole bólu regionalnego [13] lub przewlekłym bólu miednicy [14, 43]. Ostatnio, różne typy PEMF, które wykorzystują właściwości pola magnetycznego o wysokiej intensywności (LF-HI-PEMF), wzbudziły pewne zainteresowanie w badaniach biofizycznych, wykazując efekty regeneracyjne w modelach eksperymentalnych urazów nerwów i świeżych złamań [15, 16], a także demonstrując możliwość przywrócenia elastyczności struktur ścięgnistych [17] lub promowania regeneracji w stanach zwłóknieniowo-twardzinowych, takich jak przewlekły obrzęk limfatyczny i zwłóknienie płuc [18, 19, 44]. Na tej podstawie, w celu złagodzenia bólu i związanego z nim upośledzenia funkcjonalnego, w ciągu sześciu miesięcy leczyliśmy za pomocą urządzenia LF-HI-PEMF serię pacjentów cierpiących na LBP o różnym pochodzeniu.
Materiały i metody
Seria 18 pacjentów (12 mężczyzn, 6 kobiet), w średnim wieku 54,8 lat i cierpiących na LBP z różnych przyczyn (dyskopatia, radikulopatia i artretyzm kręgosłupa), została poddana leczeniu urządzeniem LF-HI PEMF (CTU Mega 20® Periso SA – Szwajcaria) w Cell Regeneration Medical Organization w Bogocie (Kolumbia) od czerwca do grudnia 2019 roku.
Ta grupa pacjentów, cierpiących na przewlekły LBP, w tym ból korzeniowy, poddała się leczeniu diamagnetycznemu po wyrażeniu świadomej zgody. Pacjenci byli oceniani pod kątem intensywności bólu za pomocą skali NRS, a funkcjonalny wpływ leczenia na codzienne czynności był oceniany za pomocą Zrewidowanej skali niepełnosprawności Oswestry. Wszyscy leczeni pacjenci mieli początkowy wynik w skali NRS > 4 dla bólu i nie otrzymywali terapii fizycznych w ciągu 3 miesięcy poprzedzających badanie, a czas trwania bólu wynosił > 3 miesiące. Zgodnie z zasadami leczenia PEMF, wykluczono pacjentów z niestabilnymi schorzeniami, wszczepionym rozrusznikiem serca, używających innych urządzeń elektrycznych lub elektromagnetycznych, będących w ciąży lub mających w ciele materiały ferromagnetyczne w obszarach poddanych leczeniu.
Na początku, bezpośrednio po pierwszej sesji, po tygodniu i na końcu leczenia, pacjenci byli oceniani pod kątem intensywności bólu za pomocą skali NRS. Ponadto, w celu określenia funkcjonalnego wpływu leczenia na codzienne czynności, na początku i cztery tygodnie po zakończeniu terapii zastosowano Zrewidowany wskaźnik niepełnosprawności Oswestry. Podczas każdej sesji zabiegowej, głowica była umieszczana około 3 cm od skóry dolnej części pleców pacjenta przez 30 minut. Sesje terapeutyczne powtarzano trzy razy w tygodniu przez 3 tygodnie, a protokół obejmował następujące ustawienia urządzenia:
Tabela 1: Ustawienia
Częstotliwość = częstotliwość powtarzania impulsu – J (Joule) = Energia indukowana przez impuls elektromagnetyczny. Diatermia w trybie oporowym (res). Ruch płynów (efekt diamagnetyczny) = Przemieszczanie płynów w macierzy zewnątrzkomórkowej (zewnątrzkomórkowej) lub wewnątrz komórek (wewnątrzkomórkowej) wyrażone jako wartości współczynnika. Ustawienia Kontrola bólu i Wolne włókna nerwowe odpowiadają odpowiedniemu pasmu częstotliwości elektromagnetycznych stymulujących tkanki (Biostymulacja endogenna).
Wyniki
Wszyscy pacjenci byli w stanie ukończyć leczenie i nie zgłoszono żadnego bólu ani zdarzeń niepożądanych. Analiza statystyczna obejmowała sumę wyników oceny bólu na liczbowej skali oceny (NRS) oraz Zrewidowanego wskaźnika niepełnosprawności Oswestry. Wynik w skali NRS był oceniany na początku, bezpośrednio po pierwszej sesji terapeutycznej, po 1 tygodniu i 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Wskaźnik niepełnosprawności był oceniany na początku i 4 tygodnie po ostatniej sesji leczenia. Zebrane dane były analizowane jako średnie wartości różnic i odchylenia standardowe dla dyskretnych zmiennych liczbowych. Test „t” dla normalnego rozkładu danych został wybrany do określenia istotności statystycznej między stanem przed i po leczeniu. Poziom istotności wybrano na
p<0,05. Wszyscy leczeni pacjenci wykazali znaczący spadek bólu przez cały okres obserwacji we wszystkich trzech punktach czasowych w stosunku do wartości początkowej (
P<0,05) ze średnim ± SD zmiany od wartości początkowej wynoszącym 38±11. Oś czasu wartości NRS wynosiła odpowiednio:
6,7±1,7 SD na początku; 4,8±1,2 SD bezpośrednio po leczeniu;
4,4±1,1 SD w pierwszym tygodniu i 4,5±1,2 SD cztery tygodnie po terapii. Średni wynik w Zrewidowanym wskaźniku niepełnosprawności Oswestry uległ znacznej poprawie od wartości początkowej i 4 tygodnie po zakończeniu terapii (
p<0,05−28±30 SD).
Dyskusja
Ból dolnej części pleców jest częstym, nawracającym schorzeniem spowodowanym różnymi przyczynami etiopatologicznymi. Objawy, wiek, płeć, zmienne społeczno-demograficzne i psychospołeczne, funkcjonalność kręgosłupa, intensywność bólu i jego charakter, czy jest nocyceptywny, czy neuropatyczny, oraz czas trwania jako ostry, podostry lub przewlekły, należą do ścieżek diagnostycznych i prognostycznych. Niespecyficzny ostry ból dolnej części pleców poprawia się w ciągu kilku tygodni, z leczeniem lub bez. Poważny deficyt funkcjonalny, „czerwone flagi” lub ból, który nie poprawia się po 4 do 6 tygodniach od początku, utrzymujący się ból, objawy zespołu ogona końskiego wymagają głębszej analizy diagnostycznej, a należy rozważyć chirurgię. Ponadto, stres psychospołeczny, słabe umiejętności radzenia sobie i stopień wczesnego upośledzenia zwiększają ryzyko przedłużonej niepełnosprawności, a pacjentom z ostrym lub przewlekłym bólem dolnej części pleców należy zalecać pozostanie aktywnymi. Z tego powodu, leczenie przewlekłego niespecyficznego bólu dolnej części pleców wymaga multidyscyplinarnego podejścia, mającego na celu zachowanie funkcji i zapobieganie niepełnosprawności.
