Ból kręgosłupa potrafi skutecznie odebrać radość życia, ograniczyć aktywność zawodową i sportową, a w skrajnych przypadkach zmusić do rozważenia leczenia operacyjnego. Współczesna medycyna i fizjoterapia coraz częściej sięgają jednak po rozwiązania, które jeszcze kilka lat temu były dostępne wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach badawczych. Jednym z takich kierunków rozwoju jest terapia diamagnetyczna – metoda wykorzystująca zaawansowane technologie fizykalne do wspierania naturalnych procesów regeneracyjnych organizmu.
To podejście budzi rosnące zainteresowanie zarówno wśród specjalistów, jak i pacjentów poszukujących skutecznych, nieinwazyjnych metod leczenia dysfunkcji kręgosłupa. Innowacyjny mechanizm działania, możliwość pracy w ostrych stanach bólowych oraz integracja z terapią funkcjonalną sprawiają, że metoda ta staje się ważnym elementem nowoczesnej rehabilitacji.
Z tego artykułu dowiesz się:
na czym polega terapia diamagnetyczna i jakie procesy biologiczne uruchamia,
w jaki sposób może wspierać leczenie przepukliny krążka międzykręgowego, rwy kulszowej czy zmian zwyrodnieniowych,
jakie tryby pracy oferuje nowoczesne urządzenie wykorzystywane w tej terapii,
dlaczego metoda ta uznawana jest za innowacyjną i wyjątkowo skuteczną,
oraz jak wygląda praktyczne zastosowanie terapii w realnym przypadku klinicznym.
Jeśli interesuje Cię, jak współczesna technologia może wspierać leczenie schorzeń kręgosłupa i przyspieszać powrót do sprawności – czytaj dalej.
Współczesna fizjoterapia i medycyna rehabilitacyjna coraz częściej sięgają po zaawansowane technologie, które pozwalają skrócić czas leczenia, ograniczyć dolegliwości bólowe oraz przyspieszyć powrót pacjenta do pełnej sprawności. Jednym z najbardziej innowacyjnych rozwiązań w tym obszarze jest pompa diamagnetyczna CTU MEGA 20. Urządzenie to znajduje zastosowanie między innymi w terapii dysfunkcji i chorób kręgosłupa, takich jak przepuklina krążka międzykręgowego, zespoły bólowe odcinka lędźwiowego i szyjnego, zmiany zwyrodnieniowe czy radikulopatie.
Mechanizm działania – na czym polega terapia diamagnetyczna?
Pompa diamagnetyczna wykorzystuje zjawisko diamagnetyzmu oraz generuje silne, pulsacyjne pole elektromagnetyczne o bardzo wysokiej intensywności. W przeciwieństwie do klasycznych metod, energia jest przekazywana w sposób umożliwiający głęboką penetrację tkanek bez efektu przegrzewania powierzchniowego.
Kluczowym elementem działania jest tzw. „stymulacja płynów” (displacement of fluids). Intensywne pole magnetyczne powoduje kontrolowane przemieszczanie płynów ustrojowych w obrębie tkanek objętych stanem zapalnym lub obrzękiem. W praktyce oznacza to:
redukcję obrzęku,
zmniejszenie ucisku na struktury nerwowe,
poprawę mikrokrążenia,
przyspieszenie procesów naprawczych.
Dodatkowo urządzenie umożliwia biostymulację błon komórkowych, tkanki nerwowej oraz mięśniowej, co ma kluczowe znaczenie w leczeniu przewlekłych i ostrych zespołów bólowych kręgosłupa.
Tryby pracy CTU MEGA 20
Pompa diamagnetyczna CTU MEGA 20 oferuje kilka trybów terapeutycznych, które mogą być łączone w jednej sesji zabiegowej:
Tryb stymulacji płynów (Fluid Displacement) – stosowany przy ostrych stanach zapalnych, obrzękach okołokorzeniowych oraz w przypadku przepuklin krążków międzykręgowych.
Biostymulacja tkanki nerwowej – wykorzystywana w przypadkach radikulopatii, parestezji i bólu neuropatycznego. Umożliwia modulację przewodnictwa nerwowego.
Biostymulacja mięśni szkieletowych – stosowana w celu normalizacji napięcia mięśniowego, redukcji spazmów i poprawy kontroli motorycznej.
Nieinwazyjna aplikacja leków – umożliwia wprowadzanie substancji czynnych na głębokość nawet 6-7 cm w głąb tkanek, bez igieł i dużo skuteczniej niż sama maść podana na skórę.
Tryb pracy przeciwbólowej – dedykowany tryb modulujący doznania bólowe pacjenta.
Możliwość precyzyjnego doboru parametrów sprawia, że terapia może być dostosowana zarówno do ostrej fazy bólu, jak i do etapu readaptacji funkcjonalnej.
Zastosowanie w przepuklinie krążka międzykręgowego
Jednym z najczęstszych wskazań do zastosowania pompy diamagnetycznej jest przepuklina krążka międzykręgowego z objawami neurologicznymi. W opisie przypadku pacjenta z ostrą przepukliną L4–L5, u którego występował silny ból promieniujący do kończyny dolnej, dodatnie testy Valsalvy i Lasegue’a oraz znaczne ograniczenie funkcji, terapia przyniosła spektakularne efekty.
Już po czwartej sesji pacjent nie odczuwał bólu, a do 13. zabiegu wszystkie testy prowokacyjne stały się ujemne. Co istotne, leczenie umożliwiło uniknięcie interwencji chirurgicznej, która była wcześniej rekomendowana.
Mechanizm działania w tego typu przypadkach obejmuje:
zmniejszenie obrzęku korzenia nerwowego,
redukcję stanu zapalnego,
poprawę odżywienia krążka międzykręgowego,
normalizację napięcia mięśni przykręgosłupowych.
Dzięki temu możliwe jest szybkie przejście do etapu ćwiczeń stabilizacyjnych i reedukacji postawy.
Zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego
W ostrych zespołach bólowych odcinka lędźwiowego (lumbago, rwa kulszowa) oraz szyjnego (cervicalgia, rwa barkowa) pompa diamagnetyczna działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Redukcja nadciśnienia śródmięśniowego i poprawa drenażu tkankowego sprzyjają szybkiemu zniesieniu objawów.
W przypadkach przewlekłych istotne znaczenie ma wpływ na:
poprawę mikrokrążenia,
regenerację tkanek miękkich,
modulację przewlekłego stanu zapalnego,
normalizację napięcia mięśni tonicznych i fazowych.
Zmiany zwyrodnieniowe i stenoza kanału kręgowego
U pacjentów ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa oraz zwężeniem kanału kręgowego terapia może zmniejszać objawy bólowe poprzez redukcję obrzęku tkanek miękkich i poprawę warunków hemodynamicznych w obrębie kanału kręgowego. Choć nie cofa zmian strukturalnych, znacząco poprawia komfort życia i funkcjonowanie pacjenta.
Integracja z terapią funkcjonalną
Jedną z największych zalet terapii pompą diamagnetyczną jest możliwość jej łączenia z innymi metodami. W przytoczonym przypadku klinicznym od 6. sesji rozpoczęto integrację z technikami hipopresyjnymi i reedukacją postawy, co pozwoliło wykorzystać okresy bezobjawowe do wdrożenia treningu funkcjonalnego.
Takie podejście:
skraca całkowity czas rehabilitacji,
minimalizuje ryzyko nawrotu,
poprawia kontrolę motoryczną,
przywraca równowagę biomechaniczną.
Innowacyjność i skuteczność metody
Pompa diamagnetyczna CTU MEGA 20 jest metodą innowacyjną, ponieważ łączy intensywne oddziaływanie pola magnetycznego z możliwością kontrolowanego przemieszczania płynów i precyzyjnej biostymulacji. W porównaniu z klasycznymi formami fizykoterapii oferuje:
większą głębokość działania,
szybszą redukcję bólu,
możliwość pracy w ostrym stanie zapalnym,
skrócenie czasu rekonwalescencji.
W praktyce klinicznej obserwuje się, że pacjenci z ostrymi zespołami korzeniowymi często uzyskują znaczącą poprawę już po kilku zabiegach. Dla osób aktywnych zawodowo oznacza to szybszy powrót do pracy i codziennych obowiązków.
Efekt dwudziestu sesji zabiegowych
Podsumowanie
Dysfunkcje i jednostki chorobowe kręgosłupa stanowią jedno z najczęstszych wyzwań współczesnej medycyny. Pompa diamagnetyczna CTU MEGA 20 oferuje nowoczesne, skuteczne i bezpieczne wsparcie terapii zarówno w ostrych, jak i przewlekłych schorzeniach. Dzięki trybom wypierania płynów, biostymulacji komórkowej i nerwowej oraz możliwości integracji z terapią funkcjonalną stanowi cenne narzędzie w rękach fizjoterapeuty.
W wielu przypadkach pozwala uniknąć leczenia operacyjnego, znacząco redukuje ból i przyspiesza powrót do pełnej sprawności, co czyni ją jedną z najbardziej obiecujących technologii w rehabilitacji kręgosłupa.
W dniach 12-13 lutego 2026 roku firma BITMED uczestniczyła w Międzynarodowych Dniach Rehabilitacji. To cykliczne wydarzenie naukowo-szkoleniowe, które od lat integruje środowisko fizjoterapeutów, lekarzy i innych specjalistów ochrony zdrowia. Mieliśmy przyjemność zaprezentować uczestnikom kilka naszych urządzeń, między innymi fale uderzeniową firmy Periso CTU S WAVE.
Firma BITMED uczestniczyła w XVII Konferencji Naukowej Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii „Perspektywy rozwoju fizjoterapii”, która odbyła się w dniach 28–29 listopada w hotelu Arche w Warszawie. Zaprezentowaliśmy podczas niej między innymi skupioną falę uderzeniową oraz głęboką stymulację elektromagnetyczną. Odpowiadaliśmy na liczne pytania uczestników, dzieląc się doświadczeniem i prezentując praktyczne zastosowania naszych urządzeń w codziennej pracy fizjoterapeutów.
Urządzenia PERISO po raz kolejny były obecne na tegorocznych targach REHABILITACJA 2025 w Nadarzynie. Dziękujemy za liczne odwiedziny i interesujące rozmowy.
Miło nam poinformować, że firma Bitmed weźmie udział w targach rehabilitacyjnych, które odbędą się w 2025 roku w Ptak Warsaw Expo w Nadarzynie. Będzie to doskonała okazja, aby sprawdzić nasze rozwiązania i produkty, a także spotkać się z klientami oraz partnerami branżowymi.
W dniach 26–27 września 2025 roku wRzeszowie firma BITMED uczestniczyła w wydarzeniu Podkarpackie Forum Praktyków Fizjoterapii, Bliżej do Nowoczesnej Fizjoterapii w Praktyce! Mieliśmy przyjemność zaprezentować uczestnikom kilka naszych urządzeń, między innymi fale uderzeniową firmy Periso CTU S WAVE.
Tło: Pulsacyjne pole elektromagnetyczne (PEMF) jest uznawane za skuteczny dodatek w leczeniu
braku zrostu złamań kości długich. Większość badań stosuje leczenie PEMF po upływie
6 miesięcy lub dłużej od opóźnionego zrostu lub braku zrostu po leczeniu złamania. Pomimo tych różnic w leczeniu, wczesne zastosowanie PEMF po zdiagnozowaniu
pooperacyjnego opóźnionego zrostu nie zostało szczegółowo przeanalizowane.
Cel badania: Celem tego badania była ocena skuteczności
wczesnego zastosowania PEMF w gojeniu kości w przypadku POOPERACYJNYCH OPÓŹNIONYCH ZRZEKÓW ZŁAMAŃ KOŚCI DŁUGICH w porównaniu z grupą kontrolną poddaną leczeniu pozorowanemu (sham-treated control group).
Metody: W tym prospektywnym, randomizowanym badaniu kontrolowanym, łącznie
58 pacjentów ze złamaniami kości długich, u których wystąpił opóźniony zrost w okresie od 16 tygodni do 6 miesięcy, zostało losowo podzielonych na dwie grupy i poddanych wczesnemu zastosowaniu PEMF CTU – MEDICAL DEVICE – PERISO sa lub leczeniu pozornemu. Oceny kliniczne i radiologiczne przeprowadzono w celu oceny stanu zrostu. Skuteczność leczenia oceniano w trzymiesięcznych odstępach czasu.
Wyniki: Pacjenci w grupie PEMF wykazali
wyższy wskaźnik zrostu niż w grupie kontrolnej po pierwszych trzech miesiącach leczenia, ale różnica ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Pod koniec badania, leczenie PEMF prowadzone przez średnio
4,8 miesiąca doprowadziło do wskaźnika powodzenia wynoszącego 77,4%. Był to wynik
znacząco wyższy niż w grupie kontrolnej, w której średni czas trwania wynosił 4,4 miesiąca, a wskaźnik powodzenia 48,1%. Całkowity czas od operacji do zakończenia badania wynosił średnio
9,6 miesiąca dla pacjentów w grupie PEMF.
Strategia wyszukiwania: Bazy danych użyte do identyfikacji badań do tego badania klinicznego to
Medline, Embase i Cochrane.
Wnioski: Pacjenci ze złamaniami leczeni
wczesnym zastosowaniem PEMF osiągnęli znacząco zwiększony wskaźnik zrostu i ogólnie skrócony czas cierpienia w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymują PEMF po 6 miesiącach lub dłużej opóźnionego zrostu, jak opisują inni.
Słowa kluczowe: PEMF, Pole elektromagnetyczne, Opóźniony zrost, Gojenie się złamań, Złamanie kości długiej.
Strona 2 z 10
WPROWADZENIE
Pomimo niedawnych ulepszeń w leczeniu złamań,
opóźniony zrost i brak zrostu pozostają trudnymi do leczenia powikłaniami po chirurgicznym nastawieniu i unieruchomieniu złamań kości długich. Szacuje się, że
5-10% wszystkich złamań wykazuje zaburzone gojenie. Leczenie chirurgiczne jest zwykle preferowane w leczeniu ustalonego braku zrostu, zwłaszcza w przypadku złamań, którym towarzyszy infekcja, deformacja, skrócenie lub ubytek kostny. W przeciwnym razie, metody niechirurgiczne są rozważane w przypadku opóźnionego zrostu w celu ułatwienia
osteogenezy, osteoindukcji, a także osteokondukcji, a tym samym stymulowania procesu gojenia.