Postępowanie z LBP i związaną z nim radikulopatią może obejmować różne opcje. Jako pierwsze podejście rozważa się paracetamol, NLPZ, kortykosteroidy i opioidy. Programy rehabilitacyjne przewidują edukację pacjenta, nadzorowane ćwiczenia, terapię manualną, ukierunkowane leczenie [4], podczas gdy bardziej inwazyjne działania, takie jak wstrzyknięcia glikokortykoidów okołokorzeniowych, są zarezerwowane dla trudnych sytuacji. Niemniej jednak, opcje te w całości opierają się na niskim do umiarkowanego konsensusie. Te same rozważania dotyczą terapii fizycznych. Przezskórna stymulacja nerwów (TENS) jest używana od dawna w przewlekłym LBP, ale jej wartość terapeutyczna jest nadal niepewna i, pomimo podstaw teoretycznych i powszechnego użycia, TENS nie byłaby bardziej skuteczna niż placebo w leczeniu przewlekłego LBP [5, 90]. Wręcz przeciwnie, kolejna metaanaliza stwierdza znaczącą redukcję bólu po zastosowaniu TENS przy mniejszym użyciu leków przeciwbólowych [20, 91]. Niedawno, Lien-Chen Wu et al. donieśli, że ulga w bólu nie różniła się między pacjentami leczonymi TENS a pacjentami z grupy kontrolnej, oraz że inne metody leczenia niebędące TENS były bardziej skuteczne w zapewnianiu ulgi w bólu niż TENS [21, 92]. Ten paradygmat niepewności dotyczy również innych technologii. W przypadku terapii laserem niskoenergetycznym (LLLT), metaanaliza sugeruje, że stosowana samodzielnie lub w połączeniu z innymi metodami, może osiągnąć użyteczną redukcję bólu do 3 miesięcy z niewielkimi skutkami ubocznymi w niespecyficznym przewlekłym LBP [6, 93]. Ponadto, zgłoszono ograniczoną poprawę niepełnosprawności w krótkim okresie z umiarkowanym poziomem dowodów [6, 94]. Z kolei, skuteczność terapii diatermią pojemnościowo-oporową (TECAR) wykazałaby lepsze wyniki w stosunku do LLLT natychmiast po zakończeniu leczenia i aż do trzeciego miesiąca [7, 95]. Korzyść ta została zgłoszona w poprzednim prospektywnym raporcie eksperymentalnym, który wykazał skuteczność diatermii w porównaniu z placebo [22, 96].
W każdym razie, zalecana nadzorowana kinezyterapia i programy ćwiczeń stabilizacyjnych stały się szeroko stosowane w rehabilitacji dolnej części pleców jako leczenie pierwszego rzutu. Przeglądy systematyczne [4] stwierdziły, że te ostatnie są bardziej skuteczne niż ogólne ćwiczenia w zmniejszaniu bólu lub poprawie funkcji konkretnych mięśni tułowia, które, jak się zakłada, kontrolują ruch międzysegmentowy kręgosłupa i umożliwiają pacjentowi odzyskanie koordynacji kręgosłupa i miednicy. W szczególności, zwiększanie indywidualnych ćwiczeń stabilizacyjnych i ćwiczeń elastyczności, takich jak rozciąganie mięśni brzucha, czworogłowych, kulszowo-goleniowych, naprężaczy powięzi szerokiej, gruszkowatych i mięśni czworobocznych lędźwi. Programy te obejmują ćwiczenia stabilizacyjne w różnych pozycjach (martwy robak, leżenie na boku, na brzuchu, ptak-pies, mostek i deska) [23, 103].
Bardzo interesujące jest również spostrzeżenie, że PEMF w połączeniu z ćwiczeniami ramienia w zespole ciasnoty podbarkowej mają potencjalne działanie przeciwbólowe i funkcjonalne, prawdopodobnie dzięki połączonej poprawie siły mięśni [24, 104]. Nawet jeśli mechanizm ich działania jest nadal niecałkowicie poznany, wydaje się, że PEMF wywierają znaczące działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i regeneracyjne dzięki wielopoziomowej interakcji elektrochemicznej w komórkach [12, 105]. W szczególności, jak zaobserwowano w komórkach jądra miażdżystego dysku dzięki dynamicznemu obrazowaniu transkrypcji mRNA, PEMFS indukują działanie hamujące na transkrypcję IL-6 aktywowaną przez prozapalny czynnik IL-1a, towarzyszący degeneracji dysku [25, 106]. Ten efekt przeciwzapalny zaobserwowano również w modelu urazu krążka międzykręgowego ogona szczura [11] i mógłby być mediowany przez receptory adenozynowe A2A i A3 [10, 107].
Różne badania RCT potwierdzają użyteczność PEMF w LBP [108]. Omar et al. [26] donoszą, w badaniu kontrolowanym placebo na grupie pacjentów z bólem dyskogennym LBP i objawami korzeniowymi, zaobserwowali znaczący spadek niedoczulicy, poprawę hiporefleksji kostki i testu uniesienia wyprostowanej nogi [109]. Ponadto, zaobserwowano znaczące różnice między obiema grupami w stosunku do skali VAS i zmodyfikowanej skali OSW po terapii PEMF: P=0,024 i P<0,001 odpowiednio [26, 110]. W przeglądzie systematycznym [27], główne wnioski były takie, że terapia PEMF zmniejsza intensywność bólu i poprawia funkcjonalność w bólu dolnej części pleców [111]. Stosowane samodzielnie, wydają się mieć większe efekty na ból, niezależnie od stanu LBP, w porównaniu z dodaniem innych terapii [112]. Wręcz przeciwnie, inne badania wskazują, że łącznie PEMF i konwencjonalny protokół fizykoterapii, składający się z terapii TENS na dolną część pleców (15 min 3 dni/tydzień), i stałego pulsacyjnego ultradźwięku przez 5 minut, 1 Hz w trybie ciągłego zastosowania przy 1,5 w/cm2, wykazują lepszy wynik w stosunku do konwencjonalnej fizykoterapii i pozornego pola elektromagnetycznego [28, 113].
Jeśli chodzi o większość energii biofizycznych, możemy rozważyć rzeczywistą trudność w porównywaniu różnych badań związanych ze skutecznością PEMF. Jest to głównie spowodowane charakterystyką dostarczanego impulsu: częstotliwość nośna, częstotliwość pulsów/sek, szerokość impulsu, gęstość strumienia magnetycznego i siła pola magnetycznego [27, 115].
Nasze badanie potwierdza skuteczność PEMF w łagodzeniu bólu i poprawie umiejętności funkcjonalnych w przewlekłym LBP. Jednakże, stymulacja biofizyczna urządzenia CTU Mega 20® jest dość różna od konwencjonalnego PEMF o niskiej intensywności. Urządzenie dostarcza PEMF o wysokiej intensywności z bezpiecznym profilem impulsu ze względu na niską częstotliwość pomimo siły pola magnetycznego (energia robocza 2T do 90 J). Ponadto, czas narastania jest bardzo wolny (kilka usec), a szerokość pasma impulsu elektromagnetycznego jest niezwykle zmienna, z czasem trwania impulsu magnetycznego do kilku ms, a okres wynosi 1000 ms. Rozkład pola magnetycznego ma objętość około 27 cm³ [18], podczas gdy różne kształty amplitud i szerokie spektrum częstotliwości elektromagnetycznych obejmują pasmo tkanki mięśniowo-szkieletowej. Inaczej, w przypadku urządzeń LF-LI-PEMF, szczyt pola magnetycznego (MF) może wahać się od 1,6 do 2 mT, a kształt fali jest trapezoidalny lub trójkątny. Częstotliwość sygnału waha się od 3,8 kHz do 15 lub 75 Hz, czas narastania jest mierzony w msec, czas trwania impulsu waha się od 5,56 ms do 25 ms [29, 125].
Jak wiadomo, biologiczne efekty impulsów elektromagnetycznych są mediowane przez zmiany napięcia błony komórkowej, co z kolei wpływa na właściwości elektryczne stymulowanych komórek i następujące po nich reakcje metaboliczne, zgodnie z intensywnością i gradientem pola magnetycznego (T/sek). Innymi słowy, niezależnie od intensywności pola magnetycznego, wysokie wartości gradientu pola magnetycznego w polu statycznym mogą powodować uszkodzenie komórek w stosunku do niższych wartości [30] poprzez znaczącą zmianę potencjału błony komórek. Może to mieć znaczący wpływ nie tylko na właściwości i funkcjonalność biologiczną komórek, ale także na los komórki. W przypadku urządzenia CTU Mega 20®, wysoka intensywność MF jest kompensowana przez bezpieczny zakres gradientu (400T/s). Pole magnetyczne dostarczane przez urządzenie ma bioaktywne właściwości HI-PEMF [17], ale różni się możliwością dostarczenia tak zwanego efektu odpychającego lub diamagnetycznego. Wynika on z siły samoregulującego, pulsacyjnego pola magnetycznego o wysokiej intensywności, zdolnego do przemieszczania płynów i substancji rozpuszczonych z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wewnątrzkomórkowej i na odwrót. Ten efekt nazwano molekularnym przyspieszeniem diamagnetycznym [31, 132]. Ponadto, szerokie pasmo częstotliwości elektromagnetycznych jest przenoszone na poziomie komórkowym w celu wzmocnienia efektu biologicznego pola magnetycznego (biostymulacja endogenna). W naszym protokole leczenia, efekt diamagnetyczny był wzmacniany przez jednoczesne użycie diatermii, dostarczanej przez urządzenie.
Wnioski
W naszym badaniu, leczenie tą technologią jest znacząco skuteczne w zmniejszaniu bólu i poprawie aspektu funkcjonalnego u pacjentów cierpiących na przewlekły LBP. Wyniki są zgodne z tymi ustalonymi przez LI-PEMF, jak donosi literatura [13, 14, 136]. Niemniej jednak, główną wadą naszego badania jest mała próba statystyczna i brak grupy kontrolnej, dlatego konieczne są dalsze RCT w celu potwierdzenia tych wyników.
Ból dolnego odcinka kręgosłupa jest jedną z najczęstszych przyczyn szukania pomocy medycznej przez pacjentów i ma tendencję do przechodzenia w stan przewlekły. Zastosowanie
PEMF zostało zbadane w różnych patologicznych stanach aparatu kostno-stawowego, ale nie w przypadku bólu dolnego odcinka kręgosłupa z lub bez zajęcia korzeni nerwowych.
Cel badania:
Celem tego badania była ocena skuteczności
PEMF (Pulsacyjne Pole Elektromagnetyczne, Urządzenie Medyczne CTU – Periso sa) w leczeniu pacjentów z PRZEWLEKŁYM BÓLEM DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA.
Metody:
Pacjenci z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa z lub bez bólu korzeniowego zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej
PEMF lub placebo (pozorne leczenie).
PEMF było podawane za pomocą Urządzenia Medycznego CTU – Periso SA. Niezależne zmienne wyników obejmowały
BÓL i wynik niepełnosprawności Oswestry.
Wyniki:
Pacjenci, którzy otrzymali aktywną terapię
PEMF, konsekwentnie wykazywali znaczną redukcję bólu (P<0,05 w porównaniu z wartością wyjściową), a średni procent skorygowanego wskaźnika niepełnosprawności Oswestry w grupie PEMF uległ znacznej poprawie w stosunku do wartości wyjściowej 4 tygodnie po zakończeniu terapii (P<0,05).
Wnioski:
W niniejszym badaniu wyraźnie wykazano, że
PEMF zmniejszyło ból i niepełnosprawność u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa.
Strategia wyszukiwania:
Bazy danych wykorzystane do identyfikacji badań do tego studium klinicznego obejmowały
Medline, Embase i Cochrane.
Słowa kluczowe:
Ból dolnego odcinka kręgosłupa, przewlekły ból dolnego odcinka kręgosłupa, leczenie,
PEMF, skorygowany wynik niepełnosprawności Oswestry. Nie zastosowano limitu językowego.