Wśród zgłaszanych metod terapeutycznych, zastosowanie interwencji biofizycznych, takich jak
terapia pulsacyjnym polem elektromagnetycznym (PEMF), przyciągnęło uwagę klinicystów w ostatnich dziesięcioleciach ze względu na ich nieinwazyjny charakter. PEMF zostało wprowadzone w połowie lat 70. XX wieku jako korzystne narzędzie do gojenia złamań. Chociaż mechanizm jest słabo poznany, PEMF stanowi skuteczny dodatek w leczeniu niezrośniętych złamań kości długich. Jednakże, wskazania i strategie leczenia PEMF różnią się w literaturze.
Większość badaczy nie rozpoczyna leczenia PEMF, dopóki nie zostanie zdiagnozowany ustalony brak zrostu , a inni uważają późne stadium opóźnionego zrostu (
ponad 6 miesięcy po złamaniu) za wskazanie do jego stosowania. Bardzo niewiele badań dotyczyło
wczesnego zastosowania PEMF natychmiast po zdiagnozowaniu opóźnionego zrostu (około 16 tygodni po złamaniu) , a żadne raporty nie badały konkretnie skuteczności wczesnego zastosowania PEMF.
Uznaje się, że gojenie złamań kości długich jest orkiestracją szybkiego tworzenia krwiaka, odpowiedzi zapalnej, proliferacji i różnicowania komórek, po których następuje długoterminowy proces kostnienia i przebudowy. Ponieważ proces gojenia nie jest uważany za zakończony w przypadku opóźnionego zrostu w kategoriach ortopedycznych,
wczesna interwencja PEMF ma teoretyczną przewagę polegającą na reaktywacji biologicznego procesu naprawy kości, ułatwiając w ten sposób gojenie się złamania i prawdopodobnie skracając czas trwania leczenia. W niniejszym badaniu autorzy postawili sobie za cel ocenę skuteczności wczesnego zastosowania PEMF w pooperacyjnym opóźnionym zroście złamań kości długich.
Postawiliśmy hipotezę, że
wczesne zastosowanie PEMF u pacjentów z opóźnionym zrostem może prowadzić do zwiększonego wskaźnika zrostu złamania w porównaniu z pacjentami leczonymi pozorowanymi urządzeniami. Oceniono wyniki pooperacyjnego opóźnionego zrostu złamań kości długich u pacjentów leczonych wczesnym zastosowaniem PEMF po diagnozie opóźnionego zrostu i porównano je z kontrolami otrzymującymi placebo.
OPIS URZĄDZENIA
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE O NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne o niskiej częstotliwości (<50Hz;∼7Hz) (1b) należą do klasy promieniowania niejonizującego, co oznacza, że charakteryzują się energią poniżej 12 eV (elektronowolt). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do włączenia zjawisk jonizacji w molekułach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych.
DIAMAGNETYZM: Diamagnetyzm działa na atomy wodoru.
PEMF CTU PERISO sa jest urządzeniem do molekularnego przyspieszania diamagnetycznego. Wykorzystuje energię do
200 Dz˙uli, generując wysoką moc (2 Tesla), pulsujące pola i rozwijając siłę odpychającą wodę z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku odpychania diamagnetycznego wolna woda w przedziałach zewnątrzkomórkowych jest silnie wypychana z miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych pomaga w
reabsorpcji obrzęków i wysięków pourazowych oraz usuwaniu złogów, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki działaniu drenażowemu rozszerzenia naczyń krwionośnych wytwarzanemu przez diatermię sprzężoną z PEMF (CTU – PERISO sa). Ponadto pole magnetyczne działa na
płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich ruchliwość.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne przechodzące przez przewodnik indukuje prąd elektryczny. Ciało ludzkie jest przewodnikiem, w którym, gdy jest ono przecinane przez pole magnetyczne, zachodzi zjawisko
biostymulacji.
Strona 3 z 10
MATERIAŁY I METODY
Było to
prospektywne, randomizowane, kontrolowane badanie. Łącznie
58 pacjentów ze złamaniami kości długich, u których wystąpił opóźniony zrost w okresie od 16 tygodni do 6 miesięcy, zostało losowo podzielonych na dwie grupy i poddanych wczesnemu zastosowaniu PEMF CTU – MEDICAL DEVICE – PERISO sa lub leczeniu pozornemu (sham treatment). Oceny kliniczne i radiologiczne przeprowadzono w celu oceny stanu zrostu. Skuteczność leczenia oceniano w
trzymiesięcznych odstępach czasu.
KRYTERIA WYBORU DO BADANIA
RODZAJE BADAŃ, UCZESTNICY I INTERWENCJE ZAWARTE
Po włączeniu do badania, pacjent był zaślepiony i losowo przydzielony do grupy leczonej PEMF (
Grupa 1) lub grupy kontrolnej (Grupa 2) zgodnie z losowo wygenerowanymi numerami. Leczenie rozpoczęto natychmiast po rekrutacji.
W Grupie 1, PEMF wykorzystujące rzeczywiste pole (Pole Magnetyczne =2 Tesla; Intensywność =90 J; Częstotliwość impulsów =7Hz; Czas trwania =30 minut/sesję).
W Grupie 2, cewkę przykładano przez 30 min/dzienˊ z pozornym generatorem sygnału od tego samego producenta.
Dlatego
pacjenci byli zaślepieni co do leczenia. Zachęcano do
chronionego obciążania wagą, chyba że zagrażało to stabilności obszaru złamania. Wszyscy pacjenci zostali poproszeni o odnotowanie potencjalnego dyskomfortu i czasu trwania leczenia. Poproszono ich również o
powstrzymanie się od palenia, nadużywania alkoholu lub dodatkowych form terapii w okresie badania.
Strona 4 z 10
KRYTERIA WYKLUCZENIA
Kryteria wykluczenia obejmowały
poluzowanie lub awarię implantu, infekcję, ustalony brak zrostu (niepowodzenie gojenia po ponad 9 miesiącach, bez żadnych klinicznych lub radiograficznych oznak postępu zrostu w ciągu ostatnich 3 miesięcy) ,
szczelinę złamania większą niż 5 mm oraz obecność implantu w szczelinie złamania.
Przed wykonaniem zabiegów z PEMF CTU Medical Device – PERISO sa, wszyscy pacjenci przeszli ocenę kliniczną w celu wykrycia:
Niewłaściwych stanów fizjologicznych
Obecności materiału ferromagnetycznego w obszarach ciała przeznaczonych do leczenia.
Ponadto wykluczono pacjentów z
zaburzeniami metabolicznymi, a także tych, którzy przyjmowali leki, które mogły wpływać na gojenie się złamań. Wykluczono pacjentów z
otwartą chrząstką wzrostową (Open Physis), chorobami terminalnymi/nowotworami złośliwymi, ciążą lub brakiem stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, oraz stosujących rozrusznik serca lub jakiekolwiek wszczepione urządzenie elektryczne.
KORZYŚCI/RYZYKO
Nie odnotowano żadnego Ryzyka, Niebezpieczeństw ani Działań Niepożądanych związanych ze stosowaniem Urządzenia Medycznego CTU – PERISO sa, nawet poza stosowanymi protokołami. Urządzenie Medyczne CTU PERISO sa przestrzega wszystkich norm
BEZPIECZEŃSTWA KLINICZNEGO.
RODZAJE MIERZONYCH WYNIKÓW
Oceny kliniczne i radiologiczne przeprowadzano co miesiąc po rozpoczęciu leczenia. Kliniczne oceny
bólu podczas obciążania i ruchu w miejscu złamania były przeprowadzane niezależnie przez dwóch starszych chirurgów, którzy byli zaślepieni co do przynależności do grupy. Zgodę osiągano poprzez dalszą dyskusję, jeśli to było konieczne. Dwóch innych zaślepionych chirurgów dokonało przeglądu radiogramów przednio-tylnych i bocznych złamania, aby ocenić
mostkowanie korowe (cortical bridging).
Zrost uznawano za pozytywny, gdy nie było bólu podczas obciążania stawu lub podczas ruchu w miejscu złamania, a mostkowanie kostniny (callus bridging) było obecne na trzech z czterech korówek na ortogonalnych radiogramach. Leczenie przerwano u wszystkich pacjentów, gdy osiągnięto zrost lub gdy nie zaobserwowano postępu radiograficznego do zrostu przez
ciągły okres trzech miesięcy.
METODY
Między
kwietniem 2014 a wrześniem 2016 roku, pacjenci z pooperacyjnym opóźnionym zrostem złamania kości długiej byli rekrutowani z poradni ambulatoryjnej.
Opóźniony zrost zdefiniowano jako niepowodzenie gojenia po co najmniej 16 tygodniach i nie więcej niż 9 miesiącach po chirurgicznym nastawieniu i unieruchomieniu złamania. Radiograficznie, niepowodzenie gojenia zidentyfikowano, gdy mostkowanie kostniny nie było obserwowane na więcej niż trzech korówkach na radiogramach dwupłaszczyznowych.
Strona 5 z 10
Początkowo autorzy zamierzali rozpocząć interwencję
16 tygodni po złamaniu dla każdego pacjenta, ale nie wszyscy pacjenci zostali skierowani do kliniki na czas. Dlatego pacjenci zostali włączeni do badania, jeśli zostali zarejestrowani
między 16 tygodniem a 6 miesiącem po operacji.
Przeprowadzono analizę mocy w celu oszacowania wielkości próby, odwołując się do wcześniej zgłoszonego randomizowanego badania kontrolowanego, które osiągnęło wskaźnik zrostu wynoszący
89% w przypadkach braku zrostu kości piszczelowej leczonych PEMF (CTU – PERISO sa) w porównaniu z 50% wskaźnikiem zrostu w kontrolach leczonych pozorowanymi urządzeniami. Aby wykryć podobną zmianę wskaźnika zrostu z
80% mocą w naszym badaniu, wymagaliśmy ponad 48 pacjentów.
Strona 6 z 10
STRATEGIA WYSZUKIWANIA
Przeszukano
Medline, Embase i Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) od momentu utworzenia każdej bazy danych do 5 września 2016 r.. Wyszukiwanie przeprowadzono za pomocą słów kluczowych:
tibial, union, non-union, delayed fractures, PEMF, radiographic evidence, bridging callus, tibial x-rays, i ograniczono je do RCTs (Randomized Controlled Trials).
ANALIZA STATYSTYCZNA
METODY STATYSTYCZNE
Demografia grup została porównana za pomocą
testu t Studenta dla prób niezależnych lub dokładnego testu Fishera. Wskaźnik powodzenia zrostu złamania został obliczony po trzech miesiącach leczenia i na końcu badania w każdej grupie, a różnica między grupami została porównana za pomocą
dokładnego testu Fishera. Użyto oprogramowania
SPSS w wersji 15.0, a poziom istotności ustalono na 0,05.
WYNIKI
W okresie badania zrekrutowano 92 pacjentów z opóźnionym zrostem, z czego
64 pacjentów spełniło nasze kryteria włączenia do wczesnego leczenia PEMF lub pozorowanego, rozpoczętego 16 tygodni i nie więcej niż 6 miesięcy po operacji. Czterech pacjentów zrezygnowało po krótkim okresie leczenia, a kolejnych dwóch pacjentów, którzy przyjmowali suplementy ziołowe w trakcie badania, zostało wykluczonych.
Całkowity czas od operacji do punktu końcowego (miesiące)*
9.6±2.3 (zakres 7 do 17)
9.5±1.5 (zakres 7 do 12)
0.849
Eksportuj do Arkuszy
Pozostałych
58 pacjentów zostało włączonych do analizy statystycznej. Dane demograficzne pacjentów (Tabela 1) były porównywalne między obiema grupami, bez istotnych różnic dla
wieku pacjentów (P=0.450), miejsca złamania (P=0.439) lub metody unieruchomienia (P=0.430).
Łącznie
31 pacjentów otrzymało leczenie PEMF CTU – MEDICAL DEVICE – PERISO sa, podczas gdy pozostałe 27 przypadków zostało przydzielonych do grupy kontrolnej. Przed leczeniem, średni czas, który upłynął od operacji złamania, wynosił odpowiednio
4,8 miesiąca i 5,1 miesiąca w obu grupach (P=0.238).
Po
trzech miesiącach leczenia, 12 przypadków osiągnęło zrost z wskaźnikiem powodzenia 38,7% w Grupie 1. Tymczasem wskaźnik powodzenia zrostu złamania wynosił
22,2% dla Grupy 2, co było nieznacznie niższe niż dla Grupy 1 (P=0.256), ale nieistotne statystycznie.
Pod koniec badania, średni czas trwania leczenia wynosił 4,8 miesiąca i 4,4 miesiąca w obu grupach (P=0.489), ze wskaźnikiem zrostu 77,4% w Grupie 1 w porównaniu z wskaźnikiem zrostu 48,1% w Grupie 2 (P=0.029 Tabela 1). Całkowity czas od operacji do końca badania wynosił średnio
9,6 miesiąca i 9,5 miesiąca odpowiednio w Grupie 1 i Grupie 2 (P=0.849).
Strona 8 z 10
Ilustracja rentgenowska (Figure 3) przedstawia opóźniony zrost złamania kości piszczelowej leczony PEMF. (a) Opóźniony zrost złamania kości piszczelowej zaobserwowano u 65-letniego pacjenta płci męskiej po nastawieniu zamkniętym i unieruchomieniu śródszpikowym 16 tygodni wcześniej. Rozpoczęto leczenie PEMF; (b) Zrost złamania zaobserwowano po 3 miesiącach leczenia.
Ilustracja rentgenowska (Figure 4) przedstawia opóźniony zrost złamania kości udowej leczony PEMF. (a) Leczenie PEMF rozpoczęto u 59-letniego pacjenta płci męskiej, który przeszedł nastawienie i unieruchomienie śródszpikowe 5 miesięcy wcześniej; (b) Radiogramy wykazały postęp do zrostu po 3 miesiącach leczenia, (c) Złamanie zrosło się po 8 miesiącach leczenia.
Strona 9 z 10
DYSKUSJA
W tym randomizowanym badaniu kontrolowanym po raz pierwszy zbadaliśmy
skuteczność kliniczną wczesnego zastosowania leczenia PEMF CTU – MEDICAL DEVICE – PERISO sa w pooperacyjnym opóźnionym zroście złamań kości długich. Po trzech miesiącach leczenia PEMF, pacjenci wykazali
wyższy wskaźnik zrostu (38,7%) niż pacjenci leczeni pozorowanymi urządzeniami (22,2%), ale ta różnica nie osiągnęła istotności statystycznej.
Pod koniec badania, leczenie PEMF, prowadzone przez średnio 4,8 miesiąca, doprowadziło do wskaźnika powodzenia 77,4%, który jest znacząco wyższy niż w grupie kontrolnej (48,1%).