MD. Pietro Romeo (Załącznik 1)
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 2
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
WPROWADZENIE
Od czasu uzyskania zgody od Amerykańskiej Agencji Żywności i Leków (FDA) w 1979 r.,
Pulsacyjne Pole Elektromagnetyczne (PEMF) jest szeroko stosowane do zwalczania bólu wynikającego z różnych schorzeń, takich jak zapalenie stawu kolanowego, urazy więzadeł i mięśni, opóźniony zrost złamań, uraz smagnięcia biczem, przewlekły ból miednicy, bóle głowy, złożony regionalny zespół bólowy typu I oraz stwardnienie rozsiane. Ponadto,
PEMF jest również stosowane w celu zapobiegania osteoporozie i wspierania gojenia się blizn. Jednak jego skuteczność i optymalne tryby podawania pola magnetycznego pozostają przedmiotem intensywnych kontrowersji. Niewielka liczba randomizowanych, podwójnie ślepych badań klinicznych sugeruje, że
PEMF jest obiecującą terapią w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego, ale nie przeprowadzono podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo nad jego skutecznością u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa. Ból pleców jest jedną z najczęstszych przyczyn szukania pomocy medycznej, a opracowanie skutecznego leczenia objawowego jest kluczowe. Jeśli w badaniach kontrolowanych placebo wykaże się, że
PEMF ma pozytywny wpływ na ból dolnego odcinka kręgosłupa, zaoferuje to użyteczną modalność leczenia. Zatem zbadano skuteczność
PEMF w randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa.
OPIS URZĄDZENIA
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE O NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne o niskiej częstotliwości (<50Hz;∼7Hz) należą do klasy promieniowania niejonizującego, co oznacza, że charakteryzują się energią poniżej 12 eV (elektronowolt). Taka energia jest
niewystarczająca do wywołania zjawisk jonizacji w molekułach i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowanie to nie było uważane za zdolne do interakcji z systemami biologicznymi. Dopiero niedawno, ze względu na coraz powszechniejsze użycie pól elektromagnetycznych o różnej intensywności i częstotliwościach, rozpoczęto szeroką działalność badawczą mającą na celu zdefiniowanie ich głównych
efektów biologicznych i terapeutycznych.
DIAMAGNETYZM: Diamagnetyzm działa na atomach wodoru. Atom wodoru, gdy jest związany kowalencyjnie z silnie elektroujemnym atomem (np. tlenem), traci elektrony wiążące, które przesuwają się w kierunku tego ostatniego, w wyniku czego atom
H przyjmuje częściowy, ale trwały ładunek dodatni. Ładunek ten, rozłożony w małej objętości, prowadzi do wysokiej gęstości ładunku elektrycznego. Atom wodoru ma tendencję do łączenia się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), uzyskując w ten sposób większą stabilność poprzez neutralizację swojego ładunku elektrycznego.
Płynna woda składa się z
nieuporządkowanej sieci cząsteczek połączonych stosunkowo słabymi wiązaniami chemicznymi. Sieć ta podlega ciągłym fluktuacjom, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Z powodu tych cech woda nie ma własnego dipolowego momentu magnetycznego i jest
odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
Urządzenie
PEMF CTU PERISO sa (Rys. 1) jest urządzeniem do molekularnej akceleracji diamagnetycznej. Wykorzystuje energię do
200 Juli, generując pulsacyjne pola o dużej mocy (2 Tesle) i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku odpychania diamagnetycznego, wolna woda w przedziałach pozakomórkowych jest gwałtownie wypychana z miejsca aplikacji pola. Transport płynów pozakomórkowych wspomaga
wchłanianie obrzęku i wysięków pourazowych oraz:
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 3
(Ciąg dalszy) LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
…
usuwanie skory i stymulację krążenia limfatycznego oraz związane z tym zjawiska, również dzięki działaniu drenującemu spowodowanemu rozszerzeniem naczyń krwionośnych połączonemu z PEMF (CTU PERISO sa). Ponadto, pole magnetyczne działa na płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich ruchliwość. Wzrost termicznej aktywacji molekularnej wspiera
aktywność biochemiczną komórek, a także mitochondrialne i fagowo-lizosomalne mechanizmy metaboliczne. Rezultatem jest korzystne
przyspieszenie wszystkich energetycznych, metabolicznych i komórkowych działań, takich jak transport jonowy, usuwanie skory i oddychanie komórkowe.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, a kiedy jest ono przekraczane przez pole magnetyczne, dochodzi do zjawiska
biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach
równoległości bioelektrycznych istniejących między komórkami, ponieważ działa na różnicę potencjału elektrycznego po stronach błony, a także na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne.
Rys. 1
(Zdjęcie przedstawia urządzenie medyczne)
STRATEGIA WYSZUKIWANIA
Bazy danych
Medline, Embase oraz Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) zostały przeszukane od początku ich istnienia do lutego 2015 roku (od lutego 2014 do lutego 2015). Wyszukiwanie przeprowadzono przy użyciu słów kluczowych:
ból dolnego odcinka kręgosłupa, przewlekły ból dolnego odcinka kręgosłupa, PEMF, skorygowany wynik niepełnosprawności Oswestry. Nie zastosowano limitu językowego.
Lista 1 Strategia wyszukiwania użyta w www.embase.com (krok po kroku):
’low back pain’ (ból dolnego odcinka kręgosłupa) OR 'low back pain’/exp
’radiculopathy’ (radikulopatia) OR 'sprain’/exp (skręcenie)
’leg pain’ (ból nogi) OR 'injuries’/exp (urazy)
’diagnostic imaging’ (obrazowanie diagnostyczne)
’chronic LBP’ (przewlekły BDK)
’functional improvement’ (poprawa funkcjonalna)
#1 OR #2 OR #3 OR #4 OR #5 OR #6
random: ab,ti OR factorial: ab,ti OR crossover: ab,ti OR placebo: ab,ti OR control: ab,ti OR trial:ab,ti OR group: ab,ti OR 'crossover procedure’/exp OR 'single blind procedure’/exp OR 'double blind procedure’/exp OR 'randomized controlled trial’/exp
#1 #2 #3 #4 AND #5.
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 4
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
MATERIAŁY I METODY
W tym randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym badano skuteczność
Pulsacyjnego Pola Elektromagnetycznego (PEMF) u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa.
KRYTERIA WYBORU DO BADANIA
TYPY BADAŃ, UCZESTNICY I INTERWENCJE ZAWARTE
Zrekrutowano pacjentów z
przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa z lub bez bólu korzeniowego, którzy mieli:
wynik
> 4 w 11-punktowej numerycznej skali oceny bólu (NRS);
czas trwania bólu > 3 miesięcy;
nie otrzymywali leczenia przeciwbólowego (np. fizjoterapia, blokady nerwów, środki przeciwbólowe) w okresie
3 miesięcy przed badaniem.
Wykluczono pacjentów z niestabilnym schorzeniem medycznym niekontrolowanym standardowym leczeniem oraz tych z
rozrusznikiem serca lub używających innych urządzeń elektrycznych. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Uzyskano zgodę instytucjonalnej komisji etycznej na przeprowadzenie badania.
Leczenie rozpoczęło się natychmiast po zapisaniu:
Po włączeniu do badania, pacjent był zaślepiony i losowo przydzielony do grupy leczonej
PEMF (Grupa 1) lub grupy kontrolnej (Grupa 2).
W Grupie 1 stosowano PEMF z użyciem rzeczywistego urządzenia (Pole Magnetyczne=2 Tesla; Intensywność=90 J; częstotliwość impulsów=7Hz; czas trwania=30 minut/dzienˊ). Końcówkę Urządzenia Medycznego
CTU – PERISO sa umieszczono 3 cm nad okolicą lędźwiową.
W Grupie 2 cewka była przykładana przez 30 min/dzienˊ z pozornym (sham) generatorem sygnału od tego samego producenta.
Wszyscy pacjenci zostali poproszeni o zapisywanie potencjalnego dyskomfortu i czasu trwania leczenia. Poproszono ich również o powstrzymanie się od palenia, nadużywania alkoholu lub dodatkowych form terapii podczas badania. Dwa razy w tygodniu przeprowadzano kontakty telefoniczne przez dwóch asystentów badawczych w celu wykluczenia pacjentów o słabej współpracy.
KRYTERIA WYKLUCZENIA
Przed rozpoczęciem leczenia za pomocą
PEMF CTU Medical Device PERISO sa, wszyscy pacjenci zostali poddani ocenie klinicznej w celu wykrycia:
Nieodpowiednich stanów fizjologicznych.
Obecności materiału ferromagnetycznego w obszarach ciała przeznaczonych do leczenia.
Ponadto wykluczeni zostali pacjenci z
otwartą chrząstką wzrostową (physis), chorobami terminalnymi/nowotworami złośliwymi, ciążą lub brakiem stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, a także używający rozrusznika serca lub jakiegokolwiek implantowanego urządzenia elektrycznego oraz części ferromagnetycznych.
KORZYŚĆ/RYZYKO
Nie stwierdzono żadnych
ryzyk, niebezpieczeństw ani działań niepożądanych związanych z użyciem Urządzenia Medycznego CTU – PERISO sa, nawet poza stosowanymi protokołami. Urządzenie Medyczne
CTU PERISO sa jest zgodne ze wszystkimi normami BEZPIECZEŃSTWA KLINICZNEGO.
TYPY MIERZONYCH WYNIKÓW
Wszelkie formy leczenia, w tym leki przeciwbólowe, środki przeciwbólowe do stosowania miejscowego i fizjoterapia, były zabronione przez cały okres badania (
3 tygodnie terapii i 4 tygodnie oceny po terapii).
Wynik mierzono za pomocą
oceny bólu w numerycznej skali oceny (NRS) i skorygowanych wyników niepełnosprawności Oswestry.
Wyniki
NRS były oceniane w punkcie wyjściowym, natychmiast po ostatniej sesji terapeutycznej, oraz 1 i 4 tygodnie po zakończeniu terapii.
Skorygowane wyniki niepełnosprawności
Oswestry były oceniane w punkcie wyjściowym i ponownie 1 i 4 tygodnie po zakończeniu terapii;
Całkowity wynik dla wszystkich pozycji w kwestionariuszu pomnożono przez dwa, aby otrzymać
skorygowany procent niepełnosprawności Oswestry.
Lekarz badający, pacjenci i klinicysta podający terapię i zbierający dane byli zaślepieni co do szczegółów badania.
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 5
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
METODY
Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej
PEMF lub leczenie placebo (pozorne).
PEMF było podawane za pomocą Urządzenia Medycznego CTU Periso SA.
W grupie pacjentów leczonych, końcówka była umieszczona około
3 cm od skóry dolnego odcinka pleców przez 30 min.
W grupie placebo przestrzegano identycznej procedury, z tą różnicą, że
urządzenie nie działało, ale pacjenci nie byli w stanie wykryć różnicy między urządzeniem aktywnym a pozornym.
Sesje leczenia/placebo (
30-min) powtarzano trzy razy w tygodniu przez 3 tygodnie, a badani byli obserwowani przez 4 tygodnie po terapii.
ANALIZA STATYSTYCZNA
METODY STATYSTYCZNE
Pacjenci, którzy nie otrzymali terapii w
więcej niż trzech z dziewięciu sesji PEMF lub którzy nie uczestniczyli w obu ocenach kontrolnych, zostali wykluczeni z analizy danych. Charakterystykę pacjentów porównano za pomocą
testu t, testu χ2 lub dokładnego testu Fishera. Porównanie procentowych zmian w stosunku do wartości wyjściowej w wyniku NRS i skorygowanym procencie niepełnosprawności Oswestry w obrębie grup przeprowadzono za pomocą
testu Friedmana powtarzanych pomiarów analizy wariancji na rangach, a następnie metody Dunna. Porównania międzygrupowe przeprowadzono za pomocą
testu sumy rang Manna-Whitneya. Wartość
P<0,05 uznano za istotną statystycznie.
WYNIKI
Aby zapewnić
moc statystyczną 80% do wykrycia 30% różnicy w procentowej zmianie wyniku NRS w obu grupach, do ukończenia terapii w każdej grupie potrzebnych było 14 pacjentów. Zakładając 30% wskaźnik rezygnacji, zrekrutowano łącznie
40 pacjentów (20 w każdej grupie), aby zapewnić wystarczającą moc statystyczną badania.
Z 40 zapisanych pacjentów, czterech zostało wykluczonych z analizy danych:
jeden pacjent w grupie placebo otrzymał tylko trzy sesje terapeutyczne;
dwóch pacjentów w grupie PEMF nie uczestniczyło w obu ocenach kontrolnych;
jeden pacjent w grupie PEMF został wykluczony z powodu naruszenia protokołu.
Wyjściowe charakterystyki pacjentów dla obu grup (PEMF i placebo) podano w Tabeli 1. Nie było istotnych różnic między grupami w żadnym z mierzonych parametrów, z wyjątkiem
wzrostu.