Dla opóźnionych zrostów,
interwencje nieinwazyjne, takie jak PEMF, są preferowane przed rozważeniem dalszych procedur inwazyjnych. Pierwotnym celem tego badania było zainicjowanie leczenia PEMF natychmiast po zdiagnozowaniu pooperacyjnego opóźnionego zrostu (
w 16. tygodniu po złamaniu). Według nas,
wcześniejsza interwencja prawdopodobnie byłaby bardziej skuteczna ze względu na potencjalnie pogorszony stan środowiska biologicznego po 16 tygodniach opóźnionego zrostu lub braku zrostu.
W większości opublikowanych badań, stymulacja PEMF była odkładana do
6 miesięcy lub później po złamaniu, z bardzo niewielką liczbą badań dotyczących wczesnego zastosowania PEMF u pacjentów z opóźnionym zrostem. Wskaźnik powodzenia po leczeniu PEMF w opóźnionym zroście lub braku zrostu
różni się dramatycznie (15,4%−93,9%) w opublikowanych badaniach ze względu na różne ustawienia parametrów i strategie leczenia. Biorąc pod uwagę badania z ponad 30 badanymi włączonymi do leczenia PEMF, średni wskaźnik powodzenia wynosił
80,1% (w zakresie od 67,6% do 93,9%). Wyniki te są porównywalne z ostatecznym wskaźnikiem powodzenia w naszym badaniu (
77,4%), co demonstruje podobny efekt stymulujący PEMF w opóźnionym zroście, pomimo jego wcześniejszego zastosowania w niniejszym badaniu. Zatem nasza hipoteza
„lepiej wcześniej niż później” niekoniecznie zwyciężyła w zakresie skuteczności klinicznej PEMF.
Biorąc pod uwagę czas trwania leczenia,
nie zaobserwowano istotnej różnicy między grupami w naszym badaniu. Jednak
całkowity czas od operacji złamania do końca leczenia PEMF był oczywiście skrócony w naszym badaniu (9,6 miesiąca średnio) w porównaniu z innymi badaniami, które zainicjowały stymulację PEMF po okienku pooperacyjnym wynoszącym 6 miesięcy lub dłużej (ponad 17,1 miesiąca w badaniu Heckmana i 11,6 miesiąca w badaniu de Haasa).
Wczesne zastosowanie leczenia PEMF zatem przyniosło korzyści pacjentom poprzez zmniejszenie czasu cierpienia związanego ze złamaniem.
Strona 10 z 10
W praktyce klinicznej, leczenie PEMF w przypadku opóźnionych zrostów powinno być rozważane i
rozpoczynane jak najwcześniej, informując pacjentów o wskaźniku powodzenia, ale także o zwiększonych kosztach.
W naszym badaniu zastosowano
ścisłe kryteria włączenia i wykluczenia w celu wyeliminowania zakłóceń zmiennych zakłócających, takich jak choroby metaboliczne, leki, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, infekcje i niekorzystne nastawienie lub unieruchomienie z poprzednich operacji.
Jednakże, istniało kilka czynników ograniczonych przez praktyczność, które mogły wpłynąć na wynik. Na przykład, stopień i zakres miejscowego uszkodzenia spowodowanego wypadkiem lub poprzednią operacją był trudny do prześledzenia. Ponadto,
poziomy aktywności pacjentów, jako czynnik związany z badanym, nie mogły być ustandaryzowane w okresie badania, pomimo naszych zaleceń dotyczących chronionego obciążania wagą. Kolejnym ograniczeniem niniejszego badania była
stosunkowo mała liczba pacjentów dla każdego miejsca złamania lub metody unieruchomienia.
WNIOSEK
Podsumowując, w ramach omówionych powyżej ograniczeń,
wczesne zastosowanie leczenia PEMF CTU – MEDICAL DEVICE PERISO sapromuje gojenie się złamań i prowadzi do znacząco zwiększonego wskaźnika zrostu w porównaniu z leczeniem pozornym. Nawet jeśli ostateczny wskaźnik powodzenia w tym badaniu nie był wyższy niż mierzony w innych badaniach PEMF, wykazujemy, że nasi pacjenci skorzystali ze
skróconego ogólnego czasu cierpienia między złamaniem a wyzdrowieniem.
KONFLIKT INTERESÓW
Autorzy deklarują, że
nie ma konfliktu interesów w związku z publikacją niniejszego artykułu.
Ostrzeżenie o poufności
Wszystkie dane i informacje zawarte w tych dokumentach są zastrzeżone i objęte
Ostrzeżeniem o poufności. Niniejszym informuje się, że
jakiekolwiek rozpowszechnianie, kopiowanie lub dystrybucja tych informacji jest zabronione bez uprzedniej pisemnej zgody PERISO sa Swiss Company.
(Strony 11-13 zawierają wyłącznie bibliografię i referencje do urządzeń. Strony 14-19 zawierają CV Dr. Pietro Romeo, głównego autora – patrz poniżej fragment dotyczący danych osobowych i doświadczenia zawodowego.)
Skręcenie stawu skokowego to uraz bocznego więzadła złożonego stawu skokowego. Uraz ten jest klasyfikowany na podstawie stopnia jego zaawansowania. Stopień 1 to łagodne rozciągnięcie więzadła bez niestabilności stawu; stopień 2 to częściowe uszkodzenie więzadła z niewielką niestabilnością stawu (takie jak izolowane pęknięcie więzadła skokowo-strzałkowego przedniego); natomiast stopień 3 obejmuje całkowite zerwanie więzadła z niestabilnością stawu. Ta klasyfikacja ma ograniczone praktyczne znaczenie, ponieważ urazy stopnia 2 i 3 leczy się podobnie, a urazy stopnia 1 nie wymagają specyficznego leczenia po postawieniu diagnozy.
Skręcenie stawu skokowego jest powszechnym problemem w ostrej opiece medycznej, występującym z częstością około jednego urazu na 10 000 osób dziennie. Urazy bocznego więzadła złożonego stawu skokowego stanowią jedną czwartą wszystkich urazów sportowych. Zwykły mechanizm urazu to inwersja i przywiedzenie (zazwyczaj określane jako supinacja) stopy zgiętej podeszwowo. Czynniki predysponujące to: wcześniejsze skręcenia stawu skokowego, zespół nadmiernej wiotkości więzadeł oraz specyficzne wady postawy, takie jak szpotawość goleni (crus varum) i stopa szpotawa wydrążona (pes cavo-varus). Niektóre sporty (np. koszykówka, piłka nożna, siatkówka) wiążą się ze szczególnie wysoką częstością urazów stawu skokowego.
Ból i przerywany obrzęk to najczęstsze dolegliwości resztkowe, często zlokalizowane po bocznej stronie stawu skokowego. Inne pozostałe dolegliwości obejmują niestabilność mechaniczną i sztywność. Osoby z bardziej rozległym uszkodzeniem chrząstki mają większą częstość występowania dolegliwości resztkowych. W dłuższej perspektywie, początkowe urazowe uszkodzenie chrząstki może prowadzić do zmian zwyrodnieniowych, zwłaszcza jeśli występuje uporczywa lub nawracająca niestabilność. Każde kolejne skręcenie ma potencjał do dodawania nowych uszkodzeń. Obecny standard opieki w przypadku ostrych skręceń stawu skokowego obejmuje odpoczynek, krioterapię, opatrunki uciskowe, uniesienie uszkodzonej kończyny, leki przeciwbólowe (szczególnie niesteroidowe leki przeciwzapalne [NLPZ]) oraz wczesną mobilizację.
Mimo tej obecnej praktyki, 25% do 40% skręceń stawu skokowego wiąże się z nawracającym urazem lub długotrwałą niepełnosprawnością. Głównym celem tego badania była ilościowa ocena wpływu PEMF na pacjentów z ostrymi urazami stawu skokowego. Szczegółowym celem badania była ocena natychmiastowych efektów pojedynczej sesji PEMF, a także określenie, jakie dodatkowe korzyści mogą odnieść pacjenci, gdy PEMF jest dodawane do obecnego standardu opieki w przypadku ostrych skręceń stawu skokowego.
Opis urządzenia
PULSACYJNE POLA ELEKTROMAGNETYCZNE O NISKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI: Pulsacyjne pola elektromagnetyczne o niskiej częstotliwości (< 50 Hz; ~7 Hz) (1b) należą do klasy promieniowania niejonizującego, co oznacza, że charakteryzują się energią poniżej 12 eV (elektronowolt). Taka energia jest niewystarczająca zarówno do wywołania zjawisk jonizacji w cząsteczkach, jak i do zerwania nawet bardzo słabych wiązań chemicznych. Z tego powodu w ostatnich dziesięcioleciach promieniowanie to nie było uważane za zdolne do interakcji z układami biologicznymi, a w konsekwencji badania na ten temat były rzadkie i ubogie w informacje, zwłaszcza w porównaniu z ogromną ilością wiedzy na temat interakcji między promieniowaniem jonizującym a układami biologicznymi (2b). Dopiero niedawno, z powodu coraz powszechniejszego stosowania pól elektromagnetycznych o różnej intensywności i częstotliwości (3b), rozpoczęła się szeroka działalność badawcza (4b-5b-6b-7b-8b-9b-10b-11b), mająca na celu zdefiniowanie ich głównych efektów biologicznych i terapeutycznych, na których opierają się obecnie zalecane progi ekspozycji.
Diamagnetyzm
Diamagnetyzm działa na atomy wodoru. Kiedy atom wodoru jest kowalencyjnie związany z silnie elektroujemnym atomem, na przykład tlenem, elektrony wiążące mają tendencję do przesuwania się w kierunku tego drugiego. W konsekwencji, atom wodoru przyjmuje częściowy, ale znaczący dodatni ładunek. Ten ładunek, rozłożony w małej objętości, prowadzi do dużej gęstości ładunku elektrycznego. W tym momencie, atom wodoru ma tendencję do wiązania się z częściowo ujemnie naładowanym atomem (atomem tlenu innej cząsteczki wody), w ten sposób uzyskując większą stabilność, neutralizując swój ładunek elektryczny.
Pojedyncza cząsteczka wody nie odczuwa żadnej siły wypadkowej, ponieważ podlega działaniu otaczających ją cząsteczek, które są równomiernie rozmieszczone w dowolnym kierunku w przestrzeni trójwymiarowej. Płynna woda składa się z nieuporządkowanej sieci cząsteczek, związanych ze sobą stosunkowo słabymi wiązaniami chemicznymi. Taka sieć jest ciągle poddawana fluktuacjom, które losowo zrywają i tworzą nowe wiązania między cząsteczkami. Z powodu tych cech, woda nie posiada własnego momentu magnetycznego dipola i jest odpychana przez zewnętrzne pole magnetyczne (diamagnetyzm).
PEMF – CTU PERISO sa (Rys. 1), to urządzenie do molekularnej akceleracji diamagnetycznej. Wykorzystuje ono energię do 200 J, generując impulsy o dużej mocy (2 Tesla) i tworząc siłę odpychającą wodę, z następującymi głównymi celami terapeutycznymi:
transport płynów;
biostymulacja tkanek.
Transport płynów: W wyniku diamagnetycznego odpychania, wolna woda w przedziałach zewnątrzkomórkowych jest energicznie odpychana od miejsca aplikacji pola. Transport płynów zewnątrzkomórkowych pomaga w reabsorpcji obrzęków i wysięków pourazowych oraz w usuwaniu zanieczyszczeń, a także stymuluje krążenie limfatyczne i związane z nim zjawiska, również dzięki działaniu drenażowemu wywołanemu przez diatermię połączoną z PEMF (CTU – PERISO sa). Ponadto, pole magnetyczne działa na płyny wewnątrzkomórkowe, zwiększając ich mobilność. Zwiększenie cieplnego wzbudzenia molekularnego wspiera aktywność biochemiczną komórek, a także mitochondrialne i fagolizosomowe mechanizmy metaboliczne. Rezultatem jest korzystne przyspieszenie wszystkich procesów energetycznych, metabolicznych i komórkowych, takich jak transport jonowy, usuwanie zanieczyszczeń i oddychanie komórkowe.
Biostymulacja tkanek: Zmienne pole magnetyczne, przechodząc przez przewodnik, indukuje prąd elektryczny. Ludzkie ciało jest przewodnikiem, w którym, gdy przechodzi przez nie pole magnetyczne, zachodzi zjawisko biostymulacji. Działanie pól magnetycznych jest dobrze opisane w kategoriach podobieństw bioelektrycznych istniejących między komórkami (12b), ponieważ działa ono na różnicę potencjału elektrycznego po obu stronach błony, a także na orientację krążących atomów, które zachowują się jak elementarne dipole magnetyczne (13b, 14b).
STRATEGIA WYSZUKIWANIA
Wyszukiwania w bazach danych Medline, Embase oraz Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) przeprowadzono od momentu ich powstania do 18 stycznia 2013 roku. Bazy danych Medline i Embase przeszukiwano wspólnie za pomocą strony www.embase.com.
Wyszukiwanie przeprowadzono przy użyciu następujących słów kluczowych: ankle (kostka/staw skokowy), sprain (skręcenie), injuries (urazy), acute trauma (ostry uraz), PEMF, radiographic evidence (dowód radiograficzny), ankle x-rays (zdjęcia rentgenowskie kostki). Nie zastosowano ograniczeń językowych.
Lista 1 Strategia wyszukiwania użyta na www.embase.com (krok po kroku):
‘ankle’ LUB ‘tibia’/exp
‘sprain’ LUB ‘sprain’/exp
‘injuries’ LUB ‘injuries’/exp
‘ankle x-rays’ LUB ‘ankle x-rays’/exp
‘fractures’ LUB ‘fractures’/exp
#1 LUB #2 LUB #3 LUB #4 LUB #5
random: ab,ti LUB factorial: ab,ti LUB crossver: ab,ti LUB placebo: ab,ti LUB control: ab,ti LUB trial:ab,ti LUB group: ab,ti LUB ‘crossover procedure’/exp LUB ‘single blind procedure’/exp LUB ‘double blind procedure’/exp LUB ‘randomized controlled trial’/exp
#3 #4 I #5
MATERIAŁY I METODY
Jest to prospektywne, randomizowane, kontrolowane, niekolejne badanie kliniczne pacjentów dorosłych z ostrym urazem stawu skokowego.
KRYTERIA WYBORU DO BADANIA
Rodzaje włączonych badań, uczestnicy i interwencje
Pacjenci z diagnozą ostrego, jednostronnego skręcenia stawu skokowego pierwszego lub drugiego stopnia, postawioną na podstawie historii medycznej, badania fizykalnego i interpretacji radiograficznej na oddziale ratunkowym (SOR), byli brani pod uwagę do włączenia do badania.