Wyniki oceny bólu w obu grupach przy użyciu 11-punktowej NRS przedstawiono w Tabeli 2.
Pacjenci, którzy otrzymali
aktywną terapię PEMF, konsekwentnie wykazywali znaczną redukcję bólu przez cały okres obserwacji (P<0,05 w porównaniu z wartością wyjściową).
Redukcję bólu zaobserwowano również w grupie placebo; redukcja ta była statystycznie istotna w porównaniu z wartością wyjściową 1 i 4 tygodnie po terapii.
Procentowa zmiana wyniku
NRS w stosunku do wartości wyjściowej była znacząco większa w grupie aktywnie leczonej niż w grupie placebo we wszystkich trzech punktach czasowych po terapii (Rys. 2).
4 tygodnie po terapii, średnia ± SD procentowa zmiana w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 38±11% w grupie PEMF i 22±24% w grupie placebo (P<0,05).
Około
47% pacjentów w grupie PEMF i 20% w grupie placebo wykazało >40% redukcji bólu w stosunku do wartości wyjściowej 4 tygodnie po terapii.
Średni procent skorygowanej
niepełnosprawności Oswestry w grupie PEMF uległ znaczącej poprawie w stosunku do wartości wyjściowej 4 tygodnie po zakończeniu terapii (P<0,05) (Rys. 3); w grupie placebo nie było istotnych różnic. Ponadto nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między obiema grupami. 4 tygodnie po terapii zmiana procentu niepełnosprawności (średnia
± SD) wynosiła 28±30% w grupie PEMF i 8±32% w grupie placebo. Jednakże w badanych punktach czasowych nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic w procencie niepełnosprawności między obiema grupami.
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 6
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
TABELA 1:
Wyjściowe charakterystyki pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa otrzymujących terapię pulsacyjnym polem elektromagnetycznym (PEMF) Urządzenie Medyczne CTU lub placebo
Grupa PEMF (n=17)
Grupa Placebo (n=19)
Wiek (średnia ± SD, lata)
75±5
74±4
Płeć
Mężczyźni
5
14
Kobiety
12
5
Wzrost (średnia ± SD, cm)
156±9a
164±6
Waga (średnia ± SD, kg)
58±11
60±8
Czas trwania bólu (średnia ± SD, miesięcy)
120±147
91±111
Historia medyczna
Cukrzyca
2
0
Nadciśnienie
8
7
Inne
1
0
Ból korzeniowy
9
10
Chromanie przestankowe neurogenne
8
7
Badanie neurologiczne
Zmniejszona funkcja sensoryczna
1
0
Zmniejszona siła motoryczna
1
1
Badanie fizykalne
Wrażliwość stawu międzykręgowego
6
13
Wrażliwość więzadła biodrowo-lędźwiowego
8
8
Wrażliwość stawu krzyżowo-biodrowego
4
4
Dodatni test Patricka
3
4
Dodatni test Gaenslena
1
2
Eksportuj do Arkuszy
aP<0,05 w porównaniu z grupą placebo.
TABELA 2:
Oceny bólu za pomocą 11-punktowej numerycznej skali oceny u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa otrzymujących terapię pulsacyjnym polem elektromagnetycznym (PEMF) Urządzenie Medyczne CTU lub placebo
Grupa PEMF (n=17)
Grupa Placebo (n=19)
Wartość wyjściowa
6,7±1,7
6,5±1,7
Natychmiast po terapii
4,8±1,2a
5,5±1,5
1 tydzień po terapii
4,4±1,1a
5,5±2,1a
4 tygodnie po terapii
4,5±1,2a
5,4±2,3a
Eksportuj do Arkuszy
Wartości są średnią
± SD.
aP<0,05 w porównaniu z wartością wyjściową.
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 7
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
(Wykres 1)
RYSUNEK 2: Procentowa zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w zakresie bólu ocenianego za pomocą 11-punktowej numerycznej skali oceny (NRS) u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa otrzymujących terapię pulsacyjnym polem elektromagnetycznym (PEMF) lub placebo.
Wartości są średnią
± SE.
∗P<0,05 i ∗∗P<0,01 w porównaniu z grupą placebo.
Wykres przedstawia, że redukcja bólu (procentowa zmiana NRS) jest większa i statystycznie istotna (∗∗P<0,01) w grupie PEMF natychmiast po terapii i 1 tydzień po terapii, oraz istotna (∗P<0,05) 4 tygodnie po terapii w porównaniu z placebo.
(Wykres 2)
RYSUNEK 3: Procentowa zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w skorygowanym procencie niepełnosprawności Oswestry u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa otrzymujących terapię pulsacyjnym polem elektromagnetycznym (PEMF) lub placebo.
Wartości są średnią
± SE.
∗P<0,05 w porównaniu z wartością wyjściową.
Wykres przedstawia spadek skorygowanego procentu niepełnosprawności Oswestry, który jest statystycznie istotny (∗P<0,05) w grupie PEMF po 4 tygodniach po terapii w porównaniu z wartością wyjściową.
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 8
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
DYSKUSJA
W niniejszym badaniu stwierdzono, że
PEMF zmniejsza ból i niepełnosprawność u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa. Zastosowanie randomizowanego, podwójnie ślepego badania wzmacnia wiarygodność tych danych. Chociaż zaobserwowano
silny efekt placebo (co jest typowe dla nowych form terapii bólu pleców) oraz znaczną zmienność efektu terapeutycznego między pacjentami, to jednak konsekwentnie stwierdzono większy stopień poprawy w grupie PEMF w porównaniu z placebo pod koniec okresu badania.
W grupie leczonej
PEMF zaobserwowano 31% redukcji w średnim wyniku NRS na koniec leczenia i 38% redukcji 4 tygodnie po leczeniu.
W porównaniu, w
grupie placebo odnotowano 12% redukcji na koniec leczenia i 22% redukcji 4 tygodnie po leczeniu.
Wyniki te są zgodne z ustaleniami Trocka i in., którzy zgłosili
30-35% redukcji bólu na koniec leczenia i 20-39% redukcji 1 miesiąc po leczeniu w aktywnej grupie PEMF w porównaniu z 17-27% redukcji na koniec leczenia i 0-18% redukcji 1 miesiąc po leczeniu w grupie placebo u pacjentów z osteoartrozą stawów międzykręgowych szyjnych. Zgłosili oni również, że
29-36% redukcji bólu zaobserwowano na koniec PEMF u pacjentów z osteoartrozą kolana, podczas gdy grupa placebo wykazała tylko 11-19% redukcji. U tych pacjentów, 1 miesiąc po terapii zaobserwowano redukcję bólu o
21% do 31% w grupie PEMF i −0,3% do +16% w grupie placebo.