Prezentacja na SOR była uwzględniana w naszej analizie zgodnej z protokołem badawczym (intention-to-treat). Po wyrażeniu świadomej zgody na udział w badaniu, pacjenci byli losowo przydzielani do grupy badanej z PEMF lub do grupy kontrolnej. Leczenie rozpoczynano natychmiast po włączeniu do badania.
Grupa 1: pacjenci leczeni PEMF (Pole magnetyczne = 2 Tesla; Intensywność = 90 J; częstotliwość impulsów = 7 Hz; czas trwania = 30 minut/sesję). Pulsacyjne pole elektromagnetyczne było dostarczane za pomocą cewki umieszczonej centralnie nad miejscem urazu stawu skokowego.
Grupa 2: grupa kontrolna.
Kryteria wykluczenia
Pacjenci byli wykluczani z badania, jeśli byli w wieku poniżej 18 lat, mieli pozytywny test szuflady przedniej stawu skokowego (wskazujący na niestabilność stawu i skręcenie trzeciego stopnia), mieli przewlekły uraz stawu skokowego po stronie przeciwnej lub byli pod wpływem alkoholu, albo mieli zmieniony stan psychiczny w momencie zgłoszenia się na SOR.
Jeśli oficjalna interpretacja radiograficzna wykazała istotne złamanie, które zostało przeoczone przez lekarza na SOR, pacjent był usuwany z analizy dalszej obserwacji. Przed rozpoczęciem leczenia urządzeniem medycznym PEMF CTU – PERISO sa, wszyscy pacjenci przechodzili ocenę kliniczną w celu wykrycia:
Nieodpowiednich stanów fizjologicznych.
Obecności materiału ferromagnetycznego w obszarach ciała poddawanych leczeniu.
Pacjenci z otwartymi chrząstkami wzrostowymi (Open Physis), chorobami terminalnymi/nowotworami, ciążą lub brakiem stosowania antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym oraz używający rozrusznik serca lub jakiekolwiek wszczepione urządzenie elektryczne, byli wykluczani, podobnie jak pacjenci z częściami ferromagnetycznymi.
Nie odnotowano żadnych zagrożeń, niebezpieczeństw ani działań niepożądanych związanych ze stosowaniem Urządzenia Medycznego CTU – PERISO sa, nawet poza protokołami używanymi w badaniu. Urządzenie Medyczne CTU – PERISO sa spełnia wszystkie normy BEZPIECZEŃSTWA KLINICZNEGO.
RODZAJE MIERZONYCH WYNIKÓW
Pacjenci w obu grupach byli oceniani pod kątem obrzęku, zakresu ruchu (ROM) i bólu.
Obrzęk mierzono w centymetrach jako maksymalny obwód wokół kostki przyśrodkowej i bocznej, a wyniki porównywano z pomiarami wykonanymi na zdrowej kostce (tj. różnica w obwodzie, delta circumference).
Zakres ruchu (ROM) mierzono za pomocą goniometru umieszczonego przy kostce bocznej, z przybliżoną osią ruchu na wyimaginowanej linii między kostką przyśrodkową a boczną. Badacze mierzyli stopnie ruchu od pełnego, aktywnego zgięcia podeszwowego do zgięcia grzbietowego stopy. Wyniki te porównywano z tym samym pomiarem na zdrowej kostce (tj. różnica w zakresie, delta range).
Następnie pacjenci byli proszeni o określenie bólu za pomocą wizualnej skali analogowej bólu od 1 do 10.
METODY
Pacjenci w obu grupach otrzymywali standardową opiekę w przypadku ostrych skręceń stawu skokowego: terapię RICE (Rest – odpoczynek, Ice – lód, Compression – ucisk, Elevate – uniesienie). Pacjentom zalecono odpoczynek i chłodzenie kostki lodem w 20-minutowych odstępach.
Urażone kostki pacjentów umieszczano następnie w opatrunku uciskowym Jonesa (tj. naprzemienne warstwy elastycznych bandaży i bandaży uciskowych), a pacjenci otrzymywali instrukcje, aby unosić kostkę. Pacjenci byli również instruowani, jak bezpiecznie i prawidłowo używać kul. Każdemu pacjentowi nakazano powrót na badanie kontrolne w ciągu 5 do 7 dni.
Podczas wizyty kontrolnej asystent badawczy powtarzał wspomniane wcześniej pomiary na skręconej i na zdrowej kostce. Pacjentom zaoferowano dalszą opiekę w poradniach ambulatoryjnych.
Po włączeniu do badania, pacjent był w sposób zaślepiony przydzielany do grupy leczonej PEMF (Grupa 1) lub do grupy kontrolnej (Grupa 2), zgodnie z losowo wygenerowanymi numerami. W Grupie 1, pacjenci otrzymywali leczenie PEMF rozpoczęte natychmiast po włączeniu do badania. Bezpośrednio po sesji terapeutycznej, skręcona kostka była ponownie oceniana pod kątem obrzęku, ROM i bólu.
ANALIZA STATYSTYCZNA
Metody statystyczne
W tym badaniu wykorzystano powtarzane obserwacje każdego pacjenta w grupie badanej z PEMF i w grupie kontrolnej. Obserwacje były prowadzone zarówno na urazowej, jak i na zdrowej kostce. W badaniu zastosowano kilka analiz:
Dwukierunkową analizę wariancji z powtarzanymi pomiarami (ANOVA) zastosowano dla każdego pomiaru.
Analizę kowariancji z powtarzanymi pomiarami, aby sprawdzić, czy użycie zdrowej kostki jako kowariantu poprawi analizę.
Analizę ANOVA z powtarzanymi pomiarami i test t-Studenta na grupie badanej z PEMF, aby ocenić natychmiastową skuteczność dodatkowej interwencji (tj. sesji PEMF).
Innym sposobem dostosowania do początkowej różnicy jest użycie wartości procentowych, biorąc normalną, zdrową kostkę jako mianownik. Procedura ta była stosowana w analogicznych badaniach. Analiza kowariancji była również przeprowadzana z użyciem tych wartości procentowych.
WYNIKI
W badaniu wzięło udział łącznie 55 pacjentów: 28 w grupie badawczej PEMF i 27 w grupie kontrolnej. Średni wiek wynosił 31 lat, a 62% uczestników stanowiły kobiety. Tabela 1 podsumowuje charakterystykę demograficzną badanej populacji oraz średnie wartości dla każdego z mierzonych wyników. Na początku badania nie było statystycznie istotnych różnic między grupami pod względem obwodu stawu skokowego (jako miara obrzęku), średniego zakresu ruchu (ROM) ani subiektywnej oceny poziomu bólu przez pacjentów.
REZULTATY JEDNORAZOWEJ SESJI PEMF
Wyniki jednorazowej sesji PEMF przeprowadzonej na oddziale ratunkowym przedstawiono w Tabelach 1 do 3. Aby ocenić skuteczność PEMF, przeprowadzono testy t-Studenta, porównując średnie wartości dla każdej miary między stanem początkowym a stanem po zastosowaniu PEMF (Tabela 2), a także po tygodniu obserwacji (Tabela 3).
Powtórna analiza wariancji (ANOVA) dla każdej z miar wykazała istotny efekt wewnątrzgrupowy, co wskazuje, że pojedyncza sesja PEMF była skuteczna w zmniejszaniu obrzęku i bólu. Chociaż zaobserwowano trend poprawy ROM (o 11 stopni), nie był on statystycznie istotny. Podobne wyniki uzyskano w analizach procentowych, z tą różnicą, że w przypadku ROM stwierdzono istotną interakcję (F=5,92,P=0,02). Analizy przeprowadzone z uwzględnieniem zdrowej kostki jako kowariantu nie zmieniły tych wyników.
Do oceny kontrolnej powróciło 73% pacjentów. 15 pacjentów, którzy zrezygnowali z dalszej obserwacji, nie różniło się pod względem cech początkowych. U wszystkich pacjentów nastąpiła statystycznie istotna poprawa we wszystkich trzech mierzonych wynikach w trakcie wizyty kontrolnej. Porównanie obu grup badawczych podczas tej wizyty wykazało statystycznie istotną poprawę w zakresie ruchu (ROM) w grupie, która otrzymała PEMF jako uzupełnienie standardowej opieki w przypadku ostrych skręceń stawu skokowego.
DYSKUSJA
Skręcenie stawu skokowego to uraz więzadłowy na poziomie stawu. Zwykle wyróżnia się trzy stopnie nasilenia urazu. Liczne badania potwierdziły, że większość skręceń powstaje w wyniku mechanizmu inwersji stopy, a aż 85% urazów inwersyjnych powoduje izolowane zerwania przedniego więzadła skokowo-strzałkowego. Drugą najczęściej uszkadzaną strukturą jest więzadło piętowo-strzałkowe, najczęściej jako uraz towarzyszący skręceniu przedniego więzadła skokowo-strzałkowego. Wektor siły urazu występuje w przypadku inwersji, rotacji wewnętrznej i zgięcia podeszwowego stopy względem podudzia. Ta siła przekracza zakres ruchu bocznych więzadeł, co prowadzi do ich uszkodzenia.
Lekarze leczący pacjentów z takimi urazami mają dwa ogólne cele: przywrócenie anatomii funkcjonalnej i zmniejszenie obrzęku. Po osiągnięciu tych celów następuje zwiększenie zakresu ruchu i poprawa komfortu pacjenta. Dodatkowo, przywrócenie anatomii funkcjonalnej ułatwia drenaż nadmiaru płynów, czyli obrzęku. Ważne jest, aby zmniejszyć gromadzenie się płynów wokół urazu, ponieważ płyn wokół stawu zwiększa ból. Oczywiście, im większy ból odczuwa pacjent, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo, że podejmie próbę mobilizacji. Ponadto, obrzęk tkanek zwiększa ryzyko zrostów, które mogą opóźniać gojenie i zmniejszać ROM. Simko i in. twierdzą, że szybkość powrotu do sprawności stawu skokowego po skręceniu inwersyjnym może być związana ze skutecznością kontroli obrzęku w miejscu urazu. Płyny muszą zostać zmobilizowane z powrotem do układu limfatycznego, aby nastąpiło optymalne gojenie.
Nasze wyniki wskazują, że dodanie PEMF do ostrej opieki nad urazami stawu skokowego przynosi zarówno natychmiastowe, jak i opóźnione korzyści. Po krótkiej sesji PEMF na oddziale ratunkowym, pacjenci doświadczają znacznej redukcji obrzęku, a w konsekwencji także zmniejszenia poziomu bólu. Pacjenci, którzy otrzymują PEMF jako uzupełnienie tradycyjnego leczenia bólu, będą mieli większy zakres ruchu.
Ponadto, inne badania dotyczące PEMF wykorzystywały leczenie pozorowane (sham treatment). Nasz projekt badania nie obejmował takiej kontroli placebo. W fazie projektowania badania zdecydowaliśmy, że sesja PEMF zostanie przetestowana w porównaniu z obecną praktyką na oddziale ratunkowym.
Wreszcie, przedstawiamy wstępne dane dotyczące natychmiastowego i krótkoterminowego wpływu PEMF u pacjentów na oddziale ratunkowym z ostrym urazem stawu skokowego.
WNIOSKI
Wyniki naszego badania wskazują na statystycznie istotne zmniejszenie obrzęku i bólu oraz na trend w kierunku zwiększenia zakresu ruchu natychmiast po jednej sesji PEMF. Chociaż obie grupy wykazały znaczną poprawę podczas wizyty kontrolnej, grupa badawcza PEMF miała statystycznie istotną poprawę w zakresie ruchu w porównaniu z grupą kontrolną. Skuteczność PEMF została wykazana w wielu warunkach. Nasze dane jasno pokazują, że pojedyncza sesja PEMF na oddziale ratunkowym może mieć znaczący wpływ na leczenie ostrych urazów stawu skokowego. Przyszłe badania powinny obejmować badanie roli PEMF stosowanego na oddziale ratunkowym w długoterminowych wynikach, w tym w zapobieganiu nawrotom urazów i długotrwałej niepełnosprawności.
*Autor korespondujący: Pietro Romeo, Instytut Ortopedyczny Galeazzi, Milano, Włochy
Cytat: Visconti S, Torres F, Cuko G, Di Pardo F, Gosetti1 R, et al. (2021) The Effects of a Novel Type of Shock Wave (Diamag- netic Shock Wave) in the Treatment of the Osteoarthrosis of the Thumb: Studium serii przypadków i spojrzenie na bezbolesną mechanoterapię. J Orthop Res Ther 6: 1186. DOI: 10.29011/2575-8241.001186
Data wpłynięcia: 22 lutego 2021 r.; Data akceptacji: 26 lutego 2021 r.; Data publikacji: 05 marca 2021 r.
Streszczenie
W praktyce terapeutycznej pozaustrojowe fale uderzeniowe (ESW) są znane ze swojego działania przeciwzapalnego, antyalgicznego i regeneracyjnego. Z tego powodu są one z powodzeniem stosowane w większości schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego, w tym w chorobie zwyrodnieniowej stawów (OA). Przedstawiamy serię przypadków 66 kolejnych pacjentów cierpiących na osteoartrozę kciuka (T-OA) sklasyfikowaną w II-III stadium radiologicznym Eatona i Littera i leczonych nowym typem pozaustrojowego urządzenia do fal uderzeniowych (CTU-S- Wave). Urządzenie generuje mechaniczne fale uderzeniowe, wykorzystując odpychające zjawisko diamagnetyzmu, które opiera się na efektach, jakie impulsowe pola elektromagnetyczne o wysokiej intensywności i niskiej częstotliwości (HI-LF-PEMF) wywierają na materiały diamagnetyczne, takie jak grafit, bizmut i inne. Z tego odpychającego efektu powstaje tak zwana diamagnetyczna fala uderzeniowa.
Głównym celem naszego badania była ocena skuteczności ESW na ból przed i po zabiegu. Następnie oceniliśmy ewentualny dyskomfort pacjentów pod względem odczuwanego bólu w wyniku stymulacji kości podchrzęstnej pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego, przypisywanej mechanicznej fali uderzeniowej. Wszyscy pacjenci zgłosili dobrą zgodność z leczeniem, łagodząc pierwotny ból spowodowany artrozą (p < 0,001), podczas gdy zgłaszano jakikolwiek dyskomfort. Diamagnetyczna fala uderzeniowa okazała się skutecznym i całkowicie bezbolesnym leczeniem.