Raporty dotyczące efektów
niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa mogą być użytecznie porównane z wynikami PEMF.
Coats i in. badali skuteczność
valdecoksybu. Po 1 tygodniu leczenia odnotowano
40% redukcji bólu w grupie valdecoksybu w porównaniu z 24% redukcji w grupie placebo. Po 4 tygodniach leczenia redukcja bólu wynosiła
57% w grupie valdecoksybu i 43% w grupie placebo.
Pallay i in. badali skuteczność dwóch dawek
etorykoksybu. Po 4 tygodniach leczenia dawki
60 i 90 mg/dzienˊ etorykoksybu spowodowały odpowiednio 34% i 32% redukcji bólu w stosunku do wartości wyjściowej, a ten efekt terapeutyczny utrzymywał się przez 12 tygodni po przerwaniu stosowania leku.
Zatem
skuteczność terapeutyczna PEMF zaobserwowana w niniejszym badaniu jest porównywalna ze skutecznością NLPZ.
Giles i Muller porównali leczenie farmakologiczne (NLPZ), akupunkturę i manipulację kręgosłupa.
Manipulacja kręgosłupa osiągnęła 50% redukcji bólu dolnego odcinka kręgosłupa. Nie stwierdzono, aby leczenie farmakologiczne i akupunktura zmniejszały ból dolnego odcinka kręgosłupa.
Wykazano, że
przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS) w przewlekłym bólu dolnego odcinka kręgosłupa i terapeutyczna ultradźwiękowa terapia w osteoartrozie kolana mają skuteczność podobną do terapii placebo.
W niniejszym badaniu
PEMF miało skuteczność terapeutyczną porównywalną lub lepszą niż uzyskana za pomocą NLPZ, manipulacji kręgosłupa lub akupunktury, i wydaje się, że ma potencjał, aby być ważnym narzędziem terapeutycznym w konserwatywnym leczeniu przewlekłego bólu dolnego odcinka kręgosłupa.
W tym badaniu zaobserwowano średnią poprawę o
11% w skorygowanym procencie niepełnosprawności Oswestry (41% niepełnosprawności w punkcie wyjściowym i 30% niepełnosprawności 4 tygodnie po zakończeniu terapii) w grupie PEMF.
W badaniu Gilesa i Mullera, poprawa procentu niepełnosprawności dolnego odcinka kręgosłupa osiągnięta dzięki manipulacji kręgosłupa była podobna do wyników uzyskanych w niniejszym badaniu.
Natomiast
akupunktura przyniosła poprawę tylko o 4%, a NLPZ nie przyniosły poprawy.
Chociaż mechanizm, za pomocą którego
PEMF zmniejsza ból, jest niejasny, wysunięto kilka wyjaśnień jego efektu przeciwbólowego, w tym:
Stymulację hamowania zstępującego i późniejszy wzrost centralnej produkcji
β-endorfiny.
Hiperpolaryzację na płytce motorycznej i późniejsze rozluźnienie mięśni.
Stymulację chondrogenezy.
Lednev zaproponował, że nocyceptywne
włókna C mają niższy potencjał progowy, a pole magnetyczne może selektywnie osłabiać depolaryzację neuronalną poprzez przesuwanie potencjału spoczynkowego błony. Sugerowano również
promowanie zwiększonego przepływu krwi do tkanek i modulację uwalniania cytokin lub innych czynników.
Każdy z tych proponowanych mechanizmów mógł być odpowiedzialny za wyniki niniejszego badania, ponieważ ból dolnego odcinka kręgosłupa ma złożoną naturę:
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 9
(Ciąg dalszy) LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
… i
pochodzi z wielu źródeł, w tym struktur mięśniowo-szkieletowych i nerwów rdzeniowych.
Najbardziej efektywna częstotliwość i tryb ekspozycji PEMF pozostają kontrowersyjne. Najczęściej stosowane są impulsy o
niskiej częstotliwości, takie jak te użyte w niniejszym badaniu. W badaniu na zwierzętach Lee i in. donieśli, że
PEMF o niższej częstotliwości miało większy wpływ na redukcję stanu zapalnego i promowało powrót ścięgna do normalności histologicznej. Ponadto stwierdzono, że częstotliwości
<60 Hz wpływają na zachowanie komórek poprzez zwiększenie transkrypcji i syntezy DNA. Sakai i in. donieśli, że
przerywana ekspozycja na stymulację PEMF była lepsza niż ekspozycja ciągła w badaniu in vitro.
Potrzebne są dalsze badania z użyciem różnych trybów, interwałów i czasów trwania PEMF, a także różnych okresów obserwacji, aby pomóc w określeniu
optymalnego protokołu dla tego leczenia.
WNIOSKI
Podsumowując,
PEMF jest metodą nieinwazyjną, która, jeśli jest poprawnie stosowana, nie wiąże się z żadnymi skutkami ubocznymi. Jest
niezwykle dobrze tolerowana przez pacjentów i dlatego charakteryzuje się wysokim stopniem współpracy. W niniejszym badaniu
PEMF zredukowało ból i niepełnosprawność u pacjentów z przewlekłym bólem dolnego odcinka kręgosłupa i wydaje się być potencjalnie użytecznym narzędziem terapeutycznym w konserwatywnym leczeniu takich pacjentów. Wymagane są dalsze badania w celu potwierdzenia tych ustaleń i określenia optymalnego protokołu leczenia.
KONFLIKT INTERESÓW
Autorzy oświadczają, że nie ma konfliktu interesów w związku z publikacją tego artykułu.
Ostrzeżenie o poufności
Wszystkie dane i informacje zawarte w tych dokumentach są zastrzeżone i objęte ostrzeżeniem o poufności. Niniejszym informuje się, że
rozpowszechnianie, kopiowanie lub dystrybucja tych informacji jest zabroniona bez uprzedniej pisemnej zgody PERISO sa Swiss Company.
Bibliografia:
(Następuje lista 29 pozycji bibliograficznych)
Informacje o certyfikatach i firmie (PERISO sa) znajdują się na dole strony.