Wprowadzenie
Osteoartroza kciukajest wieloczynnikową, wyniszczającą chorobą ręki i stanowi drugą najczęstszą lokalizacja choroby zwyrodnieniowej stawów , przeważającą u kobiet w wieku pomenopauzalnym [1]. Przebieg kliniczny charakteryzuje się postępującą utratą funkcji chwytnej i stopniowo upośledza sprawność ręki w zwykłych czynnościach życiowych [2]. Oprócz czynników genetycznych, metabolicznych, hormonalnych i biomechanicznych, ten wielofunkcyjny staw może być narażony na konsekwencje nadużywania i ograniczeń funkcjonalnych, a w konsekwencji na zmiany zwyrodnieniowe, które zwykle występują w torebce kostno-chrzęstnej i okołostawowej oraz więzadłach.
Termin „T-OA” odnosi się do pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego (CMC-1), z lub bez stawu łopatkowo-ramiennego, rzadziej do stawu łopatkowo-ramiennego [3]. Oprócz bólu i zmienności upośledzenia czynnościowego ciężkość choroby określa się na podstawie radiograficznych stadiów Eatona i Littera. W odniesieniu do terapii, procedury niechirurgiczne mają na celu spowolnienie uszkodzeń anatomopatologicznych i opóźnienie opcji chirurgicznych. W tym celu zaproponowano leki, ortezy, zastrzyki ze sterydów lub innych substancji oraz fizykoterapię, ale nie wykazano wyższości żadnego z nich nad innymi [4]. Chirurgia sama w sobie daje różne wyniki i zachowuje kontrowersyjne zalety i wady zarówno pod względem czasu trwania wpływu na ból, jak i powrotu do sprawności funkcjonalnej [5].
Uzasadnienie stosowania ESW w kościach zaczyna się od pierwszego, udanego, systematycznego stosowania w opóźnionym zrostu i braku zrostu złamań [6] i naturalnie kontynuuje leczenie chorób naczyniowych, metabolicznych i zwyrodnieniowych. Fundamentalne badania na zwierzętach przeprowadzone przez Wang i wsp. wykazały, w jaki sposób leczenie kości podchrzęstnej (SB) było w stanie poprawić strukturę jednostki kostno-chrzęstnej (OU) wraz z pozytywnymi zmianami w biomarkerach OA i metabolizmu kości [7,8]. Ponadto, Znaczący pozytywny wpływ na ból zaobserwowano w OA kolana [9], a także w podchrzęstnym obrzęku szpiku kostnego (BME) [10], dysregulacji metabolicznej występującej w SB i często związanej z objawową OA. BME jest obecnie uważany za możliwą przyczynę strukturalnego i funkcjonalnego osłabienia OU, odzwierciedlającego zmiany w fizjologicznej wymianie między kością a chrząstką i z tego powodu jest czynnikiem predykcyjnym OA [11].
Dane kliniczne ujawniają skuteczność ESW również w artrozie kciuka [12] i na tej podstawie zaprojektowaliśmy zbiorcze badanie serii przypadków. W ten sposób chcieliśmy ocenić krótkoterminowy wpływ nowej technologii na ból. Technologia ta dostarcza impuls akustyczny, wykorzystując wpływ HI-LF-PEMF na materiały diamagnetyczne, uzyskując efekt odpychania zdolny do generowania tak zwanej „Diamagnetycznej Fali Uderzeniowej”. Ponadto naszym celem jest ocena, czy szybkie uderzenie mechaniczne wywołane przez pole magnetyczne o wysokiej intensywności na soczewkę akustyczną może być przyczyną dyskomfortu u leczonych pacjentów.
Metody
Od czerwca do grudnia 2020 r. włączyliśmy do badania serię 66 pacjentów (21 mężczyzn, 45 kobiet) w średnim wieku 63,28 lat (44-86 lat ± 10,32 SD) z artrozą kciuka w II-III stadium według klasyfikacji Eatona i Littera. Zostali oni poddani 3 sesjom leczenia ESWs, jedna na tydzień. Poziom energii wahał się od 0,09 do 0,11 mJ/mm2 gęstości strumienia energii (EFD) przy liczbie 120 impulsów na sesję na głębokości 2 cm ogniska. Pacjenci byli oceniani pod kątem bólu przed leczeniem i bezpośrednio po trzeciej sesji terapii falą uderzeniową. Zabiegi przeprowadzono w klinice Villa Gemma (Gardone Riviera – Włochy) oraz w Cell Regeneration Medical Organization (Bogota, Kolumbia). Kryteria włączenia do badania były następujące: wiek > 40 lat, ból w pierwszym stawie nadgarstkowo-śródręcznym (CMC) od co najmniej 6 miesięcy. Punkt odcięcia dla bólu ustalono na 4 punkty w skali VAS, podczas gdy stadium radiologiczne włączonych pacjentów musiało być zgodne z II – III stadium klasyfikacji Eaton i Litter. Do leczenia nie dopuszczono pacjentów z wcześniejszymi urazami, iniekcjami kortykosteroidów lub kwasu ialuronowego podawanymi w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Wykluczono również uczestników, którzy mieli otrzymać fizykoterapię w tym samym przedziale czasowym badania. Pod uwagę wzięto zwykłe przeciwwskazania do leczenia ESW: ciąża, nowotwory złośliwe w obszarze docelowym (w tym przypadku skóra-kość) i ciężka koagulopatia.
Urządzenie do terapii falą uderzeniową (CTU-S Wave® – Periso SA
-Szwajcaria) jest wyposażone w źródło energii w postaci cewki elektromagnetycznej, która wytwarza impulsowe pole elektromagnetyczne o wysokim natężeniu (2 Tesle). Impuls elektromagnetyczny uderza w dyskoidalny element składający się ze stopu materiałów diamagnetycznych, który w konsekwencji porusza się w górę i w dół (rysunek 1
Ze względu na właściwości substancji diamagnetycznych, po wystawieniu na działanie wysokich wartości pola magnetycznego, ulegają one silnemu i szybkiemu efektowi odpychania, zdolnemu do generowania fal ciśnienia o wysokiej energii (Diamagnetic Shock Wave). Ze względu na konieczność zapewnienia odpowiedniego czasu ładowania cewki elektromagnetycznej umieszczonej w rękojeści, częstotliwość impulsów w tym urządzeniu jest niska (16 Hz na minutę), ale jednocześnie zapewnia stały i stabilny poziom energii. Tarcza diamagnetyczna (soczewka diamagnetyczna) jest ukształtowana za pomocą szeregu pierścieni koncentrujących zgodnie z zasadą optyki Fresnela.
Daje to możliwość modyfikacji soczewki sferycznej w soczewkę planarną bez zmiany jej właściwości optycznych (rysunek 2). Seria soczewek akustycznych, różniących się liczbą pierścieni, daje różną głębokość ogniskowania fali ciśnienia, od 2 do 6 cm. Protokół leczenia obejmował stymulację zarówno strony volar, jak i grzbietowej stawu CMC-1, skupiając energię akustyczną na kości trapezowej i podstawie pierwszej kości śródręcza. Dla każdego punktu podano 30 strzałów z łączną liczbą 120 impulsów przy niskiej częstotliwości (16 Hz / min) stymulacji.
Jak już wyjaśniono, tak duże opóźnienie między dwoma kolejnymi strzałami jest konieczne, aby zapewnić optymalne naładowanie cewki elektromagnetycznej i stały poziom energii akustycznej dla ogólnej żywotności rękojeści urządzenia. W celu rozprowadzenia energii prostopadle, proksymalnie i dystalnie do stawu, ręka została ustawiona w pozycji neutralnej. Jako medium przewodzące zastosowano żel ultradźwiękowy (Complex Gel ®PerisoSA – Szwajcaria).
Rysunek 1: Rękojeść urządzenia CTU-S-Wave, w tym cewka elektromagnetyczna wewnątrz sondy i soczewka akustyczna. Fala uderzeniowa powstaje w wyniku szybkiego ruchu soczewki diamagnetycznej.
Rysunek 2: Soczewka diamagnetyczna. Akustyczna soczewka Fresnela jest soczewką wklęsłą uzyskaną przez rozkład soczewki wypukłej. Pozwala to na uzyskanie wysokiej rozdzielczości sygnałów akustycznych skupiających energię na określonej głębokości. Soczewki Fresnela są tworzone przez zestaw koncentrycznych pierścieni o malejącej szerokości: każdy pierścień jest nazywany „obszarem Fresnela”, a między dwoma kolejnymi obszarami występuje różnica faz p. Główny wkład energii w ogniskowanie jest zapewniany przez centralne obszary soczewki.
Analiza statystyczna wyników leczenia obejmowała sumę wyników przypisanych wszystkim pacjentom do oceny bólu w wizualnej skali analogowej (VAS) mierzonej przed leczeniem (T0) i pod koniec trzeciego leczenia (T1). Zebrane dane zostały przeanalizowane jako średnie wartości różnic ± odchylenia standardowe (SD) dla dyskretnych zmiennych liczbowych. Test „t” dla normalnego rozkładu danych został wybrany w celu określenia istotności statystycznej między okresem przed i po leczeniu oraz stratyfikacji ze względu na płeć i wiek, w tym przypadku poniżej i powyżej 60 lat. Poziom istotności został wybrany dla p< 0,05.
Wyniki
Wszyscy leczeni pacjenci wykazywali znaczny spadek bólu przez cały okres obserwacji w porównaniu z wartością wyjściową. Ocena bólu wykazała istotną statystycznie poprawę bólu przed i po leczeniu, bez istotnych różnic dla płci i wieku. VAS wahał się od 6,3 punktu przed leczeniem do 3,27 punktu pod koniec leczenia jako wartość średnia (SD ± 1,90 – P < 0,001) (ryc. 3, 4). Analiza stratyfikowana według wieku wykazała następujące średnie wartości zmienności VAS: 6,51 punktów przed leczeniem do 2, 93 punktów dla 29 próbek w wieku poniżej 60 lat (SD ±1,91 – P<0,001) w odniesieniu do zmiany od 6,62 do 3,5 punktów dla 37 próbek w wieku powyżej 60 lat (SD ±1,91 -P< 0,001). Średnia zmiana wartości bólu w zależności od płci wykazała odpowiednio 6,33 do 3,33 punktu przed leczeniem i po leczeniu dla mężczyzn (SD ± 2,42 – P<0,001) i 6,8 do 3,2 punktu dla kobiet (SD ± 1,63 – P<0,001). Wszyscy leczeni pacjenci byli w stanie ukończyć leczenie i nie zgłoszono żadnego bólu, dyskomfortu ani zdarzeń niepożądanych pomimo mechanicznego wpływu soczewki akustycznej.
Rycina 3: Grafika przedstawia reprezentację bezwzględnych częstotliwości (AF) na wynik VAS przed leczeniem i po leczeniu Diamagnetic Shock Wave (odcięta: wynik VAS. rzędna: liczba pacjentów na wynik VAS). AF przed leczeniem pokazuje linię pochyloną w prawo: wysokie wyniki VAS są częściej zgłaszane, z 7 jako trybem i medianą oraz 7,75-6 jako zakresem międzykwartylowym (górnym). Na wykresie AF po leczeniu (poniżej) linia jest bardziej nachylona w lewo; niższe wartości są zgłaszane z 2 jako tryb, 3 jako mediana i 5-2 jako zakres międzykwartylowy.
Rycina 4: Graficzne przedstawienie bezwzględnych skumulowanych częstości wyników VAS (CF) przed leczeniem i po leczeniu w podziale na wyniki VAS (odcięta: wynik VAS. rzędna: bezwzględne skumulowane częstości). Wynik przed leczeniem: najwyższe wyniki VAS są częściej zgłaszane, z 7 jako modą i medianą oraz 7,75-6 jako zakres międzykwartylowy (górny). Grafika CF po leczeniu pokazuje, że niższe wartości są częściej zgłaszane, z 2 jako modą, 3 jako medianą i 5-2 jako zakresem międzykwartylowym.
Dyskusja
Obecne koncepcje w zrozumieniu patogenezy OA podkreślają złożoność i wieloczynnikowy charakter choroby, w tym zmiany strukturalne całego stawu, które są przyczyną postępującej utraty funkcji [13]. Zaangażowanie kciuka ma niezwykły odsetek u kobiet (2 razy w stosunku do mężczyzn), głównie po menopauzie, gdzie radiologiczne dowody T-OA zaobserwowano u 36% kobiet [14].
Leczeniem pierwszego rzutu T-OA jest leczenie zachowawcze. Niemniej jednak nie wykazano dotychczas przewagi leków objawowych lub modyfikujących przebieg choroby, ortez, iniekcji do stawów i fizykoterapii, mających na celu spowolnienie postępu choroby. W niedawnej metaanalizie Aherna i wsp. stwierdzili, że istnieją wysokiej jakości dowody na to, że jednomodalne lub multimodalne leczenie fizykoterapeutyczne może skutkować klinicznie opłacalną poprawą bólu i funkcji u pacjentów z T-OA (np. zabiegi neurodynamiczne, stosowanie ortez, ultradźwięki, ćwiczenia bierne i terapia zajęciowa) [4]. Niemniej jednak, wcześniejsze leczenie niefarmakologiczne i silna motywacja pacjentów zostały uznane za czynniki predykcyjne do zabiegu chirurgicznego, który sam w sobie nadal nie oferowałby standaryzowanych technik lepszych od innych pod względem czasu trwania wpływu na ból i powrót do sprawności funkcjonalnej, korzyści lub szkód. Co więcej, porównanie z leczeniem nieoperacyjnym jest kontrowersyjne [5,15].
W ciągu ostatnich kilku dekad biofizyczna stymulacja uszkodzonej tkanki mięśniowo-szkieletowej zapewniana przez ESW rozprzestrzeniła się na całym świecie dzięki dużej różnorodności działań biologicznych. Obejmują one neoangiogenezę, produkcję czynników wzrostu, stymulację zróżnicowanych komórek do produkcji macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM), a także bezpośrednie efekty regeneracyjne, w których pośredniczy aktywacja, naprowadzanie i różnicowanie mezenchymalnych komórek macierzystych [16]. Co więcej, bardziej wyrafinowane mechanizmy otwierają nowe horyzonty w zrozumieniu mechanizmu działania ESW, na przykład dostarczanie egzosomów i zmiana regulacyjna makrofagów w łączeniu stanu zapalnego i regeneracji tkanek [17-19]. Uzasadnienie leczenia OA za pomocą ESW zaczyna się od serii badań na zwierzętach, które wykazują skuteczność stymulacji kości podchrzęstnej we wczesnym stadium choroby. Zaobserwowano lepszy wynik chrząstki i dodatkowy wpływ na właściwości mechaniczne kości, a także wyższą ekspresję biomarkerów anabolicznych (osteokalcyna, białka morfogenetyczne kości) i niższą ekspresję biomarkerów katabolicznych (białko oligomeryczne chrząstki, metaloproteazy macierzy, telopeptyd II kolagenu) w wyniku leczenia ESW [8].
Oprócz typowych mechanizmów zapalenia, przyczynę bólu (bólu przewlekłego) w OA przypisuje się również rozregulowaniu neuropeptydów (NP), takich jak substancja P i peptyd związany z genem kalcytoniny (CGRP). Ich ekspresję zaobserwowano zarówno w zakończeniach nerwowych stawów zwyrodnieniowych, jak i w tylnych korzeniach odpowiedniego segmentu rdzenia kręgowego poprzez ortodromowe i antydromowe sposoby przekazywania bolesnych bodźców [20]. W eksperymentalnym modelu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego leczenie ESW wykazało poprawę czasu trwania chodu, który odpowiadał redukcji liczby neuronów CGRP dodatnich [21]. Ponieważ wykazano, że neuropeptydy obniżają próg nocyceptorów w stawach zwyrodnieniowych [22], możemy lepiej rozważyć możliwą rolę ESW w leczeniu przewlekłego bólu stawów poprzez modulowanie produkcji NP. ESW są klasyfikowane jako mechanoterapia działająca poprzez mechanizm Mechanotransdukcji [23]. Zjawisko to odnosi się do przekładania bodźców mechanicznych na sygnały biologiczne, dzięki aktywacji mechanoczujników i wewnątrzkomórkowych szlaków mechano-sygnałowych. Występuje to, oprócz ESW, również w przypadku innych form mechanoterapii obejmujących mikroodkształcenia, ekspansję tkanek i osteogenezę dystrakcyjną [24]. Podstawową rolę w tych dobrze zorganizowanych procesach odgrywa ECM i jego zdolność do interakcji z komórkami. Ze względu na swoją naturę i strukturę, kość może łatwo reagować na bodźce mechaniczne, odkształcając się lub powodując lokalne naprężenia (mikro-naprężenia). W kości gradienty ciśnienia przepływają przez kostną strukturę beleczkową, rozciągając osteocyty i przemieszczając płyny pozakomórkowe. Łącznie, odkształcenia i przepływ płynu wywołują odpowiednio efekt piezoelektryczny i tworzenie strumieniowych potencjałów elektrycznych, które, jak zaobserwowano w hodowlach komórkowych, odgrywają kluczową rolę w mechanotransdukcji [25].
Uwalnianie energii akustycznej z urządzenia fali uderzeniowej zastosowanego w tym badaniu jest dość osobliwe. Wysoka energia (2T) generowana przez cewkę elektromagnetyczną wyładowuje się na akustycznej soczewce diamagnetycznej umieszczonej na zewnątrz rękojeści. Powoduje to szybki i wysokoenergetyczny naprzemienny ruch odpychający soczewki, który z kolei generuje skupioną falę akustyczną o wysokim ciśnieniu. Termin „diamagnetyczny” odnosi się do szczególnej właściwości magnetycznej materii, która w przeciwieństwie do ferromagnetyzmu ulega efektowi odpychania w obecności HI- LF- PEMF.
Sygnał akustyczny wytwarzany przez urządzenie przy 2 cm powierzchni ogniskowej (2,14 cm2) zapewnia maksymalną wartość (ciśnienie szczytowe) 42 MPa z zanikiem przy -6 dB mierzonym przy 21 MPa. Podciśnienie waha się od -6,87 MPa do -1,7 Mpa [dane dostarczone przez producenta urządzenia CTU-S-Wave® – Periso SA – Szwajcaria]. Częstotliwość impulsów jest niska (16 Hz na minutę), aby zapewnić odpowiedni czas ładowania cewki elektromagnetycznej podczas zabiegu. Ma to na celu zapewnienie stałego i stabilnego wysokiego natężenia pola magnetycznego, a w konsekwencji energii kinetycznej niezbędnej do poruszenia soczewki i wytworzenia Diamagnetycznej Fali Uderzeniowej. Ponadto, oprócz energii uwalnianej w obszarze ogniskowym, dodatkowy front energii mechanicznej wynika z uderzenia ukształtowanej dyskoidalnej soczewki (o średnicy 6 cm) w ciało. Generuje to poprzeczne fale ścinające (naprężenia ścinające) powstające w składowej sprężystej tkanek, przez które przechodzi fala akustyczna, przynosząc potencjalne bioefekty z transdukcji tego rodzaju sygnału mechanicznego [26]. W szczegółach, ruch płaskiej soczewki akustycznej urządzenia rozprowadza, oprócz odcinka osi długiej zogniskowanej fali uderzeniowej, fale poprzeczne, których kierunek jest normalny do osi długiej. Biorąc pod uwagę promień soczewki akustycznej (3 cm) i odległość ogniska (2 cm), można sobie wyobrazić teoretyczną cylindryczną objętość energii (56,6 cm3) otaczającą obszar ogniska, choć tłumioną wraz z odległością. Oznacza to możliwość dodatkowej energii dostępnej dla mechanotransdukcji sygnału akustycznego poza tą wynikającą z energii ogniskowej wytwarzanej przez soczewkę akustyczną. Odpowiednie pomiary powinny lepiej badać charakterystykę fal ścinających wytwarzanych przez maszynę.
Jednym z najbardziej interesujących tematów w fizyce akustycznej jest możliwość koncentracji, wynikająca z zasady optycznej Fresnela, sygnałów akustycznych o wysokiej rozdzielczości za pomocą zbieżnych jednoogniskowych soczewek planarnych utworzonych przez koncentryczne pierścienie o malejącej szerokości, znane jako płyty strefowe Fresnela (FZP) [27]. Te soczewki akustyczne skupiają dźwięk w taki sam sposób, jak soczewki optyczne skupiają światło; dzieje się tak, ponieważ podstawowa teoria ma zastosowanie zarówno do fal mechanicznych, jak i elektromagnetycznych. Na przykład jednym z zastosowań tych soczewek akustycznych w medycynie jest ablacja nowotworów za pomocą terapii zogniskowanymi ultradźwiękami o wysokiej intensywności (HIFU) [28]. Ogniskowa soczewka akustyczna dostarczana z urządzenia jest zgodna z projektem, parametrami, geometrią i wydajnością wymaganą dla płytki FZP (rysunek 2), zmieniając jedynie skład strukturalny i pierwotny za pomocą stopu diamagnetycznego. Coraz większa liczba badań klinicznych wykazuje skuteczność ESW w OA, głównie w kolanie. Uzasadnienie biologiczne opiera się na badaniach in vitro i in vivo.
Wyniki dotyczące komórek chrzęstnych są kontrowersyjne. Moretti i wsp. zaobserwowali normalizację, na poziomie wewnątrzkomórkowym, ekspresji TNF-alfa i IL-10 w ludzkich chondrocytach stawowych pochodzących od pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów [29]. Z drugiej strony zaobserwowano szkodliwe skutki przy wysokich energiach (0,5 mJ/mm2), nietypowych w praktyce klinicznej, takich jak ultrastrukturalne uszkodzenia retikulum endoplazmatycznego o szorstkiej powierzchni, oderwanie błony komórkowej i martwica chondrocytów w próbkach zwierzęcych [30]. Ważniejsza wydaje się rola SB nie tylko w patogenezie, ale także w leczeniu OA. Bardziej zadowalające wyniki uzyskali Wang i wsp. w badaniach na zwierzętach. Autorzy wykazali znaczącą poprawę oceny chrząstki, zwiększone stężenie chondrocytów i kolagenu typu II w surowicy, lepszą strukturę kości podchrzęstnej, produkcję markerów neoangiogennych i specyficznych czynników wzrostu kości, proliferację komórek [7,8].
Badania kliniczne donoszą o skuteczności ESW, zarówno w przypadku radialnej, jak i zogniskowanej fali uderzeniowej, w zmniejszaniu bólu i poprawie funkcjonalności zwyrodniałych stawów, co wynika z określonych wyników [31]. Korzystne wyniki opisano również w porównaniu z innymi terapiami, takimi jak ćwiczenia izokinetyczne i terapia ultradźwiękowa [32], podczas gdy odnotowano równoważne efekty między zabiegami radialnymi SW a dostawowymi iniekcjami kwasu hialuronowego, a także lepsze subiektywne i funkcjonalne wyniki w porównaniu z terapią laserową [33,34]. Wskazaniem do leczenia falami uderzeniowymi jest zwykle radiologiczne stadium Kallgrena i Lawrence’a w II-III stopniu zaawansowania. Niemniej jednak, podobnie jak w przypadku dużej części zastosowań klinicznych ESW, skrajna zmienność protokołów, intensywności, częstotliwości i wszystkich indywidualnych parametrów urządzeń oferowanych na rynku nie pozwala na zdefiniowanie jednorodnych procedur leczenia. W przypadku radialnych fal ciśnieniowych w leczeniu klinicznym choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego zaleca się umiarkowaną intensywność EFD (0,12 do
0,25 mJ/mm2), a liczba uderzeń może być stosowana przy 2 000
lub 4000 impulsów z podobnymi wynikami [35]. Podobnie, w przypadku zogniskowanych ESW, średnia dawka (EFD 0,09 mJ/mm2) byłaby bardziej skuteczna niż niższa (0,04 mJ/mm2) po 12 tygodniach po leczeniu, jak zgłoszono w odniesieniu do VAS, wyniku Rolesa i Maudsleya, wyniku WOMAC i wskaźnika Lequesne’a przy 1000 strzałów na zabieg [36]. Równie interesujący jest subiektywny i funkcjonalny wynik w nieciężkiej OA kolana (stadium K-L 1) w serii pacjentów po udarze mózgu, leczonych za pomocą
1 000 impulsów tygodniowo przez 3 tygodnie z dawką energii 0,05 mJ/mm2 na proksymalnej przyśrodkowej kości piszczelowej chorego kolana [37].
Dlatego leczenie SB wydaje się być kluczem w leczeniu OA, biorąc również pod uwagę jego patogenetyczną rolę jako miejsca zaburzeń metabolicznych [10] i jednego z ognisk bólu aktywujących neurogenne zapalenie stawów [21,38]. Dzieje się tak, ponieważ czuciowe i współczulne włókna nerwowe i ich neuroprzekaźniki są neuronalnymi efektorami zdolnymi do regulowania patofizjologii chrząstki i kości oraz rezydentnych komórek układu kostno-stawowego, które mają receptory dla neuroprzekaźników współczulnych i czuciowych [39]. Podsumowując, przesłanki te prowadzą do wykorzystania leczenia ESW w innych lokalizacjach choroby, takich jak staw CMC-1. W RCT dotyczącym ESW w porównaniu z kwasem hialuronowym odnotowano, w dwóch seriach pacjentów z OA stawu CMC-1, znaczące zmniejszenie bólu, a poprawę wyników testu szczypania i zmniejszenie niepełnosprawności ręki przez co najmniej 6 miesięcy po leczeniu (2400 impulsów – 4 Hz częstotliwości – 0,09 mJ/mm2 EFD). W porównaniu z pacjentami leczonymi dostawowo kwasem hialuronowym, zmniejszenie bólu było prawdopodobnie większe w grupie ESWs; aspekt funkcjonalny był taki sam po 6 miesiącach od leczenia [12].
Nasze doświadczenie nie jest porównywalne z wyżej wymienionym. Nie jest to badanie kontrolowane i pomimo znacznej liczby pacjentów, ma pojedynczą kohortę kolejnych pacjentów, a ból po leczeniu jest jedynym wynikiem. Niemniej jednak badanie to miało na celu zbadanie pierwotnego wpływu na ból oryginalnej maszyny, która dostarcza skupione mechaniczne fale uderzeniowe (diamagnetyczne fale uderzeniowe) i, zgodnie z naszą wiedzą, jest to pierwsze badanie kliniczne z tym urządzeniem. Szczególną cechą tego badania jest wykorzystanie tych samych poziomów EFD stosowanych w innych badaniach nad OA, ale w przeciwieństwie do nich, z bardzo ograniczoną liczbą strzałów (nie więcej niż 120 impulsów na zabieg) niezbędnych do osiągnięcia korzystnego wyniku w zakresie bólu, jak wykazano w porównaniu przed i po leczeniu (p< 0,001). Zachowanie średnich wartości VAS było statystycznie niezależne od wieku i płci.
W tego typu urządzeniach, oprócz podłużnej składowej skupionej fali, poprzeczną składową energii można przypisać mechanicznemu ruchowi soczewki, który dostarcza dodatkową objętość energii, zgodnie z fizyką odkształcenia ścinającego o niskiej częstotliwości. W tych modelach efekty biologiczne uzyskane przez Mechanotransdukcję są bardziej związane z wynikowymi zmianami mechanicznymi (odkształceniami) w tkance niż z siłami, które powodują te zmiany (ilość energii zewnętrznej) [26]. W tym urządzeniu opisana powyżej rozpraszająca objętość energii wytwarzałaby te niewielkie siły poprzeczne (odkształcenie ścinające), aby uzyskać efekty biologiczne w uzupełnieniu do tych pochodzących ze skupionej energii akustycznej. Podsumowując, dwumodalne dostrajanie energii akustycznej dostarczanej przez maszynę CTU-S-Wave obejmuje obie zmiany EFD, jak ma to miejsce w przypadku wszystkich maszyn SWs, podczas gdy natężenie pola magnetycznego, które wpływa na soczewkę diamagnetyczną, generuje rozpraszającą objętość energii otaczającą obszar ogniskowy, w którym dominuje składowa poprzeczna. Soczewka akustyczna jest soczewką Fresnela, wklęsłą soczewką otrzymaną przez rozkład soczewki wypukłej. Pierwotnie została stworzona do ogniskowania fal elektromagnetycznych, a następnie została rozszerzona na fale akustyczne. Jest skuteczna w skupianiu energii akustycznej w określonym obszarze na określonej głębokości, spełniając różne bieżące potrzeby leczenia zaburzeń mięśniowo-szkieletowych. Soczewki Fresnela składają się z zestawu koncentrycznych pierścieni o malejącej szerokości: każdy pierścień nazywany jest „obszarem Fresnela”, a między dwoma kolejnymi obszarami występuje różnica faz π [27]. Główny wkład energii w ogniskowanie jest zapewniany przez centralne obszary soczewki, a różna liczba pierścieni zapewnia ogniskowanie na różnych głębokościach. Możemy uzyskać lepszą wydajność ogniskowania w zależności od materiału, z którego wykonana jest soczewka, który minimalizuje współczynnik odbicia i ma duże niedopasowanie impedancji do ośrodka macierzystego (stop diamagnetyczny).