STRONA 10 – 11
(Ciąg dalszy listy referencji i odnośników do opisu urządzenia)
DATA: 21/02/2018
PODPIS: MD Pietro Romeo
STRONA 12 – 14
ZAŁĄCZNIK 1
EUROPEJSKI FORMAT ŻYCIORYSU ZAWODOWEGO
INFORMACJE OSOBISTE
Imię i nazwisko
Pietro Romeo
Adres
Via E. Cernuschi 59, 21100, VARESE (VA), WŁOCHY
Telefon
(039) 0332.281099 – 347.6651575
E-mail
romeo.p@libero.it
Narodowość
Włoska
Data urodzenia
05/11/1958
Eksportuj do Arkuszy
DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE
Data (od-do)
Stanowisko/Opis
Kwiecień 2010 – obecnie
Dyrektor Medyczny (LP Relationship) w Istituto Ortopedico Galeazzi-IRCCS, Katedra Kliniki Ortopedycznej Uniwersytetu w Mediolanie
Październik 2004 – obecnie
Specjalista Ortopeda – Terapia Falą Uderzeniową (LP Relationship) w Eurocentro Polispecialistico – V.le Milano 18- Varese (Umowa z Krajową Służbą Zdrowia Regionu Lombardia)
Kwiecień 2000 – Marzec 2015
Specjalista Ortopeda (Umowa) w INAIL-Istituto Nazionale Assicurazione Infortuni sul Lavoro (Krajowy Instytut Ubezpieczeń od Wypadków przy Pracy)
1993 – 2000
Dyrektor Medyczny w Azienda Sanitaria Locale della Provincia di Varese (Lokalny Zakład Opieki Zdrowotnej Prowincji Varese) – Organizacja Podstawowych Usług Zdrowotnych, Klinika Urazów Wypadkowych
1993 – 2000
Specjalista Ortopeda (Umowa) w Ministero di Grazia e Giustizia (Ministerstwo Łaski i Sprawiedliwości), Dipartimento dell’Amministrazione Penitenziaria- Casa Circondariale di Busto Arsizio (WA) (Departament Administracji Penitencjarnej)
1990
Zastępca Asystenta Lekarza – Chirurgia Ogólna (Umowa na czas określony) w Azienda Sanitaria Locale, Ospedale Filippo Del Ponte
Eksportuj do Arkuszy
EDUKACJA I SZKOLENIA
Data (od-do)
Kwalifikacja/Instytucja
2008
Zaawansowany kurs ultrasonografii układu mięśniowo-szkieletowego, Bolonia
2006 i 2007
Podstawowy kurs ultrasonografii układu mięśniowo-szkieletowego, Bolonia
1992
Dyplom Specjalizacji z Ortopedii i Traumatologii, Uniwersytet w Mediolanie
1984
Kwalifikacje Zawodowe, Uniwersytet w Pawii
1984
Dyplom Ukończenia Studiów Medycznych i Chirurgicznych, Uniwersytet w Pawii
SIOT (Società Italiana Ortopedia e Traumatologia – Włoskie Towarzystwo Ortopedii i Traumatologii)
ASON (Associazione Specialisti Osteoarticolari Nazionale – Krajowe Stowarzyszenie Specjalistów Układu Mięśniowo-Szkieletowego) – Regionalny Przedstawiciel dla Lombardii w latach 2015-2017
SITOD (Società Italiana di Terapia con Onde d’Urto – Włoskie Towarzystwo Terapii Falą Uderzeniową). Członek Rady Dyrektorów w latach 2008-2018
ISMST (International Society for Medical Shock Wave Treatment – Międzynarodowe Towarzystwo Medycznego Leczenia Falą Uderzeniową)
STRONA 15
LECZENIE PRZEWLEKŁEGO BÓLU DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA
UMIEJĘTNOŚCI I KOMPETENCJE OSOBISTE
(Nabyte w trakcie życia i kariery, ale niekoniecznie potwierdzone oficjalnymi certyfikatami i dyplomami)
Od 1995 do 2016 roku zainteresowanie i specyficzne kompetencje w dziedzinie
Ortopedii stosowanej w Medycynie Sądowej jako konsultant firm ubezpieczeniowych (1995-2008), Krajowego Instytutu Ubezpieczeń od Wypadków przy Pracy (INAIL), konsultant techniczny w zakresie Ortopedii przy Sądzie w Varese do października 2015 roku.
Od 2004 roku zainteresowanie
Terapią Falą Uderzeniową Zewnątrzustrojową z wykorzystaniem aparatury piezoelektrycznej, elektromagnetycznej i elektrohydraulicznej. Ekspert w zakresie
leczenia pod kontrolą USG i z asystą USG manu medica (manualnie), w leczeniu głównych patologii mięśniowo-szkieletowych, w tym opóźnionego zrostu złamań, patologii naczyniowej i metabolicznej kości, osteochondropatii i leczenia wrzodów skórnych.
Od 2010 roku działalność w zakresie
badań klinicznych i eksperymentalnych w Katedrze Ortopedii i Traumatologii Uniwersytetu w Mediolanie w Instytucie Ortopedycznym Galeazzi. Badania dotyczą stosowania
energii fizycznych w patologii metabolicznej, zwyrodnieniowej i naczyniowej kości, efektów na kulturach komórkowych (Centrum Badań Stosowanych nad Stymulacją Biofizyczną Tkanek Mięśniowo-Szkieletowych).
Współautor publikacji w tej dziedzinie w recenzowanych czasopismach krajowych i międzynarodowych. Prelegent-moderator na kongresach i kursach szkoleniowych.
JĘZYK OJCZYSTY
Włoski
INNE JĘZYKI
Angielski
* Zdolność czytania
Dobra
* Zdolność pisania
Dobra
* Zdolność wypowiedzi ustnej
Umiarkowana
Eksportuj do Arkuszy
UMIEJĘTNOŚCI I KOMPETENCJE RELACYJNE
W ciągu lat zdobył umiejętności pracy indywidualnej i zespołowej.
STRONA 16 – 17
(Lista referatów i prezentacji na konferencjach, w których uczestniczył Dr. Pietro Romeo, głównie na temat Terapii Falą Uderzeniową (Shock Wave Therapy))
VARESE 07/08/2017
Poniżej znajduje się stopka strony z informacjami o certyfikatach i firmie (PERISO sa).
Shopping Basket
Strona przeznaczona wyłącznie dla profesjonalistów
Dostęp do treści jest możliwy wyłącznie dla osób wykonujących zawód medyczny lub prowadzących obrót wyrobami medycznymi.