Efekt diamagnetyczny wywodzi się z siły magnetycznej i momentu magnetycznego pochodzących z dobrze zdefiniowanej energii magnetycznej na poziomie ultrastrukturalnym materii diamagnetycznej [40,41]. Oznacza to, że wysokie natężenia pola magnetycznego pola magnetycznego są konieczne, aby skierowana w górę przeciwna siła diamagnetyczna mogła poruszyć soczewkę diamagnetyczną, wytwarzając falę uderzeniową w sposób mechaniczny. Uderzenie mechaniczne może aktywować mechanowrażliwe kanały jonowe w mechanowrażliwych nerwach doprowadzających i może powodować dyskomfort lub ból u pacjentów. Niemniej jednak, ponieważ rosnący rozmiar źródła stymulującego zmniejszyłby naprężenia ścinające w pobliżu źródła dla danej amplitudy, w tym urządzeniu większy obszar soczewki akustycznej (36 cm2) pozwala uniknąć zakłóceń dla pacjentów podczas leczenia falą uderzeniową, zgodnie z reaktywnością mechaniczną dużej części komórek ludzkiego ciała na zewnętrzne bodźce mechaniczne [42].
Przenosząc te koncepcje na charakterystykę urządzenia, można dokonać pewnych rozstrzygających rozważań:
– Kształt soczewki akustycznej pozwala na skupienie energii akustycznej na różnych poziomach energii;
– Większa powierzchnia soczewki (36 cm2), choć poddawana wysokim naprężeniom mechanicznym niezbędnym do wytworzenia fali uderzeniowej, zmniejsza naprężenia ścinające w pobliżu źródła i zapobiega nadmiernej stymulacji zakończeń nerwów skórnych;
– Oprócz zogniskowanej fali uderzeniowej, ruch soczewki wytwarza objętość (56,6 cm3) dodatkowej energii tłumiącej o potencjalnych skutkach biologicznych, generowanej przez poprzeczne powolne fale, które generują fizjologiczne naprężenia ścinające.
Koncepcje te powinny częściowo wyjaśniać brak bólu i dyskomfortu zgłaszanego przez pacjentów podczas zabiegów, a ponadto pewna liczba z nich nie odczuwała wpływu soczewki akustycznej na skórę, pomimo impulsu mechanicznego. Hipoteza ta wymagałaby dalszych i szczegółowych badań.
Wnioski
Zebraliśmy szereg danych dotyczących leczenia T-OA za pomocą oryginalnego zogniskowanego urządzenia ESWs (CTU-S-Wave). Zaobserwowaliśmy znaczącą poprawę bólu przed i po leczeniu, niezależnie od wieku i płci pacjentów. Co charakterystyczne, pomimo wysokoenergetycznego ruchu soczewki, pacjenci nie zgłaszali żadnych skutków ubocznych, w tym bólu lub dyskomfortu, a także percepcji impulsu mechanicznego.
Podziękowania : Dr S. Pisani za wsparcie epidemiologiczne i statystyczne.
Bibliografia
1. Brent B. P. Kyle, R. Eberlin (2019) Zapalenie stawów podstawy kciuka. Clin Plastic Surg 46: 407-413.
2. Zhang Y, Niu J, Kelly-Hayes M, Chaisson CE, Aliabadi P, et al. (2002) Częstość występowania objawowej choroby zwyrodnieniowej stawów rąk i jej wpływ na stan funkcjonalny wśród osób starszych: badanie Framingham. Am J Epidemiol 156: 1021e7.
3. M Kloppenburg, S. van Beest Feline P.B. Kroon (2017) Thumb base osteoarthritis: Podzbiór choroby zwyrodnieniowej stawów rąk wymagający odrębnego podejścia. Best Practice & Research Clinical Rheumatology 31: 649- 660.
4. M. Aherna, J. Skyllasb, A. Wajonc, J. Husha (2018) Skuteczność terapii fizykalnych u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową podstawy kciuka: przegląd systematyczny i metaanaliza. Nauka i praktyka o układzie mięśniowo-szkieletowym 35: 46-54.
5. Wajon A, Vinycomb T, Carr E, Edmunds I, Ada L (2015) Chirurgia choroby zwyrodnieniowej stawów kciuka (stawu trapezowo-śródręcznego). Baza danych przeglądów systematycznych Cochrane 2015.
6. P. Romeo i wsp., V. Lavanga, D. Pagani, V (2014) Sansone Pozaustrojowa terapia falą uderzeniową w zaburzeniach mięśniowo-szkieletowych: przegląd. Med Princ Praktyka 23: 7-13.
7. C.J. Wang, Yi-c. Sun, Ka-Kit Siu, Cheng-Ta Wu (2013) Pozaustrojowa terapia falą uderzeniową wykazuje działanie specyficzne dla miejsca w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego u szczurów. Dziennik badań chirurgicznych 183: 612-619.
8. C. J. Wang1, Jai-H. Cheng1, Chien-Yiu Huang, S.L. Hsu, F.Y. Lee i in. (2017) Kość podchrzęstna piszczeli przyśrodkowej jest kluczowym celem pozaustrojowej terapii falą uderzeniową we wczesnej chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Jestem. J.Tłum. Rez. 9: 1720-1731.
9. Zhao Z, Jing R, Shi Z, Zhao B, Ai Q i in. (2013) Skuteczność pozaustrojowej terapii falą uderzeniową w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego: randomizowane badanie kontrolowane. J Surg. Rez. 185: 661-666.
10. V. Sansone, E. Maiorano, V. Pascale, P. Romeo (2019) Uszkodzenia szpiku kostnego stawu kolanowego: podłużna korelacja między zmianami wielkości zmian a bólem przed i po leczeniu zachowawczym pozaustrojową terapią falą uderzeniową. European Journal of Physical and Rehabilitation Medicine 55: 225-230.
11. T. Alliston, C.J Hernandez, D.M. Findlay, DT Felson, OD Kennedy (2018) Uszkodzenia szpiku kostnego w chorobie zwyrodnieniowej stawów, co się kryje pod nimi. Journal of Orthopaedic 36: 1818-1825.
12. F. Ioppolo, F. Saracino, R. S. Rizzo, G. Monacelli, D. Lanni i in. (2018) Porównanie między pozaustrojową terapią falą uderzeniową a dostawowymi zastrzykami kwasu hialuronowego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego Med 42: 92-100.
13. R. F. Loeser, S. R. Goldring, C. R. Scanzello, M. B. Goldring MB (2012) Choroba zwyrodnieniowa stawów: choroba stawu jako narządu. Zapalenie stawów Rheum 64: 1697e707.
14. Sonne -Holm S, Jacobsen S (2006) Choroba zwyrodnieniowa stawów pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego: badanie radiologii i epidemiologii klinicznej. Wyniki badania kopenhaskiego dotyczącego choroby zwyrodnieniowej stawów. Choroba zwyrodnieniowa stawów chrząstka 14: 496-500.
15. Gravås EMH, Østerås N, Nossum R i in. (2019) Czy terapia zajęciowa opóźnia lub zmniejsza odsetek pacjentów poddawanych operacji stawu śródręczno-nadgarstkowego kciuka? Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie. RMD Open 2019;5: e001046.
16. Aicher, C. Heeschen, K.-Ichiro Sasaki, C. Urbich. A. M. Zeiher, S. Dimmeler (2006) Niskoenergetyczna fala uderzeniowa w celu zwiększenia rekrutacji śródbłonkowych komórek progenitorowych Nowa metoda zwiększania skuteczności terapii komórkowej w przewlekłym niedokrwieniu kończyn tylnych. Obieg 114: 2823-2830.
17. D. Lobenwein, Can G. Tepekeoylu, R. Kozaryn, J. Pechriggl, M. Bitsche i in. (2015) Holfelda. Leczenie falą uderzeniową chroni przed zwyrodnieniem neuronów za pośrednictwem mechanizmu zależnego od receptora Toll-like 3: implikacje pierwszego w historii leczenia przyczynowego niedokrwiennego uszkodzenia rdzenia kręgowego. J. Am Heart Assoc 4: e002440.
18. Can Gollmann-Tepeköylü i in. (2020) miR-19a-3p zawierający egzosomy poprawia funkcję niedokrwionego mięśnia sercowego po terapii falą uderzeniową Cardionaczyniowe Research 116: 1226-1236.
19. N. G. Sukubo, E. Tibalt, S. Respizzi, M. Locati, M. C. d’ Agostino (2015) Wpływ fal uderzeniowych na makrofagi: możliwa rola w regeneracji i przebudowie tkanek. International Journal of Surgery 24: 124-130.
20. Fernihough J, Gentry C, Bevan S, Winter J (2005) Regulacja peptydu związanego z genem kalcytoniny i TRPV1 w szczurzym modelu choroby zwyrodnieniowej stawów. Neurosci Lett 388: 75-80.
21. N. Ochiai, S. Ohtori T. Sasho, K. Nakagawa K. Takahashi, N. Takahashi i in. (2007) Pozaustrojowa terapia falą uderzeniową poprawia dysfunkcję motoryczną i ból wynikający z choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego u szczurów. Choroba zwyrodnieniowa stawów i chrząstki 15: 1093-1096.
22. T. A. Nees, N Rosshirt. T. Reiner, M. Schiltenwolf, B. Moradi i in. (2019) Zapalenie i ból związany z chorobą zwyrodnieniową stawów [artykuł w języku niemieckim]. Schmerz 33: 4-12.
23. MC d’Agostino, K. Craig, E. Tibalt. Respizzi (2015) Fala uderzeniowa jako biologiczne narzędzie terapeutyczne: od stymulacji mechanicznej do regeneracji i gojenia, poprzez mechanotransdukcję. International Journal of Surgery 24: 147e153.
24. C. Huang, J. Holfeld, W. Schaden, D. Orgill, R. Ogawa (2013) Mechanoterapia: powrót do fizjoterapii i rekrutacja mechanobiologii na nową erę w medycynie. Trendy w medycynie molekularnej, 19 września: 555-564.
25. C. H. Turner, F. M. Pavalko (1998) Mechanotransdukcja i odpowiedź funkcjonalna szkieletu na stres fizyczny: mechanizmy i mechanika adaptacji kości. J. Orthop Sci 3: 346-355.
26. E. L. Carstensen, K. J. Parker, D. Dalecki, D.C. Hocking (2016) Biological Effects of Low Frequency Shear Strain. Część 1.- Deskryptory fizyczne. USG Med Biol 42: 1-15.
27. S. P. López, J. M. Fuster, P. Candelas, D. T.-Serrano, S. C.-Ibáñez i in. (2020) Dwuogniskowe ogniskowanie ultradźwiękowe przy użyciu soczewek dwustrefowych Fresnela. Czujniki 2020.
28. D. T.-Serrano, S. P. López, P. Candelas, A. Uris, C. Rubio (2019) Wzmocnienie ostrości akustycznej w soczewkach płytowych strefy Fresnela. Raporty naukowe 9: 7067.
29. B. Moretti, F. Iannone, A. Notarnicola, G. Lapadula, L. Moretti i in. (2008) Pozaustrojowe fale uderzeniowe regulują w dół ekspresję interleukiny-10 i czynnika martwicy nowotworu alfa w chondrocytach z chorobą zwyrodnieniową stawów. BMC Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe 9:16.
30. S. Mayer-Wagner, J. Ernst, M. Maier, M Chiquet, H. Joos i in. (2010) Wpływ wysokoenergetycznych pozaustrojowych fal uderzeniowych na chrząstkę szklistą dorosłych szczurów in vivo. J Orthop Res. 28: 1050-1056.
31. Qiaodan Ji, Pu Wang, Chengqi He (2016) Pozaustrojowa terapia falą uderzeniową jako nowe i potencjalne leczenie chorób zwyrodnieniowych chrząstki i kości: choroba zwyrodnieniowa stawów. Jakościowa analiza literatury. Postęp w biofizyce i biologii molekularnej 121: 255-265.
32. Chen, T.-W., Lin, C.-W., Lee, C.-L., Chen, C.-H., Chen, Y.-J i in. (2014) Skuteczność terapii falą uderzeniową u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego i cyamellą podkolanową. Kaohsiung J. Med. Sci 30: 362-370.
33. J.-K. Lee, B.Y. Lee, W-Yong Shin, Min-Ji An, K-Ik Jung i in. (2017) Wpływ pozaustrojowej terapii falą uderzeniową w porównaniu ze śródstawowymi zastrzykami kwasu hialuronowego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Anna Rehabilitacja. Med 41: 828-835.
34. Wei Li, Yu Pan, Qi Yang, Zheng-Gui Guo, Qi Yue i in. (2018) Pozaustrojowa terapia falą uderzeniową w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Badanie retrospektywne. Medycyna 97: e11418.
35. Ya-Fei Zhang, Yang Liu, Shao-Wen Chou, Hao Weng (2021) Zależne od dawki skutki terapii radialną falą uderzeniową w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego: randomizowane badanie kliniczne. J Rehabil Med 53: 00144.
36. Jin-H. Kim, Ja-Y. Kim, Cheol-Min Choi, czerwiec-K. Lee, Hoi-Sung Kee i in. (2015) Zależne od dawki skutki pozaustrojowej fali uderzeniowej Terapia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Ann Rehabil Med 39: 616-623.
37. Sung J. Cho, Ja R. Yang, Hee S. Yang, Hea-E. Yang (2016) Terapia u pacjentów z przewlekłym udarem mózgu i chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego: badanie pilotażowe. Ann Rehabil Med 40: 862-870.
38. D. A. Walsh, Paul I. Mapp, S. Kelly (2015) Peptyd związany z genem kalcytoniny w stawie: wkład w ból i stan zapalny. Br J Clin Pharmacol 80: 965-978.
39. S. Grässel, D (2017) Muschter Obwodowe włókna nerwowe i ich neuroprzekaźniki w patologii choroby zwyrodnieniowej stawów. Wewnętrzne J. Mol. Nauka 931.
40.M. Yamato, T. Kimura (2020) Magnetyczne przetwarzanie materiałów diamagnetycznych. Polimery (Bazylea) 12: 1491.
41. R. Jackson (2015) John Tyndall i wczesna historia diamagnetyzmu. Annals of Science 72: 435-489.
42. KO Johnson (2001) Role i funkcje mechanoreceptorów skórnych. Aktualny Opinia. Neurobiol 11: 455-461.
W zespole anty-syntetazowym i zespole Sjögrena zwłóknienie płuc (śródmiąższowa choroba płuc) jest powszechną przyczyną niewydolności płuc, często nasilaną przez osłabienie mięśni oddechowych. Procedury rehabilitacji płuc nie zawsze poprawiają wydolność oddechową, co sprawia, że konieczne są dalsze lub alternatywne opcje terapeutyczne w przypadku tych dolegliwości. Pulsacyjne pola elektromagnetyczne (PEMF) okazały się skuteczne w różnych schorzeniach mięśniowo-szkieletowych , i na tej podstawie przedstawiamy wyniki ich skuteczności w wyżej wymienionych stanach. Od maja do września 2019 roku, 50-letnia kobieta z ciężką dusznością spowodowaną rzadkim połączeniem obu zespołów, poddała się serii zabiegów diamagnetoterapii, technologii wykorzystującej terapeutyczne efekty HI-PEMF. W trakcie i po zabiegach pacjentka zgłaszała postępującą poprawę duszności, saturacji tlenu, siły mięśni i jakości życia aż do chwili obecnej. Wynik ten może otworzyć odpowiednie szanse terapeutyczne w stanach zwłóknienia płuc, w tym w przypadku pacjentów po COVID-19.
Słowa kluczowe: Zespół anty-syntetazowy; Zespół Sjögrena; Śródmiąższowa choroba płuc; Pulsacyjne pola elektromagnetyczne; Diamagnetoterapia.
Wprowadzenie
W zespole anty-syntetazowym (ASS) szereg autoprzeciwciał, w tym anty-Jo-1, anty-PL-12, anty-PL-7, anty-OJ, anty-EJ, anty-KS, anty-Zo i anty-YRS, przyczynia się do typowych objawów klinicznych, takich jak idiopatyczne zapalenie mięśni (IIM) (90%), zapalenie wielomięśniowe (PM) i zapalenie skórno-mięśniowe (DM) („ręce mechanika”), nieerozyjne, asymetryczne zapalenie stawów, zjawisko Raynauda i zwłóknienie płuc. Zespół Sjögrena (SS) wpływa na błony śluzowe i powoduje niewydolność wydzielniczą gruczołów egzokrynnych w spojówkach, jamie ustnej, błonie tchawiczo-oskrzelowej i śluzówce pochwy. Autoimmunologiczne choroby stawów (zespoły nakładania się) i postępujące zwłóknienie płuc (ILD) korelują z wysokim ryzykiem niewydolności oddechowej. Obrazy z tomografii komputerowej (CT) zwłóknienia płuc w ASS obejmują różne stopnie śródmiąższowego zwłóknienia o charakterze „szkła matowego” , natomiast w SS pojawiają się niezgłosowe linie opacities, pogrubienie przegród międzyzrazikowych oraz pojedyncze lub mnogie torbiele. Rzadko są one przyczyną śmierci w porównaniu do zwłóknienia. Leczenie zwłóknienia płuc obejmuje leki immunosupresyjne, kortykosteroidy i leki przeciwzwłóknieniowe, nieinwazyjną ciągłą tlenoterapię, a osłabienie mięśni oddechowych wymaga odpowiednich programów rehabilitacyjnych. Niemniej jednak, nie zawsze przynoszą one pożądane efekty, a wspomagające lub alternatywne opcje terapeutyczne, takie jak biofizyczna stymulacja mięśni oddechowych za pomocą PEMF, już skuteczne w schorzeniach mięśniowo-szkieletowych, mogą stanowić wartościowy wybór w celu wsparcia wydolności oddechowej w zwłóknieniu płuc.
Opis przypadku
Pacjentką była 50-letnia kobieta (P.E.S), cierpiąca na ILD w przebiegu jednoczesnego ASS i SS od 19 lat, którą leczyliśmy za pomocą aparatu LF-HI-PEMF, dodatkowo do terapii medycznej składającej się z Azatropiny i Miklofenatu oraz ciągłej tlenoterapii. Była ona pozytywna na przeciwciała przeciwjądrowe (ANAs) (1:160), przeciwciała anty-Spliceosomal Sm (19:7) i anty-Jo (1:23). Skarżyła się również na rozlane osłabienie mięśni i duszność w spoczynku, tak że potrzebowała wózka inwalidzkiego. Spirometria wykazała z czasem nasilające się cechy restrykcyjno-obstrukcyjne ze słabą odpowiedzią na leki rozszerzające oskrzela, natomiast tomografia komputerowa wykazała podopłucnowe śródmiąższowe zwłóknienie, pogrubienie przegród międzyzrazikowych oraz zbiegające się obrazy rzekomonodularne w górnym lewym płacie płuca. Po uzyskaniu świadomej zgody pacjentka otrzymała leczenie za pomocą samoregulującego się aparatu LF-HI-PEMF o wysokiej intensywności (do 2 Tesla). Urządzenie, nazwane CTU Mega 20 (Periso SA – Szwajcaria), jest zwykle stosowane w leczeniu schorzeń mięśniowo-szkieletowych i wykorzystuje molekularny i wodny efekt odpychający silnych pól magnetycznych (efekt diamagnetyczny). Ponadto, zmienna amplituda pola magnetycznego zapewnia szerokie pasmo częstotliwości, które są w stanie wywołać selektywną endogenną biostymulację tkanek. W trakcie leczenia maksymalna użyta energia wynosiła 50 J z częstotliwością powtarzania impulsów 6 Hz. Przeprowadzono łącznie 8 zabiegów w odstępach średnio 14 dni w ramach opieki ambulatoryjnej w Cell Regeneration Medical Organization (Bogotá-Colombia) od maja do września 2019 roku. Obszar leczenia obejmował klatkę piersiową, oba ramiona i górną część brzucha (mięśnie międzyżebrowe, mięsień zębaty przedni, przeponę), poruszając głowicą lub w pozycji stojącej, z użyciem lub bez specjalnego kremu przewodzącego.
Przed i po zabiegu przeanalizowano następujące parametry:
Saturacja tlenu za pomocą pulsoksymetrii.
Specjalnie zaprojektowane skale oceny zbierające odpowiednio parametry funkcjonalne i życiowe.
Skala upośledzenia: zmęczenie, siła, chód, choroby współistniejące i autonomia, w skumulowanej klasie wartości odpowiednio: Tak (od 1 do 5 punktów) lub Nie (0 punktów). Całkowite wyniki zostały sklasyfikowane jako: Ciężkie upośledzenie funkcjonalne (4-5 punktów), Upośledzenie umiarkowane (2-3 punkty), Niewielkie upośledzenie (0-1 punkt).
Parametry krytyczne: wiek, częstość oddechów, saturacja tlenu, tętno, ciśnienie skurczowe, stan świadomości i temperatura ciała, którym przypisano wartości w zakresie od 0 punktów (normalne parametry życiowe) do 3 punktów jako najgorsza wartość dla każdego elementu. Całkowite wyniki zostały sklasyfikowane jako: potrzeba opieki domowej i okresowego monitorowania klinicznego (1-4 punkty), potrzeba opieki szpitalnej (wynik 5-7 punktów), potrzeba intensywnej terapii (wynik 7 punktów).
Duszność w kwestionariuszu mMRC: zmodyfikowany kwestionariusz British Medical Research Council (zakres od 4 punktów za ciężką duszność do 0 punktów za duszność wysiłkową).
Wyniki
Z powodu ciągłego rozprzestrzeniania się COVID w Kolumbii, zaplanowana kontrola CT nie mogła zostać przeprowadzona w wyznaczonym terminie (marzec 2020 lub później). Niemniej jednak, wyniki kliniczne i parakliniczne wykazały postępującą poprawę:
Wartości pulsoksymetrii i zapotrzebowanie na tlen wykazały odpowiednio wzrost saturacji tlenu z 90% (przy 4 l/min) na początku leczenia do 98% pod koniec, natomiast zapotrzebowanie na tlen zmniejszyło się z ciągłego na tylko w nocy. (Tabela 1)
Wyniki upośledzenia zmniejszyły się z 5 punktów (ciężkie upośledzenie) przed rozpoczęciem leczenia do 3 punktów (umiarkowane upośledzenie) na koniec terapii. (Tabela 2a i 2b)
Parametry krytyczne zmniejszyły się z 8 punktów (potrzeba intensywnej terapii) przed rozpoczęciem leczenia do 6 punktów (potrzeba opieki szpitalnej) na koniec. (Tabela 3a i 3b)
Kwestionariusz mMRC wykazał postępujące zmniejszenie duszności z 4 punktów przed leczeniem do 0 punktów podczas pierwszej kontroli, 2 miesiące po zakończeniu zabiegów.
Pacjentka nie zgłaszała bólu w trakcie ani po zabiegach, a także nie wystąpiły żadne skutki uboczne ani nawrót objawów.
(Przetłumaczone podpisy do tabel:)
Tabela 1: Zmiany saturacji O2 i zapotrzebowania na tlen podczas zabiegów. Mniejsze zapotrzebowanie na tlen po trzecim zabiegu diamagnetycznym.
Tabela 2: W fazie przed zabiegiem dominowało zmęczenie, mała siła i mała autonomia chodzenia (a). Po zakończeniu leczenia diamagnetycznego następuje poprawa zmęczenia i siły mięśniowej (b).
Tabela 3: Parametry krytyczne. Wynik poprawił się z 8 punktów (potrzeba intensywnej opieki) (a) do 6 punktów (potrzeba opieki szpitalnej) (b), odpowiednio przed i po zabiegach. Główna poprawa dotyczyła częstości oddechów i saturacji tlenu.
Dyskusja
Jednoczesne występowanie zespołu anty-syntetazowego i zespołu Sjögrena jest rzadkie, a różne czynniki etiopatogenetyczne wiążą się z zaburzeniem regulacji immunologicznej w obu stanach. W ASS, cechy kliniczne IIM i PM są przyczyną osłabienia mięśni oddechowych, co może wpływać na zachorowalność i śmiertelność w ILD. W SS, oprócz zespołu Sicca, astenia, bóle stawów i zapalenie naczyń są czynnikami ryzyka ILD. W takich stanach tlenoterapia i rehabilitacja oddechowa mają na celu wsparcie funkcji płuc i poprawę jakości życia pacjenta (HRQL). Ponadto, zmniejszona wydolność wysiłkowa jest poważnym aspektem ILD, a to ograniczenie może być predyktorem rokowniczym, dlatego konieczność dodatkowych lub alternatywnych metod terapeutycznych jest realną perspektywą. W schorzeniach mięśniowo-szkieletowych, połączenie stymulacji biofizycznej pochodzącej z PEMF z programami rehabilitacyjnymi wzbudziło pewne zainteresowanie w kategoriach pozytywnych osiągnięć funkcjonalnych. Przeciwzapalne efekty modulacji cytokin, regeneracyjne efekty mediowane przez czynniki wzrostu, neoangiogenezę , różnicowanie komórek macierzystych mezenchymalnych i proliferację komórek mięśniowych są u podstaw tego potencjału.
Aby skompensować trudności związane z niemożnością przeprowadzenia terapii rehabilitacyjnych, leczyliśmy mięśnie oddechowe pacjentki oryginalną technologią dostarczającą LF-HI-PEMF. Urządzenie CTU Mega 20 zapewnia krótki czas narastania impulsu, zmienne amplitudy i szerokie spektrum częstotliwości elektromagnetycznych. To wpływa na napięcie błony komórkowej, zmieniając właściwości elektryczne komórek, co jest w stanie wywołać odpowiedzi metaboliczne w zależności od intensywności i gradientu pola magnetycznego. Sam efekt diamagnetyczny wykazał właściwości wazoktywne w przewlekłym obrzęku limfatycznym kończyn. Nasze doświadczenie pokazuje, że w ILD, nieinwazyjne leczenie diamagnetyczne poprawiło funkcję oddechową i jakość życia pacjentki w kategoriach zmniejszonego zapotrzebowania na tlen, co jest znaczącym wynikiem. Na początku zabiegów, kobieta wymagała ciągłej tlenoterapii z wartościami saturacji tlenu na obwodzie wynoszącymi 90% przy 4 l/min i dusznością w spoczynku. Pod koniec zabiegów wymagała tlenoterapii tylko w nocy, saturacja tlenu na obwodzie wynosiła 98%, a pacjentka uskarżała się jedynie na duszność wysiłkową. Dziś kobieta jest stabilna i wykonuje codzienne czynności bez zapotrzebowania na tlen, a w trakcie wysiłku dziennego nie dochodzi do desaturacji. Ponadto, dane z klinicznych i paraklinicznych skal świadczą o zmianach po leczeniu z klasy wysokiego ryzyka na niższą, a upośledzenie funkcjonalne z ciężkiego na umiarkowane. Jest to godne uwagi, jeśli weźmiemy pod uwagę, że dla tego typu pacjentów, u których saturacja tlenu na obwodzie spada poniżej 95% i zwłóknienie trwało długo, w tym przypadku 19 lat, średnia długość życia jest krótka. W trakcie i po zabiegach, które były dobrze tolerowane, nie wystąpił ból, skutki uboczne ani nawrót objawów. Zgodnie z naszą wiedzą, jest to pierwszy opis udanego zastosowania LF-HI-PEMF w leczeniu konsekwencji zwłóknienia płuc (ILD). Z powodu obecnej światowej sytuacji zdrowotnej nie mogliśmy jeszcze poddać pacjentki kontrolnemu badaniu CT, dlatego nie możemy wyjaśnić, czy udane wyniki leczenia diamagnetycznego wynikają wyłącznie z bezpośredniego wpływu bodźców biofizycznych na mięśnie klatki piersiowej, czy też ze zmian strukturalnych w płucach. Aby lepiej zrozumieć przyczynę, konieczne są dalsze badania z odpowiednią populacją statystyczną. Co nie mniej ważne, wyniki funkcjonalne leczenia dotyczą pacjentki z dwiema współistniejącymi chorobami autoimmunologicznymi (zespoły nakładania się), z których obie charakteryzują się śródmiąższowym i drogim zaangażowaniem, początkowo opornym na konwencjonalne leczenie.
Wnioski
Jest to opis pojedynczego przypadku, dlatego nie można określić poziomu dowodów, a dalsze badania randomizowane kontrolowane (RCT) są konieczne, aby potwierdzić te wyniki. Ponieważ ta poprawa nie następuje spontanicznie, musimy podkreślić, że te wyniki mają znaczenie. Stąd, możliwość zastosowania nieinwazyjnej i bezpiecznej diamagnetoterapii w zwłóknieniu płuc o różnym pochodzeniu, jak np. w zapaleniu płuc po COVID-19, byłaby wskazana.
Shopping Basket
Strona przeznaczona wyłącznie dla profesjonalistów
Dostęp do treści jest możliwy wyłącznie dla osób wykonujących zawód medyczny lub prowadzących obrót wyrobami medycznymi.
